|
Daniel Schorr, reporter aan het Hof |
|
|
|
Frans Kok
|
|
zondag 08 augustus 2010 |
Alleen NRC Handelsblad had een piepklein berichtje: journalist Daniel Schorr overleden. Niet eens van een eigen redacteur, maar geplukt van Associated Press. Het stukje maakte melding van zijn meer dan zestig jarige loopbaan als internationaal reporter, waarvan 23 bij CBS News. Hij had als eerste een interview met Chroesjtsjov en speelde een grote rol in het Watergate schandaal en de val van Nixon. Maar met geen woord repte de NRC van zijn jarenlange verblijf in ons land als correspondent en zijn wereldprimeur over Greet Hofmans en de diepgaande crisis aan het Nederlandse Hof. Zou de buitenlandredactie van de NRC zijn klassieken niet meer kennen?
Schorr had al vier jaar vóór Der Spiegel lucht gekregen van Juliana’s pacifistische opvattingen en de funeste invloed van ‘Rasputin’ (zo noemde hij haar) Greet Hofmans. Prins Bernhard had hem ook persoonlijk op de hoogte gesteld van allerlei nadere bijzonderheden. Hij interviewde een aantal betrokkenen en wist ook toegang te krijgen tot Greet Hofmans en schreef zijn wereld-primeur voor Life Magazine. Maar het artikel verscheen nooit. De Nederlandse regering had er lucht van gekregen en zette de uitgever van Time en Life, Henry Luce, met succes onder druk het niet te publiceren. Dat gebeurde door dr. H. Boon, een vriend van Daniel Schorr uit de VS, maar toen ambassadeur in Rome. Die arrangeerde dat hij bij een diner naast Henry Luce kwam te zitten en schetste in apocalyptische termen de schade voor het westelijk bondgenootschap als het artikel zou worden gepubliceerd.
Daniel Schorr, die in 1946 als journalist in Nederland was beland, versloeg na zijn mislukte primeur nog de watersnoodramp in 1953, werd overgeplaatst naar Washington en maakte daar verder furore. Prins Bernhard had in 1956 meer succes via Sefton Delmer van de Daily Express. Ook die krant publiceerde het verhaal niet, dankzij eigenaar Lord Beaverbrook, totdat het (via Delmer) in Der Spiegel verscheen. In de Nederlandse kranten, op De Waarheid na, had tot dat moment geen letter gestaan over de diepgaande constitutionele crisis. De hoofdredacteuren, voorzover al op de hoogte, waren door de regering onder leiding van een bangig opererende Drees, collectief gemuilkorfd. Dat kon toen nog.
Schorr publiceerde in 2001 zijn memoires onder de titel: Staying Tuned. Zijn belevenissen met het Nederlandse Hof beschrijft hij in het hoofdstuk met de fraaie titel The Queen, the Faith Healer and I. Hij was een vakman van een uitstervend soort.
|
