| Menu | ||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
|
| Vertel het verder! |
|---|
|
Klik hier en stuur deze website naar uw vrienden: e-mail to a friend |
| Plein |
|---|
|
Kerstboom De dodenherdenking op 4 mei is geen juist moment om in lachen uit te barsten. Toch gebeurt me dat (vermengd met grote ergernis) als ik Willem Alexander zie in zijn uniform. Een soort wandelende kerstboom. En 2 jaar geleden een rennende kerstboom, toen hij zijn vrouw aan haar lot overliet in de paniek rond de damschreeuwer. Waarom dost die man zich zo raar uit? Hij is toch geen beroepsmilitair? Bij zijn opa zat het in zijn Pruisische genen. En, eerlijk is eerlijk, hem stond het ganz nett. Bij Prins Pils staat het voor geen meter. En ik denk dat Claus zich elke keer omdraait in zijn graf, om het niet te zien. Frans Kok |
| Haagse Rss |
|---|
|
| IJdele halstarrigheid oorzaak van formatiechaos in België |
|
|
| Frans Wijnands | |
| vrijdag 07 januari 2011 | |
|
GENT - Maandag tovert koning Albert II van België een wit konijn uit de hoge hoed. Heel het land houdt de adem in. Want erg veel trucs heeft de koning niet meer in huis. Dat witte konijn moet de doorbraak naar eindelijk succesvolle formatiebesprekingen inluiden. Na inmiddels 210 dagen vruchteloos onderhandelen. Nederland had in 1977 maar liefst 208 dagen nodig om een kabinet te vormen. De Belgen gaan dat glansrijk verbeteren, alhoewel dat gezien de situatie een slecht woord is. Want het land kan er de komende tijd alleen maar slechter op worden. Verstandige, nuchtere Belgen aan weerszijden van de taalgrens - en die zijn er heel veel - wijzen al lang op de nadelige effecten van zo'n lange formatiepoging. Door het langdurig ontbreken van een krachtdadige regering die vooral op financieel-economisch gebied duidelijke maatregelen neemt, wordt de internationale financiële wereld ongerust. België zou wel eens het volgende slachtoffer kunnen worden van geldspeculanten. Het demissionaire kabinet van Yves Leterme beheert de lopende zaken en bereidt zelfs een nieuwe begroting met aanzienlijke bezuinigingen voor, maar dat aftredende kabinet mist voldoende bevoegdheden om ingrijpende besluiten te nemen. Waarom en door wie liep het (nu weer) mis? Het is in twee woorden uit te leggen: ijdele halsstarrigheid van alle hoofdrolspelers. Met name de grote overwinnaars van de recente verkiezingen, de Vlaming Bart de Wever (N-VA) en de Waal Elio Di Rupo (sp.a), houden stoer vast aan hun verkiezingsbeloftes en zijn derhalve angstig om gezichtsverlies te lijden en daarmee de gunst van de kiezers te verspelen. Dat op zich levert al een patstelling op. Als je daarnaast nog eens een half dozijn kleinere partijen aan de onderhandelingstafel uitnodigt ligt veel verbaal geweld maar weinig resultaat voor de hand. Na inmiddels meer dan 210 dagen praten zijn de standpunten alleen maar verhard. Vlamingen en Walen - althans de politici - staan verder van elkaar dan bij het begin van de vlot begonnen onderhandelingen. De politieke kopstukken zijn de loopgraven in gevlucht. De fase van serieus naar elkaar luisteren lijkt voorbij. Het is alleen maar schreeuwen, tactische plannetjes bedenken en de ander de schuld geven. Voor buitenstaanders (en veel Belgen) is het moeilijk te begrijpen. Natuurlijk is het in een 'normale' democratie al lastig om links en rechts in een kabinet te verenigen. Dus al helemaal in België waar dan nog eens de taalkloof bestaat. 'Kijk dan naar Zwitserland' zijn die buitenstaanders geneigd te roepen: een federale, meertalige natie waar de deelstaten elkaar met rust laten en respecteren en in de hoofdstad een president, kleine overkoepelende regering en parlement. Maar ja, die taalgroepen hebben nooit de vernederingen en achterstellingen over en weer, het dedain en de achterdocht voor elkaar gekend zoals de Vlamingen en de Walen.En bovendien is Bern geen Brussel. Want die staatshervorming blijft een allesbepalend struikelblok. België mist een politicus (m/vr) met charisme die de moed heeft over de partijhorizon heen te kijken en zoveel water bij de wijn te durven doen dat het land eindelijk van dat ellendige twistpunt af is. Voor de Belgische politieke partijen bestaan in feite maar drie prioriteiten: de staatshervorming (meer bevoegdheden naar Vlaanderen en Wallonië), de complexe financiering van die operatie en de splitsing van dat onzalige, tweetalige kiesdistrict BHV (Brussel-Halle-Vilvoorde). Niemand wil de opsplitsing van België; niemand wil nieuwe verkiezingen want die zullen geen ander beeld opleveren dan de vorige. Maar wat dan? De koning zal maandag vertellen wat hij vindt dat moet gebeuren. Bijvoorbeeld: hij stuurt een nieuwe koninklijke lijmer op pad. Maar een betere dan de Vlaamse socialist Johan Vande Notte kan hij niet vinden. Dus Vande Notte herbenoemen? Maar dan met een opdracht om de twee belangrijkste partijen de pin op de neus te zetten. Er is nog een mogelijkheid: Bart de Wever en Elio Di Rupo op water en brood in een onverwarmde vleugel van het koninklijk paleis van Laken zetten, net zo lang tot ze een regeringscompromis hebben gesloten. Waals rood en Vlaams zwart gaan prima samen, al heb je er nog een of twee politieke kleurtjes bij nodig om een parlementaire meerderheid te krijgen. Maar die zijn wel te vinden. Allez, laten we eerst maar eens wachten op dat vorstelijke witte konijn... Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken |
| < Vorige | Volgende > |
|---|
| Henk Beereboom | ||||
|---|---|---|---|---|
|
||||
