| Menu | ||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
|
| Vertel het verder! |
|---|
|
Klik hier en stuur deze website naar uw vrienden: e-mail to a friend |
| Plein |
|---|
|
Kerstboom De dodenherdenking op 4 mei is geen juist moment om in lachen uit te barsten. Toch gebeurt me dat (vermengd met grote ergernis) als ik Willem Alexander zie in zijn uniform. Een soort wandelende kerstboom. En 2 jaar geleden een rennende kerstboom, toen hij zijn vrouw aan haar lot overliet in de paniek rond de damschreeuwer. Waarom dost die man zich zo raar uit? Hij is toch geen beroepsmilitair? Bij zijn opa zat het in zijn Pruisische genen. En, eerlijk is eerlijk, hem stond het ganz nett. Bij Prins Pils staat het voor geen meter. En ik denk dat Claus zich elke keer omdraait in zijn graf, om het niet te zien. Frans Kok |
| Haagse Rss |
|---|
|
| De harde hand van Francois Mitterrand |
|
|
| Paul van Velthoven | |
| donderdag 23 juni 2011 | |
|
Na twee eerdere pogingen zou hem dat in 1981 lukken, toen hij met een meerderheid van nog geen een procent Giscard d’Estaing versloeg. Achteraf is gebleken dat Chirac, die ondanks al zijn kritiek op de zittende president gold als een medestander van hem, een vuil spel speelde en zijn diensten had aangeboden aan Mitterrand. Maar die kon er ook wat van, zoals zijn opgang bewees in het versnipperde Franse linkse kamp dat hij tot een nieuwe eenheid wist samen te smeden tegen de zegevierende De Gaulle en diens opvolgers. Kort nadat de oorlog in mei 1940 was uitgebroken werd hij door de Duitsers in de buurt van Weimar als dienstplichtig militair gevangen gezet. Een eerste uitbraakpoging samen met een priesterstudent mislukt na tweeëntwintig nachten lopen vlak voor de Zwitserse grens. Een tweede uitbraak in 1942 lukt wel. Een leven vol avontuur is aangebroken en de schrijver François Mauriac die zich duidelijk verwant met hem voelde (‘hij is een katholieke jongen uit de provincie, net als ik’) zal hem later treffend ‘een romanfiguur’ noemen. Zo’n personage heeft altijd kanten waarover je vragen kunt stellen. Dat geldt heel sterk voor Mitterrand. Om te beginnen met zijn rol in het met Duitsland collaborerende Vichybewind waar hij gevangen gezette militairen gaat bijstaan en uiteindelijk voorzitter wordt van een organisatie van oorlogsgevangenen en gedeporteerden. Hij zal er hoogst persoonlijk door maarschalk Pétain, leider van het aan Duitsland ondergeschikte Frankrijk, voor worden beloond. Ondertussen is hij ‘zonder grote tweestrijd’, zoals hij schreef, van kamp verwisseld. Eind 1943 weet hij een ontmoeting met generaal De Gaulle in Londen te arrangeren. Het klikt niet tussen beide mannen, wanneer De Gaulle van hem verlangt dat hij zich volledig schikt naar zijn plannen. Het zou nooit meer goed komen tussen die twee. Schok De onthulling over zijn samenwerking met ‘Vichy’ vlak voor het einde van zijn presidentschap in 1995 betekende voor veel Fransen een grote schok. Waar lag zijn werkelijke loyaliteit, vroegen velen zich af, en had hij louter uit opportunisme gekozen voor de socialistische partij? Zo pas zijn er opnieuw onbekende feiten over Mitterrands verleden naar buiten gekomen. Na de oorlog maakte hij carrière in de Vierde Republiek. Hij was in de vele kortstondige regeringen van dit labiele bewind waar De Gaulle in 1958 een eind aan maakte, tot elf keren toe minister. In 1956 bracht hij het tot minister van Justitie. Twee jaar daarvoor was in Algerije de opstand tegen het Franse koloniale bewind uitgebroken. Hoe trad Mitterrand tegen deze opstandelingen op? Zeer hard, zoals nu blijkt uit het onlangs verschenen boek van de historicus Benjamin Stora en de journalist François Maleye, François Mitterrand et la guerre d’Algérie (François Mitterrand en de Algerijnse oorlog, uitgave Calmann-Levy, 300 p., 18 euro). Net als de meeste Fransen in die tijd meende Mitterrand dat Algerije voor eeuwig bij Frankrijk zou behoren. Het was het eerste gebied van het Franse koloniale rijk en nam daarom een speciale plaats in. Stora en Maleye hebben vastgesteld dat hij als minister van Justitie zich speciale volmachten toekende om doodstraffen tegen de opstandelingen uit te kunnen vaardigen. Van de minimaal 48 keer dat de guillotine werd ingezet, was hij slechts acht keer bereid gratie te verlenen. Waarom trad Mitterrand zo hard op? Zijn vriend Roland Dumas, die het later onder hem tot minister van Buitenlandse Zaken bracht, meent dat hij het deed om zijn rol als leider te doen uitkomen in de zich als maar uitbreidende Algerijnse crisis die in Frankrijk dreigde uit te lopen op een burgeroorlog. Hij hoopte bij een nieuwe kabinetswisseling leider van de regering te worden. Dat ging niet door, toen in 1958 De Gaulle werd teruggeroepen in de regering en zelf orde op zaken stelde. Mitterrand wilde nooit terug kijken op dit ministerschap. In Ma part de verité zoekt men er vergeefs naar. Kennissen van hem zeiden dat hij het onderwerp altijd meed. Zijn biografen schreven dat hij een afschuw had van de doodstraf en dat hij ‘hoofden had gered’. Dat deed Mitterrand pas in 1981 toen hij als president voor Frankrijk de doodstraf afschafte. Zijn vele politieke tegenstanders bekritiseerden zijn dubbelzinnige rol in het Vichy-bewind altijd heftig. Maar de zestien maanden lang dat hij zich intensief bemoeide met de Algerijnse onafhankelijkheidstrijd kwam hem nooit op kritiek te staan. Politici van zowel rechts als links waren dan ook lange tijd overtuigd van de juistheid van hun politiek inzake Algerije. De late onthullingen over Mitterrands handelwijze in deze kwestie bewijzen dat het Algerijnse trauma door de Fransen nog steeds niet helemaal is verwerkt. |
| < Vorige | Volgende > |
|---|
| Henk Beereboom | ||||
|---|---|---|---|---|
|
||||
