| Menu | ||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
|
| Vertel het verder! |
|---|
|
Klik hier en stuur deze website naar uw vrienden: e-mail to a friend |
| Plein |
|---|
|
Voorbeeld Koningin Elizabeth kleedt zich sober, gaat in eigen land met vakantie, het liefst per trein en heeft haar Rolls Royces voorzien van een schone LPG-installatie. Zou Beatrix dat bedoelen met haar Kerstboodschap ‘een beter milieu begint bij jezelf’? Ook aan de tv-toespraak van haar hoogbejaarde vakgenote kan Beatrix een voorbeeld nemen. Een zakelijk verhaal, to the point, afgewisseld met leuke beelden over de activiteiten van haarzelf en haar familie gedurende het afgelopen jaar. Het verschil met het hoogdravende gemoraliseer waarop wij elk jaar worden getrakteerd, was ditmaal wel erg opvallend. Frans Kok |
| Allochtone voetballers zijn in Frankrijk een probleem |
|
|
| Paul van Velthoven | |
| maandag 28 juni 2010 | |
|
De problematische verhoudingen die eind vorige maand op het WK in Zuid-Afrika tot een uitbarsting kwamen binnen het Franse nationale voetbal staan niet op zich zelf. De problemen bij de Bleus zijn een late bevestiging van het feit dat ook de Franse samenleving gebukt gaat onder grote etnische spanningen. Nu is dat op zich niets bijzonders, alle landen in Europa hebben met deze problemen af te rekenen. Maar in Frankrijk werden ze lange tijd volstrekt genegeerd. Men klampte zich vast aan het leerstuk van de laicité, de Franse manier om kerk en staat van elkaar te scheiden. Deze heeft ook gevolgen voor de manier waarop men in Frankrijk tegen etnische minderheden aankijkt. De wettelijke vormgeving van deze laicité is al meer dan een eeuw oud en de uitkomst van een heftige strijd tussen de katholieke kerk en het republikeinse regime aan het eind van de negentiende eeuw. De katholieke kerk verloor deze strijd en daarmee alle invloed op staatszaken en met name onderwijs. Vandaag de dag is een echte Fransman een republikein. Zijn geloofsovertuiging, maar ook zijn etnische achtergrond, zijn voor de staat een volstrekte privézaak. Het heeft weliswaar lang geduurd voordat dit leerstuk algemeen werd aanvaard, - lange tijd is er in de afgelopen eeuw sprake geweest van de twee Frankrijken die tegenover elkaar stonden, het republikeinse versus het katholieke. Maar nu staat de overgrote meerderheid van de Fransen achter de republiek met het daarbij behorende laicité, of ze nu katholiek zijn of niet en welke politieke overtuiging ze er ook op nahouden. Een belangrijk aspect van de wetgeving uit 1905 is dat de staat niet langer registreerde wat er op het gebied van geloof en kerk, maar ook ten aanzien van etniciteit gebeurde. Statistieken, een onmisbaar instrument voor elk beleid, ontbreken bijvoorbeeld. Men staat in feite met lege handen. Frankrijk kent dus niet zoals Nederland allochtonen. Men is Fransman en daarmee uit. De overheid verliest daardoor de greep op een belangrijk deel van de sociale realiteit. Dit geldt vooral voor de nu sterk gewijzigde etnische samenstelling van de bevolking in de afgelopen drie decennia en hoe de nieuwkomers te integreren. Net als in Nederland staan Franse ‘allochtonen’ bloot aan discriminatie op allerlei terreinen. Iemand die Mohammed als voornaam heeft, komt moeilijk of helemaal niet aan de bak. Het volstaat niet met tegen hen te zeggen dat ze zich als republikeinen moeten gedragen, terwijl ze in de praktijk niet dezelfde voordelen daarvan ondervinden. Er zijn overigens wel enkele pogingen ondernomen om daar iets aan te doen. Zo werd aan de voormalige revolutionair Regis Debray een aantal jaren terug door de socialistische minister Jack lang de opdracht gegeven om voorstellen te doen voor invoering van het godsdienstonderwijs op de scholen van de staat. Debray kwam tot de voor de hand liggende conclusie dat de staat dit onderwijs onder bepaalde voorwaarden een nieuwe kans moest geven. Willen mensen van verschillende achtergrond elkaar accepteren, dan moeten ze elkaar immers wel kunnen leren kennen. Het onderwijs is een manier om het samenleven en de tolerantie tussen verschillende groepen te bevorderen. De voorstellen van Debray hebben het echter niet gehaald. Een oude anticlericale reactie van de republikeinen kreeg de overhand. De heilig verklaarde laicité zou toch eens bedreigd kunnen worden, ook al hebben de problemen van vandaag niet meer van doen met die van de negentiende eeuw. Er veranderde dus niks. Frankrijk moddert door met een anachronistische aanpak van religieuze en etnische problemen. De kloof tussen republikeins ideaal en mistroostige werkelijkheid kwam op de meest navrante wijze aan het licht toen president Sarkozy vorig jaar een nationaal debat entameerde over de Franse identiteit. Op zich getuigde dit initiatief al van het feit dat de Fransen zich onbehagelijk voelen in een sterk veranderende globaliserende wereld, waar hun eigen staats- en maatschappijmodel hen zo slecht op voorbereidt. Het resultaat legde vooral de kloof bloot tussen de autochtone Fransman en zijn niet als allochtoon begrepen buurman. In plaats van te inspireren tot saamhorigheid werden de spanningen tussen die twee door dat debat eerder vergroot dan verkleind. Stervoetballer Zinedine Zidane kon tien jaar geleden dank zij zijn prestaties nog als held door de meeste Fransen bejubeld worden, maar met zijn opvolgers ligt het anders zoals de troebelen in het Franse elftal in Zuid-Afrika hebben laten zien. |
| < Vorige | Volgende > |
|---|
