|
Han Kogels
|
|
woensdag 28 juli 2010 |
‘Haagse Mannen’ belooft een nóg spannender soap te worden dan ‘Gooische Vrouwen’. Na de mislukte snuffelronde rondom een paarse coalitie heeft de Majesteit haar volk verrast met de benoeming van good old Ruud Lubbers tot informateur. De grijze minister van staat verklapte prompt dat Mark Rutte, naar de mening van de Majesteit, nog maar even niet zijn neus moet branden bij een formele poging een rechts kabinet bij elkaar te snuffelen. Dus kreeg Mark van Ruud de opdracht om informeel en zorgvuldig afgeschermd van de pers om tafel gaan zitten met Maxime Verhagen en Geert Wilders. Dan hebben we in ieder geval die optie ook de revue laten passeren, zo merkte Ruud voor de camera fijntjes op.
Korte tijd later prijkten Mark en Maxime op de voorpagina van de krant van wakker Nederland, gefotografeerd bij een glas wijn in restaurant Saur. Dit exquise Haagse visrestaurant ligt recht tegenover Le Bistroquet waar good old Dries en good old Hans drieëndertig jaar geleden bij een eenvoudige doch voedzame maaltijd een CDA-VVD kabinet in elkaar peuterden. Maar die hadden toen samen een Kamermeerderheid en Mark en Maxime hebben die niet. Zij moeten verkiezingswinnaar Geert voorzichtig polsen om te komen tot een coalitie die kan rekenen op steun van een meerderheid in de Tweede Kamer. De kleinst mogelijke meerderheid van 76 van de 150 zetels, wel te verstaan. Wat winnaar Mark en verliezer Maxime daar hebben besproken, is natuurlijk het geheim van Saur.
Maar laten we even vrijmoedig filosoferen over wat zich daar heeft afgespeeld. Geheid dat Maxime bij het voorgerecht (ik houd het op een Zeeuwse oesters ter ere van Jan Peter) is begonnen over de kopvoddentaks van Geert en diens streven naar afschaffing van de Koran. ‘Die rechtsstatelijke aanfluiting moet van tafel!’, hoor ik Maxime uitroepen, zijn woorden kracht bijzettend door zes ferme tikken met het mes op het witte damast. Mark slurpt de laatste oester naar binnen, schudt het hoofd en zegt, terwijl hij zijn mond afveegt: ‘Vergeet het maar dat je Geert op die punten kunt bekeren! Hij schiet als een raket omhoog in de peilingen. Overstag gaan betekent politieke zelfmoord.’ Maxime knipoogt geheimzinnig: ‘Precies, amice, daar gaat het om. Geert wil nog niet meeregeren, dus we bieden hem de positie van gedoogfractie van onze coalitie. Daarom wil Ruud niet bij dat overleg zitten, dat weet je toch?’ Mark geeft Maxime een seintje om even te dimmen, want de ober komt de gegaarde heilbot met bietjes en citroenhollandaise uitserveren en je weet maar nooit. ‘Is dat wel zo’n goed idee?’ vervolgt Mark als de kust weer veilig is, ‘Geert hoeft dan geen regeringsverantwoordelijkheid te dragen, houdt zijn handjes schoon en ziet zijn aanhang verder groeien totdat zijn PVV zo groot is geworden dat hij ons kan laten vallen om na de volgende verkiezingen met dertig of meer Kamerzetels de lakens uit te delen.’ Maxime’s gezicht betrekt. Hij laat zijn heilbot koud worden en rekent op een kladblaadje uit welke haalbare meerderheidopties resteren als Geert buiten spel wordt gezet: ‘Donders nog ‘s an toe! Dan moeten we rooie Job weer aan boord zien te krijgen voor een robuuste oranje coalitie met steun van 82 Kamerzetels. Dat wordt dan wel minder bezuinigen, knagen aan de hypotheekrenteaftrek en inperking van het ontslagrecht. Balen, nondeju! Maar er blijft weinig anders over.’ Bij het toetje (Saur is befaamd om zijn aardbeien Romanov) zien zij Geert en Juul Paradijs het duistere Voorhout oversteken. ‘Te laat voor Le Bistroquet,’ zegt Maxime, ‘lekker puh, dat wordt een broodje bij de Turk op kosten van De Telegraaf.’ Na een dubbele espresso stappen M&M in hun auto’s om zich naar huis te laten rijden. Lekker slapen en morgen gezond weer op, want er wachten zware weken voor de hoofdrolspelers in de serie Haagse Mannen. En wat er die avond écht bij Saur is besproken? Dat lezen we over een jaar of wat in hun memoires.
|
