Haagse Columnisten - Bakermatten

Vertel het verder!
Klik hier en stuur deze website naar uw vrienden: e-mail to a friend

Plein
Omdopen Altijd gedacht dat de Mauritskade vernoemd was naar prins Maurits, de stadhouder. Geen fraai heerschap (hij liet van Oldenbarnevelt executeren) maar wel een kundig militair. Maar in de file had ik onlangs tijd het bord eens goed te lezen. Blijkt het om prins Maurits te gaan, de zoon van Willem III (de Gorilla) en prinses Sophie. Het knaapje stierf in 1850 op 6-jarige leeftijd, mede als gevolg van onenigheid tussen zijn ouders over de beste behandelwijze. Een van de belangrijkste toegangswegen van Den Haag vernoemd naar een wicht van 6, van wie niemand ooit gehoord heeft. Iets teveel eer lijkt mij. Dus, als er binnenkort een belangrijke Nederlander, desnoods een Hagenees, sterft: omdopen die kade. Frans Kok

Plein

Omdopen

Altijd gedacht dat de Mauritskade vernoemd was naar prins Maurits, de stadhouder. Geen fraai heerschap (hij liet van Oldenbarnevelt executeren) maar wel een kundig militair.
Maar in de file had ik onlangs tijd het bord eens goed te lezen. Blijkt het om prins Maurits te gaan, de zoon van Willem III (de Gorilla) en prinses Sophie. Het knaapje stierf in 1850 op 6-jarige leeftijd, mede als gevolg van onenigheid tussen zijn ouders over de beste behandelwijze.
Een van de belangrijkste toegangswegen van Den Haag vernoemd naar een wicht van 6, van wie niemand ooit gehoord heeft. Iets teveel eer lijkt mij. Dus, als er binnenkort een belangrijke Nederlander, desnoods een Hagenees, sterft: omdopen die kade.

Frans Kok

Haagse Rss

Bakermatten

Han Mulder
donderdag 26 januari 2012
Het gaat niet goed met menige bakermat. Zo moet het Tweestromenland onder auspiciën van Irak het ergste voor de toekomst vrezen. Over Egypte en de perspectieven voor het beheer van de oude beschaving aldaar had ik in eerste instantie willen spreken van vriezen of dooien, van 'kruis of munt'. Ik kwam er echter bijtijds achter dat die laatste niet zo'n gelukkige zegswijze is in een land waar broederschap vooral vervuld is van Islam. Zahi Hawass, opperhoofd van alle archeologen aan de Nijl en begaafd overlever, heeft in de inmiddels herfstig gekleurde Arabische lente met hoed en al inmiddels zijn congé. Laat ik me dus tot de Europese bakermatten beperken. Is het toeval dat uitgerekend Athene en Rome ons in het kader van het bakeren de meeste zorgen baren? Waarschijnlijk niet. Het zijn prachtige landen vol kunst en historie en ook nog eens met een heerlijk klimaat gezegend. Dat zet aan tot doen, maar ook tot laten. Men bekijke het vanachter een ristretto of een ouzo. Chinezen zijn niet erg onder de indruk van de voortschrijdende tijd. Er is die bekende anekdote over de Chinese premier Tsoe en-Lai en de Franse revolutie. “Ik behoud mij over die revolutie een oordeel voor. 1789? Dat is veel te kort geleden,” antwoordde Tsoe desgevraagd. Zo bezien is Griekenland straks voor China een tamelijk prille bakermat en nu al afgeprijsd. In dat kader was het safer voor de Chinezen om de haven van Piraeus op te kopen in plaats van de Acropolis. Boten drijven. Stenen zinken. Maar dat kan veranderen natuurlijk. Elders in Europa zelf heb ik nog weinig mededogen geconstateerd met Griekenland, waaraan we zoveel te danken hebben. Cabaretiers maken zich vrolijk over Hellas, maar niet vanwege de bakermat. Ze beperken zich tot danspasjes op het toneel bij wijze van sirtaki. Ik richt de blik op die andere bakermat wat verderop. Italië in het algemeen. Rome in het bijzonder. De snelheid waarmee antieke muren het begeven, daar kon de fameuze potentie van cavaliere Silvio uiteindelijk zelfs niet tegenop. Een bakermat door niets respecterend bederf aangevreten. Dag dus bakermat vol klassieke levensdrift, niet door een vulkaanuitbarsting aan te tasten. Dag dus Pompeii waar alleen de euro's tolgeld voor de overvolle parkeerplaats nog herinneren aan grote dagen van weleer. Hoewel vol, ik denk dat het op de parkeerplaats van Ikea Napels een stuk drukker is. En dan Rome zelf, in z'n eentje een berg bakermatten. Ik pak die van het christendom uit de stapel. Ook hier passen woorden van zorg. Zeker, het is inderdaad nog altijd dringen op het Sint Pietersplein. In de catacomben staan de files, van Kras Reizen tot Voyage and Culture.. Maar jegens Italië als ernstig zieke patiënt, met diverse slangen aan het infuus bevestigd, noteer ik weinig empathie, laat staan respect. Wel, net als in het geval-Griekenland meewarige vrolijkheid alom. Met Berlusconi als je premier kreeg je als land in barre tijden een bonus aan gêne mee. En gratis lachen. Merkel en Sarkozy waren in Silvio's nadagen ook al zo vrolijk achter de microfoon. Schijn bedriegt en in het Bel Paese wordt de slagschaduw van Peking vast steeds zichtbaarder. Wat zou er van Chinese gading kunnen zijn in dit verband? Het Forum misschien, Venetië, of de Vesuvius zelf wellicht? Binnenkort allemaal te koop als Mario Monti - Italië's nieuwe sterke man – niet gauw wat knopen klieft. Het Woordenboek der Nederlandsche Taal omschrijft het woord bakermat aldus: 'Eene langwerpige, lage mand, ook wel een houten bank, die, voor het vuur staande, tot zitplaats diende voor eene baker, wanneer deze het op haar schoot liggende kind verzorgde.' De verklarende tekst eindigt met de mededeling 'thans is dit voorwerp niet meer in gebruik'. Die tekst blijkt te dateren van 1895. Ruim een eeuw geleden zijn de echte bakermatten verdwenen. Zijn nu dan de overdrachtelijke aan de beurt? Kan best zijn. Alles verdwijnt uiteindelijk. Wijzelf ook. (Dit is een bewerking van een column die onlangs verscheen in Archeologisch Magazine)

< Vorige		Volgende >

[ terug ]

Plein
Omdopen Lente Krassen Messi Hit(!)parade Volmondig Swipen CRISIS

Henk Beereboom

Werkloosheid als erezaak

De werkloosheid stijgt snel en ligt nu (april 2013) op rond de 650.000.
Ooit hadden we een premier die zei dat hij zou aftreden als dat aantal
1 miljoen zou worden.
Rutte -van nature optimist- heeft nog even te gaan.

(www.henkbeereboom.nl)