|
Duitse Spoorwegen van blunder naar blunder |
|
|
|
Marjolijn Uitzinger
|
|
dinsdag 09 februari 2010 |
Berlijn – Op de NS valt een hoop aan te merken en dat gebeurt dan ook. Vanaf het eerste herfstblaadje op de rails is het ieder jaar hommeles op het spoor en zijn de NS mikpunt van spot. Nederlandse vrienden die naar Berlijn komen verzuchten steevast dat het openbaar vervoer in dit land en deze stad zoveel beter is geregeld. Dat is waar, maar ook Deutsche Bahn maakt er soms een potje van, vooral bij de regionale treinen en dochterbedrijf S-Bahn, de Berlijnse bovengrondse metro. Technische problemen, treinuitval en meedogenloos personeel, dat zijn in een notendop de problemen waarmee de Bahn te kampen heeft. Bijna de hele top van het bedrijf is vorig jaar vervangen, maar er is nog geen verbetering in zicht.
De S-Bahn lijdt onder talloze technische mankementen en achterstallig onderhoud (het remsysteem hapert, er valt weleens een deur uit tijdens de rit of er breekt een wiel), met het gevolg dat continu ongeveer een derde van het wagenpark in de werkplaats staat en de treinen vorig jaar een maand of twee helemaal niet hebben gereden. Ik woon naast het station, dus voor mij is het wel lekker rustig, maar comfortabel is anders. Vorige week wist de Bahn te melden dat de dienstregeling pas begin volgend jaar normaal zal zijn, omdat de capaciteit in de werkplaaten tekort schiet. Om het mopperende publiek gunstiger te stemmen krijgen abonnementhouders compensatie. Maar tegelijkertijd zetten hardvochtige conducteurs met de regelmaat van de klok scholieren of moeders met kleine kinderen uit de trein, omdat ze niet betaald hebben voor het jongste kind, hun abonnement vergeten zijn of een te goedkoop vervoerbewijs hebben. De publieke verontwaardiging kent geen grenzen en de media schrijven roodgloeiende commentaren, de spoorbazen verontschuldigen zich. Het helpt allemaal niets.
Het jongste incident is weer te gek voor woorden. Een 16-jarig meisje werd ´s avonds laat in de omgeving van Berlijn uit de regionale trein gezet bij het dorp Königs Wusterhausen (meer letters dan huizen), bij een temperatuur van min 18 graden. Ze had een kaartje van 5,10 euro gekocht en dat was welgeteld 2 euro te weinig. Tranen en smeekbeden hielpen niet en andere passagiers mochten niet bijspringen. De conductrice was niet te vermurwen. Eruit. Naar aanleiding van eerdere incidenten geldt het voorschrift dat minderjarigen onder geen voorwaarde uit de trein gezet mogen worden, maar het gebeurt steeds opnieuw. Het meisje had een uur moeten wachten tot ze in het ijzige nowhere land kon worden opgehaald; de woedende ouders dienden een klacht in.
De kranten stonden weer bol en de Bahn putte zich uit in excuses. Het had niet mogen gebeuren, tegen de vrouw zouden disciplinaire maatregelen genomen worden, er zou een persoonlijk gesprek volgen tussen de conductrice en de ouders, het personeel zou er nogmaals op gewezen worden dat het zich aan de regels moet houden – kortom, het was allemaal buitengewoon betreurenswaardig en kosten noch moeite zouden gespaard worden om herhaling te voorkomen. Het begon dus goed. Maar daarna kwam er weer snel de klad in. Een Berlijnse krant publiceerde een foto van de gewraakte conductrice terwijl ze na twee dagen alweer kaartjes aan het knippen was. Hoezo disciplinaire maatregelen. En dat was nog niet alles. Als goedmakertje lieten de spoorwegen een fles wijn voor de 16-jarige bezorgen en een vrij reizen-kaartje voor een weekend. Hoe haal je het in je hoofd, zou je zeggen. Dat vond de hoogste baas van DB, Rüdiger Grube, ook. Hij belde dan ook meteen de familie om te zeggen dat hij wat beters zou verzinnen. We nemen aan dat hij een pittig gesprek heeft gehad met de verantwoordelijken in het bedrijf . Het wachten is nu weer op de volgende misstap.
Ik schreef het al eerder: zo aardig en voorkomend als je bediend wordt in winkels en in de horeca, zo onbeleefd en horkerig gaat het toe in het openbaar vervoer. Het personeel lijkt voor het merendeel nog steeds regelrecht uit DDR-karikaturen te komen. Dik, lelijk, onverzorgd en vooral arrogant en onvriendelijk. Het uniform geeft een gevoel van macht, waarbij service een volkomen onbekend begrip is, en als je iets vraagt kijken ze je doorgaans aan of je wel goed bij je hoofd bent. Wanneer ik goedemorgen zeg tegen de buschauffeur krijg ik meestal geen antwoord. Toch hou ik vol. Er zijn ook aardige bij en ik hou mezelf voor dat het er meer zijn dan een jaar of 5 geleden. Maar wie nu nog een keer ´s avonds laat een keurige jongen met een cello uit de trein zet omdat hij zijn abonnement niet bij zich heeft, moet zonder pardon uit de buitendienst worden gehaald. Want anders komt het nooit goed met de Deutsche Bahn.
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
|
