| Menu | ||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
|
| Vertel het verder! |
|---|
|
Klik hier en stuur deze website naar uw vrienden: e-mail to a friend |
| Plein |
|---|
|
Kerstboom De dodenherdenking op 4 mei is geen juist moment om in lachen uit te barsten. Toch gebeurt me dat (vermengd met grote ergernis) als ik Willem Alexander zie in zijn uniform. Een soort wandelende kerstboom. En 2 jaar geleden een rennende kerstboom, toen hij zijn vrouw aan haar lot overliet in de paniek rond de damschreeuwer. Waarom dost die man zich zo raar uit? Hij is toch geen beroepsmilitair? Bij zijn opa zat het in zijn Pruisische genen. En, eerlijk is eerlijk, hem stond het ganz nett. Bij Prins Pils staat het voor geen meter. En ik denk dat Claus zich elke keer omdraait in zijn graf, om het niet te zien. Frans Kok |
| Haagse Rss |
|---|
|
| Complimenten voor Vancouver, schaamte voor Bob de Jong |
|
|
| Dick Toet | |
| maandag 01 maart 2010 | |
|
Er is weinig voor nodig om mijn sympathie voor Canada op te wekken. Mooi land, veel ruimte, spannend klimaat, onberispelijk democratisch gehalte, smeltkroes van veel aardige mensen, een soort Amerika waarvan de scherpste kantjes zijn afgeslepen. Prima plek dus om olympische winterspelen te houden en dat bleek de afgelopen weken ook zo te zijn. Natuurlijk hadden wij Nederlanders wel weer het een ander te zeuren. Slecht ijs, kapotte ijsmachine, onverlaat met een fluitje in het publiek, grotendeels onzichtbare maar niettemin lastige organisatietypes in blauwe jasjes. ‘Wat een blamage’ werd er alweer volkomen ten onrechte geroepen, want wij zijn immers de enigen die een goede schaatswedstrijd kunnen organiseren. Dat de omstandigheden voor alle schaatsers voortdurend gelijk waren, dat er nauwelijks een valse start viel te noteren en het toernooi veel mooie verrassingen en prachtige topsport te zien gaf, werd in de Nederlandse gedrukte en verbale commentaren bijna terloops én als een vanzelfsprekendheid genoteerd. De Nederlandse resultaten vielen wat tegen, al zorgde Nicolien Sauerbreij voor een historische prestatie door de eerste Nederlandse medaille buiten het ijs te winnen, en nog wel in goud. Ondanks de licht teleurstellende resultaten klonk ook dit keer weer het klaaglijke geluid dat Nederland het langebaanschaatsen toch teveel domineert en dat het in feite mondiaal maar zo’n miezerig klein sportje is. Welaan, om de gedachte te bepalen, de medialles bij ‘ons’ schaatsen waren verdeeld over elf landen. Dat is evenveel als bij het alpine skiën dat ons te pas en te onpas uitbundig door de strot wordt geduwd. Bovendien kent het skiën meer afzonderlijke disciplines, waarop medailles veroverd kunnen worden. Nog opmerkelijker valt een vergelijking met shorttrack uit. Daar werden de medailles op meer afstanden en estafettes dan bij de langebaan verdeeld over slechts vijf landen. Natuurlijk kun je niet ontkennen dat het langebaanschaatsen in ons land ongewoon populair is, maar wie bijvoorbeeld heeft gezien dat de vier verassende Poolse dames na hun brons op de achtervolging tijdenlang de tranen uit hun hoofd huilden, kan niet anders concluderen dan dat een schaatsmedaille niet alleen in Nederland gekoesterd wordt. Het schaatsen bracht veel mooi drama met als hoogte- of zo u wilt dieptepunt ‘de wissel van Sven’. Zelden heb ik de dag erna zoveel mensen ontmoet, en soms volslagen onbekenden, die maar één gespreksonderwerp kenden en dat was die ongelukkige wissel. Waar ik me over verbaasde, was dat vrijwel iedereen, internet en krantencommentaren incluis, het zieliger voor Kemkers vond dan voor Kramer. Dat is de typische empathie met de underdog, maar onzinnig is het. Kemkers verloor wat prestige, Kramer verloor een zekere gouden medaille en de status van allergrootste onder de groten. Ik zie Kramer niet nog vier jaar domineren en weer goud winnen op de spelen. Wat Kramer er wel mee won, is zijn bekendheid buiten de landsgrenzen, want voor het eerst schreven ook tal van buitenlandse kranten over dit fenomeen uit Holland. En dan was er nog iets, dat mijn diepe ergernis heeft opgewekt, maar dat door de meeste volgers niet is opgepikt. Bij de huldiging van de 10.000 meter, die met dat lullige bosje bloemen, meende Bob de Jong zijn collega Skobrev te moeten uitnodigen winnaar Lee op de schouders te nemen. En zo geschiedde. Dat was nog bij geen enkele huldiging gebeurd en was juist hier volkomen ongepast. De Jong moest zich schamen. Van de Zuid-Koreaan zullen we nog veel horen, maar dat wrange beeld van die huldiging zal ik niet meer kunnen loslaten. Die miskleun kan de organisatie niet worden verweten. De Spelen waren geweldig! Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken |
| < Vorige | Volgende > |
|---|
| Henk Beereboom | ||||
|---|---|---|---|---|
|
||||
