GENT - ‘Bon, d’accord. Ik word de eerste minister van België’, zegt de Waalse socialistische kopman Elio di Rupo tegen zijn Vlaamse tegenspeler, Bart de Wever. ‘En wat ga jij doen?’ ‘Ik?’, antwoordt de Wever, ‘ik word de laatste minister van België’, doelend op de onontkoombare splitsing van het Koninkrijk der Belgen.
Bittere grappen waar de meeste Belgen niet meer om kunnen lachen. Valt er eigenlijk nog wel wat te lachen? Een jaar zonder regering, een koning die weigert aan nieuwe verkiezingen te denken en eindeloos (in)formateurs blijft benoemen en tot overmaat van ramp een steekproef waaruit blijkt dat de populariteit van de heren De Wever en Di Rupo alleen maar toeneemt. Dat zal voor geen van beiden een impuls zijn om in de eindeloze onderhandelingen iets toe te geven. Het woord compromis wordt alleen maar gebruikt om de ander de schuld te geven dat er nog geen compromis is. Een voortdurende patstelling derhalve. Niemand buigt, barst, of knielt.
De Europese Commissie heeft inmiddels een rapport over de Belgische begroting en de sociaal-economische plannen opgesteld. Over de begroting van aftredend premier Yves Leterme is Brussel bijna complimenteus, maar op en tussen alle regels van het rapport wordt aangedrongen op eindelijk een nieuwe regering. Die moet maar liefst 22 miljard gaan besparen via ingrijpende maatregelen en dat valt buiten de competentie van de aftredende regering.
Formateur Di Rupo laat zich niet opjagen. Ook niet door de dreigementen van De Wever dat voor de zomer een doorbraak moet komen. Elke dag die vruchteloos verstrijkt groeit de achterdocht aan weerszijden van de taalgrens. Ook al wil eigenlijk niemand de onbeschrijflijk ingewikkelde splitsing van het land, ook al wil niemand nieuwe (dure) verkiezingen. Die zullen immers niets oplossen omdat er geen verandering in het kiespatroon van de kiezers is gekomen. Tenzij De Wever zijn zin krijgt en alle Vlaamse partijen aan hetzelfde touw gaan trekken. Misschien dat juist dát de Franstaligen tot het inzicht brengt dat het de Vlamingen ernst is, denkt/hoopt hij. ‘Democratisch gesproken zijn we al lang twee landen’, vindt De Wever, omdat er geen (taal)grensoverschrijdende grote nationale partijen zijn. Vlamingen stemmen nu eenmaal op Vlaamse-, en Walen op Waalse partijen. Dramatisch of niet, het is een gegeven en iedereen weet dat die consequente partijpolitieke verdeeldheid de haard van alle tegenstellingen, problemen en spanningen is.
Met de moed der wanhoop wil een handvol Belgen, onder wie de schrijver van het succesboek ‘Congo”, David van Reybrouck, nu een G1000 organiseren. Duizend burgers – een representatieve dwarsdoorsnede van de bevolking – komen op 11 november in een grote hangar in Brussel bijeen om er aan honderd tafels na te denken over de toekomst van de democratie en ideeën aan te dragen. ‘De democratie is aan het verworden tot de dictatuur van de verkiezingen’, zegt Van Reybrouck. De burger mag eens in de zoveel jaar stemmen, maar daarna vooral niets meer doen en zeggen. Het zijn louter politici die de dienst uitmaken.
Een parlementslid van Groen!, Lukas Vander Taelen, publiceerde eind vorige week een open brief aan Herman van Rompuy, de voorzitter van de Europese Raad, de Europese president maar gelijk de keizer zonder kleren. ‘Laat die Franse driftkikker en die Duitse oma hun plan trekken met Europa. Ik vraag je, Herman, terug te komen op je voornemen om een nieuw mandaat als Europese president op te nemen. En of je terug wil komen. Want sinds je weggegaan bent is het hier serieus bergaf gegaan. We zijn in een politiek smurfenland terecht gekomen waar nijd en afgunst regeren. Herman keer terug, als een nieuwe Asterix, en kom je eigen land redden’.
Van Rompuy reageerde met een haiku, een klassiek Japanse dichtkunst :

‘Wind, wasem, sluier
schaduwen en schijn vulden
teveel een heel jaar’.

Hoeveel machteloosheid kun je in een haiku verwoorden?


Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken