| Menu | ||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
|
| Vertel het verder! |
|---|
|
Klik hier en stuur deze website naar uw vrienden: e-mail to a friend |
| Plein |
|---|
|
Voorbeeld Koningin Elizabeth kleedt zich sober, gaat in eigen land met vakantie, het liefst per trein en heeft haar Rolls Royces voorzien van een schone LPG-installatie. Zou Beatrix dat bedoelen met haar Kerstboodschap ‘een beter milieu begint bij jezelf’? Ook aan de tv-toespraak van haar hoogbejaarde vakgenote kan Beatrix een voorbeeld nemen. Een zakelijk verhaal, to the point, afgewisseld met leuke beelden over de activiteiten van haarzelf en haar familie gedurende het afgelopen jaar. Het verschil met het hoogdravende gemoraliseer waarop wij elk jaar worden getrakteerd, was ditmaal wel erg opvallend. Frans Kok |
| Alle hens aan dek voor de Europese Unie |
|
|
| Paul van Velthoven | |
| woensdag 10 februari 2010 | |
|
Links en rechts wordt de Europese Unie in haar ambities gepasseerd. De economische crisis zet het welvarende Westen extra op afstand ten opzichte van de groeilanden in het Verre Oosten, met name China. De Europese topondernemers willen dat de Europese politici de handen ineen slaan, maar die zijn voor hun overleven afhankelijk van nationale belangen. De groeilanden in Azië en Latijns Amerika blijken bijzonder weinig last te hebben gehad van de economische crisis die Europa en de VS in het afgelopen jaar zo zwaar heeft geteisterd. Op het eind vorige maand gehouden economische wereldforum in Davos gingen de groeicijfers van 2009 rond van China, India en Brazilië. Ondanks de crisis blijft China met een groei van nota bene acht procent niet alleen zichzelf maar ook de hele Oostaziatische regio omhoog trekken. De twee andere landen kwamen op ongeveer hetzelfde groeipercentage uit en dit jaar lijkt er voor hen helemaal geen vuiltje meer aan de lucht. De Indiase regering voorspelt dat de groei dit jaar zeker op negen procent uitkomt, waarmee het groeiritme van voor de crisis hernomen wordt. Daar tegenover slaan de Europese Unie en de Verenigde Staten met hun groei in de min een bijzonder pover figuur. Het Internationale Monetaire Fonds heeft berekend dat de Europese landen en de VS ongeveer een kwart van hun bruto nationaal product hebben moeten uitgeven om de bankensector overeind te houden. Datzelfde IMF en de Europese Centrale Bank pleiten er al sinds het begin van de crisis voor dat de westerse landen deze niet op eigen houtje te lijf moeten gaan door protectionistische maatregelen te treffen. Dan zal het blok van westerse landen ten opzichte van de Aziatische tijgers alleen maar verder achterop raken. Maar door de druk die de getroffen middenklassen uitoefenen blijkt het voor hen uiterst moeilijk te zijn daar weerstand aan te bieden. De Verenigde Staten waren na de oorlog de kampioenen van de vrijhandel. Ze waren niet bang voor de producten uit Japan en andere landen en ze kregen de Europeanen in hun streven naar vrijhandel daarin mee. Vooral sinds het einde van de jaren negentig is een heel andere trend merkbaar en zijn oude tolmuren voor sommige strategische producten herrezen. Opheffing van importbelemmeringen is het recept geweest voor een enorme welvaartsvermeerdering, maar door de crisis zijn de reflexen als vanouds naar binnen gekeerd. De huidige uiterst moeizame handelsrelatie tussen China en de VS, die goedkope importen uit het Verre Oosten buiten de deur wenst te houden, is veelzeggend. Ondertussen moddert de Europese Unie, in gezamenlijk economisch potentieel sterker dan de VS of welk andere formatie ook, door het feitelijk gescheiden optreden van de lidstaten verder. Hoe onbetekenend de politieke positie van de Europese Unie is bleek wel op de klimaattop van Kopenhagen waarop de VS een deal sloot met China waarin de hele Europese Unie niet voorkwam. De Unie moet door het volstrekt onverantwoorde begrotingsbeleid van Griekenland het hoofd bieden aan een afkalvende eurozone. De economische crisis heeft het gebrek aan visie en daadkracht van de Europese Unie op dramatische wijze aangetoond. Een groep van experts in India heeft de regering van dat land aangeraden niet langer rekening te houden met Europa als wereldspeler. Wat is er in 2010 terecht gekomen van het tien jaar geleden uitgesproken voornemen van de Europese Unie om te vormen tot de meest competitieve economie ter wereld? Bijzonder weinig. Politiek noch economisch is er in het afgelopen decennium veel vooruitgang geboekt. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de topfiguren uit het Europese bedrijfsleven vorige week de noodklok hebben geluid. Zij begrijpen dat de concurrentie van de opkomende landen in het Verre Oosten Europa steeds verder in de hoek drukt wanneer het zich politiek en economisch niet meer verenigt. In hun rapport Vision 2025 stellen ze dat Europa over vijftien jaar een politieke unie moet zijn. In Brussel zullen veel meer besluiten moeten vallen zonder dat de nationale parlementen die nog kunnen dwarsbomen. Feit is dat 25 jaar geleden, toen topman Wisse Dekker van Philips een vergelijkbaar pleidooi hield, de net aangetreden Europese Commissie onder de nieuwe leiding van de Fransman Jacques Delors de heersende malaise wist te doorbreken en er van toen af aan werd toegewerkt naar een gemeenschappelijke markt die eind 1992 werd bereikt. Daarna kwamen de onderhandelingen op gang over een gezamenlijke Europese munt. Er was op dat moment nog geen brede scepsis over Europa. Het anticiperen sindsdien door Brussel op de globalisering door marktwerking op tal van terreinen toe te staan ligt aan de basis van die scepsis. Minister Maxime Verhagen wijst ook op het belang van versterkte Europese samenwerking. Hij wil dat Europa in politiek opzicht met een mond gaat spreken en dat de club van grote landen zo snel mogelijk zal bestaan uit een G3: de VS, de Europese Unie en China. Frankrijk en Duitsland zullen dan net als 25 jaar geleden het voortouw moeten nemen, zoals president Sarkozy van Frankrijk heeft voorgesteld. Daaruit blijkt dat de Franse ambitie om een leidende rol binnen Europa te spelen onverminderd groot is gebleven, maar het Duitsland van Angela Merkel is niet meer de gewillige partner van vóór de val van de Muur en stribbelt tegen. Een gemakkelijke herhaling van een grote stap voorwaarts in Europees verband zit er niet direct in. De geschiedenis herhaalt zich immers nooit op dezelfde wijze. |
| < Vorige | Volgende > |
|---|
