Elio Di Rupo gaf zich, toen hij aan het begin van de zomer aan zijn formatieopdracht begon, slechts tien procent kans van slagen. Wat hij niet zei, was dat zijn eigen Waalse socialistische partij daarvoor een van de grootste struikelblokken vormde. De Waalse Parti Socialiste (PS) is al sinds het einde van de jaren tachtig oppermachtig in het zuidelijk deel van België. Critici van de partij spreken niet zonder reden van de PS-staat. Dit in navolging van de CVP-staat als aanduiding voor de positie die de christen-democraten eerder ooit in België bekleedden. Hun rol is nu allang niet meer dominant. De Waalse PS is daarentegen een geoliede machine die haar tentakels over heel de Waalse samenleving heeft uitgestrekt. Met als gevolg vriendjespolitiek, maar ook geregeld politieke schandalen zoals enkele jaren geleden in Charleroi waar de plaatselijke top van de partij het veld moest ruimen. Bij de regionale verkiezingen ruim twee jaar geleden verloor de PS daarom even de absolute macht. Zij moest die delen met de Waalse liberalen. Maar in 2010 was zij opnieuw terug. De eigen verantwoordelijkheid waarvoor de liberalen zich sterk maakten, had veel kiezers duidelijk niet kunnen bekoren.
Voor het grote aantal Waalse werklozen had de partij het meest benijdenswaardige programma in petto: geen beperking van de werkloosheidsuitkering in de tijd en daar bovenop aanpassing aan het stijgende prijspeil. Met name in Charleroi en Luik trekken veel mensen al generaties lang steun van de staat. Een Vlaamse journalist schreef enkele jaren geleden ietwat gekscherend dat wie een baan zocht de PS daarvoor kon zorgen, maar ook voor een uitkering. De partij werkt als een soort van levensverzekering. Het gevolg van dit vergaande cliëntelisme is een grote mate van afhankelijkheid en dat heeft de PS bepaald geen windeieren gelegd. Haar machtspositie is daaraan te danken. Voor belangrijke beslissingen in Wallonië kan men niet om die partij heen.