| Menu | ||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
|
| Vertel het verder! |
|---|
|
Klik hier en stuur deze website naar uw vrienden: e-mail to a friend |
| Plein |
|---|
|
Voorbeeld Koningin Elizabeth kleedt zich sober, gaat in eigen land met vakantie, het liefst per trein en heeft haar Rolls Royces voorzien van een schone LPG-installatie. Zou Beatrix dat bedoelen met haar Kerstboodschap ‘een beter milieu begint bij jezelf’? Ook aan de tv-toespraak van haar hoogbejaarde vakgenote kan Beatrix een voorbeeld nemen. Een zakelijk verhaal, to the point, afgewisseld met leuke beelden over de activiteiten van haarzelf en haar familie gedurende het afgelopen jaar. Het verschil met het hoogdravende gemoraliseer waarop wij elk jaar worden getrakteerd, was ditmaal wel erg opvallend. Frans Kok |
| Gelukwens in koeterwaals illustreert taalstrijd |
|
|
| Frans Wijnands | |
| donderdag 22 april 2010 | |
|
Gent - Gouden bruidsparen krijgen in België doorgaans een koninklijke gelukwens toegestuurd als het echtpaar ten stadhuize wordt ontvangen. Er gaat tenslotte niets boven oprechte folklore. Die (standaard)brief gaat als volgt: ' Mevrouw, Mijnheer, De Koning en de Koningin hebben de viering vernomen van uw Gouden Bruiloft en zij sluiten zich van harte aan bij de blijken van sympathie die U bij deze blijde gelegenheid zullen gegeven worden. Ik heb de eer door Hunne Majesteiten gelast te zijn U hun innige felicitaties over te maken samen met hun beste wensen voor uw gezondheid en uw geluk, met hoogachting' ... En dan de handtekening van het Hoofd van het Departement Rekwesten van het Paleis te Brussel. Daar is niks mis mee laat het Hof weten: een gouden huwelijksfeest is een plechtstatige gebeurtenis en daar hoort een ietwat plechtig taalgebruik bij. Maar ik kan me voorstellen dat sommige gouden echtelieden dit koninklijke koeterwaals niet snappen. Niks tegen plechtig taalgebruik, maar dan moet het wel taalkundig in orde zijn. Daar wringt dan ook de schoen, of om het op z'n Vlaams te zeggen: daar komt het Hof in te nauwe schoentjes. Alleen maar lof voor iedereen die zich probeert in een ver-van-mijn-bed-taal verstaanbaar te maken. Maar als die andere taal deel is van je nationale samenleving ligt het wat anders. Het steekt de Vlamingen dat het gros van de Franstalige landgenoten hun taal niet wil leren spreken, veracht en mishandelt. Wonend in de nabijheid van de taalgrens ervaar ik dat Vlamingen vaker (als het moet) en beter Frans spreken dan omgekeerd. Goed samenleven kan pas als je elkaar verstaat, of althans wilt begrijpen. Elkaar desnoods met rust laat. Dat is in België niet het geval. De taalgrens is er scherper dan de rotspieken in de Ardennen en breder dan de Schelde-monding. Altijd al geweest, maar met de toenemende invloed van Brussel en de (tweetalige) verre omgeving is het meer dan ooit een bepalend element in de landspolitiek, zoals nu weer is gebleken door de regeringscrisis inzake kieskring-hervormingen rond Brussel-Halle-Vilvoorde. Tweetaligheid is bijna overal een probleem, zeker als er minderheden meespelen. Als het dan bovendien nog gaat om burgemeestersbenoemingen, kieslijsten en voorkeursstemmen wordt het een stammenstrijd, met oude en nieuwe ressentimenten van weerskanten. Politiek en financieel/economisch hebben Vlaanderen en Wallonië het sinds de oprichting van hun koninkrijk in 1831 met elkaar aan de stok gehad. De taalkloof nekte van stond af aan iedere vorm van harmonieuze samenwerking. En dat is nog steeds zo. Al speelt het natuurlijk niet voor iedereen en overal. Wie bijvoorbeeld op de grens met Zeeuws-Vlaanderen woont, of aan het begin van het Belgische Maasdal achter Dinant merkt in het leven van alledag niet veel van die taalstrijd. Maar naarmate je dichter bij die taalgrens woont ervaar je het bittere wantrouwen aan weerszijden ervan. Zoals een jong homostel ondervond toen het onlangs in Halle - in de Brusselse contreien - een restaurant opende en dat met een knipoog naar hun samenzijn 'Les Deux' noemde. De burgemeester bemoeide er zich hoogstpersoonlijk mee en liet de beide jonge ondernemers weten dat het stadsbestuur van Halle een Vlaams manifest heeft goedgekeurd waarin staat dat het Nederlands in het straatbeeld zoveel mogelijk bevorderd moet worden. Liever een kapsalon dan een coiffure, liever een ijssalon dan een crèmerie. De uitbater van het Griekse restaurant 'Au Bon Coeur', veranderde daarom die naam schielijk in 'Het Goede Hart' toen hij merkte dat de klandizie uitbleef. De twee van 'Les Deux' hebben inmiddels ook eieren voor hun geld gekozen en hun restaurant omgedoopt in 'Halletwee'. Heel speels, al geloof ik niet dat je met dit soort taalgrapjes ook maar halleverwege de oplossing van de taalstrijd geraakt.... Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken |
| < Vorige | Volgende > |
|---|
