| Menu | ||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
|
| Vertel het verder! |
|---|
|
Klik hier en stuur deze website naar uw vrienden: e-mail to a friend |
| Plein |
|---|
|
Kerstboom De dodenherdenking op 4 mei is geen juist moment om in lachen uit te barsten. Toch gebeurt me dat (vermengd met grote ergernis) als ik Willem Alexander zie in zijn uniform. Een soort wandelende kerstboom. En 2 jaar geleden een rennende kerstboom, toen hij zijn vrouw aan haar lot overliet in de paniek rond de damschreeuwer. Waarom dost die man zich zo raar uit? Hij is toch geen beroepsmilitair? Bij zijn opa zat het in zijn Pruisische genen. En, eerlijk is eerlijk, hem stond het ganz nett. Bij Prins Pils staat het voor geen meter. En ik denk dat Claus zich elke keer omdraait in zijn graf, om het niet te zien. Frans Kok |
| Haagse Rss |
|---|
|
| Adieu Chelsea Hotel |
|
|
| Frans Kok | |
| donderdag 04 augustus 2011 | |
|
Het interieur is uniek, de reputatie ijzersterk. Toch kon het niet lang meer duren. Vorige week was het definitief: het Chelsea Hotel, befaamd landmark in New York gaat dicht. Het wordt gerenoveerd. Maar of het ooit weer open gaat is twijfelachtig. Het zullen wel dure appartementen worden. En daarmee zal de artistieke sfeer uit de jaren zestig voorgoed tot het verleden behoren. Het statige, sombere gebouw staat op west 23rd street, midden in Manhattan. Mark Twain logeerde er, evenals Dylan Thomas en Brendan Behan. In de sixties Bob Dylan, Janis Joplin, Jimi Hendrix en Leonard Cohen. Veel drank en drugs. Sid Vicious vermoordde er zijn vriendin Nancy Spungen en overleed snel daarna zelf aan een overdosis. Geld om de kamer te betalen was er vaak niet. De rekening werd voldaan met schilderijen. De lobby en het prachtige trappenhuis hangen vol. In de lobby rechts een groot, wat primitief doek met Rembrandt’s Staalmeesters. Het zou van Jan Cremer kunnen zijn, die er een tijdje woonde en scharrelde met Jayne Mansfield. Althans, dat zegt Jan. Reserveren was lastig. Een beetje nukkig zeiden ze steevast dat ze vol waren. Maar als je de naam noemde van Henk Hofland, was er altijd plek. Henk bivakkeerde er als hij in New York verbleef en dat was vaak. Zijn bureaustoel en schrijfmachine werden bewaard in de kelder. Aks Henk arriveerde kreeg hij zijn vaste kamer. De gast die er toevallig verbleef moest verkassen. Het waren grote, wat verwaarloosde kamers. Meestal met een originele open haard uit 1884. Maar de ligging en het uitzicht waren groots. Een deel van het hotel wordt permanent bewoond. Door schrijvers en kunstenaars of gewoon excentrieke, rijke New Yorkers die je ’s morgens in de krappe, antieke lift tegenkwam als ze op hun sloffen de krant en hun beker koffie gingen halen. Soms struikelde je over de kinderfietsjes in de gang of kwam je een groep kinderen tegen, luguber verkleed op weg naar Halloween. Misschien was er eentje van Joseph O’Neill, die er enkele jaren geleden zijn prachtige boek Netherland schreef over de post 9/11 sfeer, maar ook met de herinneringen aan zijn jeugd in Den Haag. Weet je nog waar je was toen Obama als eerste zwarte de verkiezingen won in november 2008? Jawel, in het Chelsea Hotel. |
| < Vorige | Volgende > |
|---|
| Henk Beereboom | ||||
|---|---|---|---|---|
|
||||
