|
We hebben de afgelopen tijd hete tranen geplengd om het aanstaande vertrek van de postbode. Tegelijkertijd is in alle toonaarden de lof bezongen van deze functionaris. Hij was een opbouwwerker in tijden dat dit woord nog moest worden uitgevonden. Niet alleen in Nederland trouwens sprak de postbode tot de verbeelding. Neem maar de prachtige Italiaanse film Il Postino, waarin de timide postbode als postillon d’amour fungeert voor de heftige brieven schrijvende dichter Pablo Neruda. Neem het ondeugende chanson van Yves Montand, La Bicyclette, hoewel het daar eerlijkheidshalve meer gaat om de dochter Paulette dan om haar vader, ‘le facteur’. In Japanse steden schijnen echte krachtwijken te bestaan, dankzij de postbode die er iedereen kent en als het moet een waarschuwende vinger heft dan wel een bemoedigend woordje spreekt.
Enfin, in Nederland gaan ze er dus uit omdat niemand meer brieven schijnt te schrijven en de loonlijst van TNT niet langer aan de kosten van het maatschappelijk werk wenst bij te dragen. Zo blijft de beschaving alsmaar voortschrijden.
Net enigszins bekomen van de schrik, ontving ik toch weer een echte brief. Nou ja, ‘echt’?, hij was niet geschreven maar gedrukt. Hij kwam wel van TNT zelf. ‘Onze postzegels krijgen een cijfer’ stond er in grote letters boven. De tekst eronder ging monter verder: “TNT Post maakt frankeren makkelijker. Voortaan staat er geen euroaanduiding meer op de postzegels, maar een cijfer. Op postzegels voor brieven en kaarten tot en met 20 gram komt voortaan een 1 te staan. Afhankelijk van de bestemming staat op de postzegel de aanduiding Nederland, Europa of Wereld. Voor zendingen van 20 tot en met 50 gram binnen Nederland zijn er postzegels met een 2.” Op de achterkant van de brief staat die tekst nog een keer, geheel identiek. Misschien voor mensen die achterstevoren lezen, zoals dat ook wel gebeurt door ongeduldige lezers van detectives die meteen willen weten wie het heeft gedaan.
Dit luidt het einde van de postzegel in. Dat geef ik een ieder – meer dan toepasselijk in dit geval – op een briefje. Op postzegels hoort namelijk de waarde te staan. Die maakt de postzegel tot minidocument, net zoals stempels dat doen die trouwens ook steeds sterieler worden, zonder inkt en zonder vlekken. Wie herinnert zich niet de postzegels uit de Weimarrepubliek ten tijde van de reuze inflatie? Vele miljoenen marken stonden erop de zegels, maar elke beginnende verzamelaar had ze gewoon met gluton gelijmd in een schoolschrift staan want ze waren niks waard. Wat was er überhaupt gebeurd met de filatelie, als het niet met koningin Victoria begonnen was, ongetand maar wel met in duidelijke hoofdletters POSTAGE boven haar gekroonde hoofd en met ONE PENNY er onder? Inderdaad, de Penny Black. Toevallig in 2010 precies 170 jaar geleden. Een kroonjaar nog wel, maar TNT Post kan niet met alles rekening houden. Een 1 of een 2, dat wordt de toekomst waarmee het geschreven en gedrukte woord zich van zijn eindbestemming verzekert. Gelukkig blijft de gepointilleerde afbeelding van onze eigen majesteit nog wel gehandhaafd, maar voor hoe lang nog? En voor hoe lang dat verschijnsel postzegel zelf nog?
Ooit is de mensheid met munten begonnen. Daar stond in den beginne ook geen waardeaanduiding op. Het metaal dat erin verwerkt was, vertegenwoordigde de waarde. De kasbeluste Romeinen zijn toen al gauw met tarifering begonnen. De euromunten zijn – alle monetaire onrust dezer maanden ten spijt – nog altijd voorzien van de cijfers, de toeters en de bellen. Aldus laten mens en menigte hun sporen na. Dat laatste hoeft natuurlijk niet, maar liever wel. Daarom stemt mij het vertrek van de postbode en zijn zegels zo extra droef. Dat hoef ik vast niet uit te leggen aan de intelligente bezoekers van deze site.
(
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
)
|
