| Menu | ||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
|
| Vertel het verder! |
|---|
|
Klik hier en stuur deze website naar uw vrienden: e-mail to a friend |
| Plein |
|---|
|
Voorbeeld Koningin Elizabeth kleedt zich sober, gaat in eigen land met vakantie, het liefst per trein en heeft haar Rolls Royces voorzien van een schone LPG-installatie. Zou Beatrix dat bedoelen met haar Kerstboodschap ‘een beter milieu begint bij jezelf’? Ook aan de tv-toespraak van haar hoogbejaarde vakgenote kan Beatrix een voorbeeld nemen. Een zakelijk verhaal, to the point, afgewisseld met leuke beelden over de activiteiten van haarzelf en haar familie gedurende het afgelopen jaar. Het verschil met het hoogdravende gemoraliseer waarop wij elk jaar worden getrakteerd, was ditmaal wel erg opvallend. Frans Kok |
| Hoog spel in Belgische kabinetsformatie |
|
|
| Paul van Velthoven | |
| dinsdag 31 augustus 2010 | |
|
De Vlamingen weigeren nog langer als werkpaarden op te treden voor een staat die hen zo lang stiefmoederlijk heeft bedeeld. Zij willen dat de Franstaligen leren hun eigen broek op te houden. De spanningen tussen de zeven onderhandelende partijen in de Belgische kabinetsformatie zijn na twee maanden opnieuw in een diepe impasse geraakt. Als het de twee voornaamste tegenstrevers, de nationalistische N-V-A van Bart de Wever en de Franstalige socialisten van beoogd premier Elio di Rupo alsnog lukt er ditmaal uit te komen, dan zou dat een mijlpaal zijn in de verhoudingen tussen Franstaligen en Vlamingen. De eersten hebben, sinds veertig jaar geleden de eerste stappen werden gezet om van België een federale staat te maken, het tempo van de hervormingen bepaald. De Vlamingen waren steeds de vragende partij en legden zich altijd neer bij de grenzen die de Franstalige partijen stelden. Ditmaal hebben de Vlamingen zich een doel gesteld, waar de Franstaligen aan zullen moeten voldoen. Anders zal de huidige crisis namelijk volgens eerstgenoemden op totale chaos uitlopen en zal de splitsing van het land inderdaad een grote stap dichter bij zijn. Zover is het echter zeker nog niet. De onderhandelingen van de afgelopen twee maanden tussen de partijvertegenwoordigers van beide bevolkingsgroepen kenden een vertrouwd patroon. Concessies inzake eigen bevoegdheden aan de Vlamingen moeten steeds weer worden afgekocht met meer geld voor de Franstaligen in Wallonië en Brussel. Zo is het in de voorbije decennia vrijwel steeds gegaan. De al in 2004 door de hoogste rechters van het land bevolen splitsing van het centraal gelegen tweetalige kiesdistrict Brussel/Halle/Vilvoorde, (waar Franstaligen meer kiesrechten genieten dan de Belgen in de rest van het land, hetgeen ongrondwettig is) zou moeten afgekocht met vele extra miljoenen uit de staatskas voor het hoofdstedelijk gewest Brussel, zo was de eis van de Franstalige partijen. De kas van deze federale staat is echter al zwaar uitgekleed omdat zij als gevolg van de toekenning van allerlei beleidsterreinen aan de deelstaten Vlaanderen en Wallonië al zo veel gelden heeft verloren. Al in de eerste fase van de huidige onderhandelingen zijn daar nieuwe beleidsterreinen bij gekomen. Tot nu kunnen de deelstaten (en ook het gewest Brussel) voor eventuele tekorten bij de tenuitvoerlegging van deze beleidsterreinen terecht bij de federale kas. Daarbij is het praktijk dat de Vlamingen duidelijk minder declareren dan de Franstaligen. Een gevolg van het feit dat de visie op de verzorgingsstaat en de daarbij behorende beleidsvoornemens hemelsbreed verschilt tussen Vlamingen en Franstaligen. Grofweg gezegd is er tussen beide bevolkingsgroepen een groot verschil in politieke cultuur. De Vlamingen zijn meer marktgericht, de Franstaligen verwachten daarentegen veel meer van de staat. Ze lijken in dat opzicht op de Fransen die ook veel meer het heil van de staat zien komen. Bezuinigen Veel meer nog dan Nederland zal de Belgische (federale) staat nu moeten bezuinigen: tot 2015 het onwaarschijnlijk grote bedrag van vijfentwintig miljard. Het moet daarom nu eindelijk gedaan zijn met het neerleggen van de rekening bij de federale staat, zo vinden de Vlaamse partijen. Ze willen dat de Franstaligen zelf verantwoordelijk worden voor het financiële beheer van hun eigen beleid en dit niet langer afwentelen op de federale staat. Het is niet te veel gezegd dat de aanvaarding van dit beginsel eerder deze maand bij de Franstaligen een kleine aardschok heeft veroorzaakt. Maar het is niet genoeg om dat beginsel te onderschrijven en dan vervolgens toch door te gaan op de oude weg. De proef op de som is de extra bekostiging van Brussel als concessie voor de splitsing van het B-H-V-district. De jaarlijkse half miljard daarvoor zal in het voorstel van de Vlaamse nationalisten en christen-democraten ingekaderd moeten worden in een financieringswet waarin eigen verantwoordelijkheid voor het financiële beheer van het gewest nadrukkelijk wordt meegenomen. Met andere woorden, het moet gedaan zijn met het chequeboekfederalisme. Gaat dat ongehinderd door, dan is de consequentie dat de belastingen enorm verhoogd zullen moeten worden om de reusachtige tekorten van de al zo sterk uitgeklede federale staat weg te werken. De Vlaamse nationalisten en christen-democraten passen daarvoor. Zij vinden dat de Vlamingen niet langer als werkpaarden moeten dienen om de Belgische staat met haar financieel onverantwoordelijke gedrag in stand te houden. Te meer niet omdat de wonden uit het verleden als gevolg van de achterstelling die zij in het ooit Franstalige België hebben ondergaan nog steeds niet helemaal zijn geheeld. Het B-H-V- district herinnert hen er nog dagelijks aan dat de Franstaligen in dit district meer gelijk zijn dan de overige bewoners van dit land. Solidariteit Voor de Franstaligen wordt deze ‘responsabilisering’, ofwel je eigen broek ophouden, gezien als het voorportaal van de definitieve opsplitsing van het land. Zij vinden dat het solidariteitsbeginsel niet mag worden losgelaten. Solidariteit veronderstelt evenwel dat men elkaar bijvoorbeeld ook in cultureel opzicht respecteert en deze dus niet beperkt tot het financiële aspect. In die andere opzichten is daar vaak nog maar weinig van te merken. De Franstalige arrogantie werkt nu als een boemerang tegen de Franstaligen. Geheel somber zijn de vooruitzichten echter niet. Politieke waarnemers wijzen er op dat de onderhandelingen van de afgelopen twee maanden een resultaat te zien hebben gegeven dat tot voor kort volstrekt ondenkbaar werd geacht. De wil tot onderhandelen is er nog steeds. Een oplossing voor de ‘responsabilisering’ wordt nog steeds niet geheel uitgesloten. De Vlamingen stellen dat België langer houdbaar wordt wanneer de door hen gewenste verandering er ook daadwerkelijk komt. Er zou voor het eerst dan sprake zijn van de gelijkwaardigheid tussen Vlamingen en Franstaligen in België. Dat zou niet minder dan een revolutie zijn. |
| < Vorige | Volgende > |
|---|
