De KNVB en de twaalf sponsoren van ons team zijn ontroostbaar trots op Oranje. We waren vol verwachting en zo hoort het ook als je de finale haalt. In het FD van zaterdag had freelance voetbalanalist Wouter Bos nog negen redenen gegeven waarom we deze keer wel wereldkampioen zouden worden. En áls we zouden verliezen zou dat alleen maar komen omdat Van Marwijk niet durft in te grijpen als het er echt om gaat. Tja, Wouter kan het weten. Zelfs de kroonprins had hetzelfde aangetrokken als wat hij aan had bij de wedstrijden die ons elftal had gewonnen. Helaas, het heeft allemaal niet mogen baten. De bal is rond en soms ziet een scheidsrechter niet dat hij een corner moet geven.

Net als de rest van Nederland heeft Amsterdam een gigakater. De mensen van de gemeentelijke vuilophaaldienst verwerken sinds zondagnacht hun droefenis door het verwijderen van tonnen afval van het Museumplein, zodat het dinsdag weer even schoon is voor de huldiging van onze jongens. Lekker puh dat de Mannschaft met brons naar de Heimat terugkeert, maar we hadden liever de Spanjolen hun zilvervloot teruggegeven en Bronckhorst en zijn jongens met de gouden bokaal bij de Majesteit op het bordes van Paleis Huis ten Bosch zien staan. Terwijl ik dit schrijf zie ik hoe een kist van de KLM met het hele spul aan boord laag over Amsterdam vliegt, geëscorteerd door twee oranje gevechtsvliegtuigen. Mokum kijkt omhoog, zwaait en pinkt een traan weg. De enigen die gisteravond bij het fluitsignaal een zucht van verlichting slaakten waren de eigenaren van negen woonboten in de Herengracht. Bij zilver zou er geen triomftocht door de grachten gaan. Maar vanochtend meldde de kersverse burgemeester Van der Laan dat de woonbooteigenaren politiebewaking krijgen, want de boottocht gaat toch door. Bij een miljoen oranje fans die nog één maal weemoedig op hun vuvuzela blazen heb je immers niet genoeg aan het Museumplein. Daar heb je zeven kilometer kade, een paar woonbootluwe grachten en wat stevige bruggen voor nodig.
Het waren mooie weken en het duurde lekker lang. Zowel voor de fans als voor de economie, want de oranje spullen vlogen de deur uit en het bier stroomde rijkelijk uit de tap. Leuke meevaller voor de btw en het bieraccijns. En wat dacht je van Herman van den Berg uit Ter Aar? Met duizenden per dag verkocht hij zijn Power Balance polsbandjes. Het hebbedingetje heeft maar liefst twee hologrammen vol ingestraalde geluidsgolven die, zo beweert de maker in California USA, frequenties hebben waardoor de energiebanen in ons lichaam worden geoptimaliseerd. Een hoog Jomandagehalte. Sneijder en Kuyt toonden hun gekregen bandjes op de buis, en jawel het werkte. Althans voor Herman. Het gerucht gaat dat deze nijvere ondernemer nog even heeft overwogen wat paarse Power Balance bandjes cadeau te geven aan Rosenthal, Wallage, Rutte, Cohen, Pechtold en Halsema. Maar ja, politiek is geen voetbal. Nietwaar, Wouter?