| Menu | ||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
|
| Vertel het verder! |
|---|
|
Klik hier en stuur deze website naar uw vrienden: e-mail to a friend |
| Plein |
|---|
|
Omdopen
|
| Haagse Rss |
|---|
|
| Wat een mooie zondag |
|
|
| Marjolijn Uitzinger | |
| maandag 19 maart 2012 | |
|
Berlijn – Wat een mooie zondag, verzuchtte de nieuwe Duitse Bondspresident Joachim Gauck gisteren na zijn verkiezing, precies 22 jaar nadat de Oostduitsers voor het eerst naar de stembus mochten om in alle vrijheid hun volksvertegenwoordiging te kiezen. Een historische dag was ook deze 18e maart 2012, omdat sinds 1949 nog nooit een president met zo’n overweldigende meerderheid in de eerste ronde was gekozen. Nu keert, hopen de Duitsers, de rust weer op het presidentiële front, na het overhaaste vertrek van de voorgangers Köhler en Wulff. Die meerderheid ontstond door de eensgezindheid van alle grote partijen: CDU/CSU, SPD en Groenen, maar ook van de FDP, de kleine liberale luis in de pels van Angela Merkel. Coalitiepartner FDP staat inmiddels op 2 procent van de stemmen en moet zich voortdurend de overmacht van de christendemocraten laten welgevallen. In serieuze staatskwesties zoals belastinghervorming, Europees financieel beleid, gezondheidszorg, nou ja, eigenlijk op ongeveer alle fronten, heeft de FDP niets in de melk te brokkelen. Maar in de aanloop naar de presidentsverkiezingen zagen de liberalen hun strategische kans schoon en spraken zich uit voor Gauck. Even de juf pesten, zag je ze denken, en ze stonden gisteren ook ondeugend te grinniken bij de verkiezing van Gauck. Angie was not amused. Merkel stond natuurlijk zwak, omdat zij in 2010 met veel pijn en moeite haar kandidaat Christian Wulff had doorgezet, ten koste van de partijloze Joachim Gauck, de kandidaat van de sociaaldemocraten. Wulff moest het veld ruimen omdat hij zich als ministerpresident van Nedersaksen voortdurend had laten verwennen door ondernemers. Geen gelukkige hand dus van Merkel. Haar beurt was nu voorbij, ze kon zich geen tweede maal tegen Gauck verzetten. Het is mij overigens niet helemaal duidelijk waar haar verzet tegen Gauck nu precies vandaan komt, ze zijn beide Oostduitsers, behoren tot dezelfde evangelische kerk, Merkel als domineesdochter en Gauck als voormalig dominee. Gauck was mensenrechtenactivist en Merkel groeide op in een gezin dat voorzichtig dissident was. Het zal wel te maken hebben met de bonkige persoonlijkheid van Gauck. Hij is er niet op uit, maar hij zal er ook niet tegenop zien Merkel voor de voeten te lopen als dat zo uitkomt. Het begrijp vrijheid neemt hij vaak in de mond en het is duidelijk dat hij die vrijheid ook voor zichzelf zal opeisen. Veel Duitsers halen opgelucht adem, nu Wulff weg is en er voorlopig een eind is gekomen aan de eindeloze stroom berichten over voordeeltjes, betaalde vakanties, goedkope leningen, gesponsorde campagnes en tot overmaat van ramp een levenslang wachtgeld van een kleine twee ton per jaar, aangevuld met nog eens bijna drie ton omdat de grijpgrage Christian aanspraak maakt op de chauffeur en drie andere medewerkers die hem volgens de wet toekomen. Opmerkelijk is dat hij heel goed ligt bij de minderheden. De Turken bijvoorbeeld dragen hem op handen. Het zal altijd onze president blijven, zeggen ze in straatinterviews. De president van de integratie, noemt men hem: de islam hoort inmiddels ook bij Duitsland, zei hij na zijn aantreden. Vreugde bij de moslims en kritiek uit andere hoek, maar niet te vergelijken met de Nederlandse hysterie rond een soortgelijke uitlating van de toenmalige minister Ella Vogelaar. Gauck had maar één tegenkandidaat en het was van het begin af aan duidelijk dat die kandidatuur tot niets zou leiden. Beate Klarsfeld, de vrouw die beroemd werd door de oorvijg die zij in 1968 uitdeelde aan de toenmalige Bondskanselier Kiesinger wegens diens nazi-verleden, was naar voren geschoven door de oud-communisten, Die Linke. Haar glans verbleekte tijdens de campagne omdat bleek dat zij destijds van de Oostduitse regering geld had geïncasseerd om de bijeenkomst met Kiesinger te verstoren. Vooraf was ze naar de DDR gereisd om te overleggen over een plan van aanpak en financiële steun. Klarsfeld verklaarde aanvankelijk dat het Duitse verleden bij deze verkiezingen in het volle spectrum vertegenwoordigd was, de ene kandidaat had uitgeblonken in verzet tegen de DDR-dictatuur en zijzelf in het protest tegen het nazisme. Gisteren, na haar verwachte nederlaag, reageerde ze heel wat minder chic: de mensen in Duitsland weten nu in ieder geval hoe ik mij vanuit het buitenland heb ingezet om het naziverleden aan de kaak te stellen, zei ze. Het ging dus alleen om de erkenning van Beate? Met een mooi Duits woord heet dit een typisch voorbeeld van Selbstdarstellung. Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken |
| < Vorige | Volgende > |
|---|
| Henk Beereboom | ||||
|---|---|---|---|---|
|
||||
