| Menu | ||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
|
| Vertel het verder! |
|---|
|
Klik hier en stuur deze website naar uw vrienden: e-mail to a friend |
| Plein |
|---|
|
Omdopen
|
| Haagse Rss |
|---|
|
| Selexyz of Paagman |
|
|
| Han Mulder | |
| dinsdag 27 maart 2012 | |
|
Een stad die zichzelf serieus neemt kan niet zonder boekhandels met allure. Onder allure vallen zowel de vorm als de inhoud. De winkel moet ruim zijn en zonder poespas. Je moet tussen de boeken kunnen dwalen zonder specifiek doel. Zoals je dat in een bos doet wanneer de zon door de kruin van de bomen speelt. Het liefst moet het leven zich op een paar verdiepingen afspelen. Modieuze frivoliteiten zijn mondjesmaat toegestaan. Een koffiebar mag, een stukje appeltaart erbij mag ook. Maar liever niet een volledige menukaart aan baksels en salades. Het moet in de boekhandel naar vers papier ruiken, niet naar frituurvet, zelfs niet als dat afkomstig is van zonnebloemolie. In Den Haag verkeert boekhandel Verwijs samen met de Selexyzketen als geheel in de gevarenzone. Verwijs komt het meeste nabij de randvoorwaarden die ik hierboven heb geformuleerd. Als Verwijs in de Passage zijn deuren sluit, is dat vergelijkbaar met het opdoeken van een schouwburg of een concertzaal. Een boekhandel van allure draagt rechtstreeks bij aan de geneugten van de bewoner of de bezoeker van de grote stad. Maar in Den Haag is al zoveel gebeurd. Boekhandel Houtschild in in de Papestraat is verdwenen. Ulysses en Boucher elders in de binnenstad zijn ook niet meer. Bij Van Stockum is het aan de stille kant. Couvée in het Benoordenhout houdt zich nauwelijks staande dankzij de winkeltrouw van een snel grijzer wordende clientèle die zich zonder stok of rollator bij de hand eveneens nauwelijk staande houdt. Gelukkig is daar de Boekenmarkt in de Molenstraat van de twee dames die altijd prachtige Beethovensonates koesteren als achtergrondmuziek. Ramsj van niveau, maar bibliofiel gesproken een voetnoot uiteraard. Maar dan is er Paagman op de Frederik Hendriklaan. De boekwinkel met een hele lage drempel of eigenlijk helemaal geen drempel. Voor de deur colporteren zelfs op lentedagen oost-europees ingepakte dames met de Daklozenkrant. Op zaterdagen zie ik vaak vlot bespraakte studenten die hetzelfde doen met het weekblad Den Haag Centraal. Ook nog op de stoep een bloemenkiosk met de flora van het seizoen. Sympathieke bedrijvigheid allemaal en met al die laagdrempeligheid rondom is Paagman verzekerd van een prima marketingmix. Paagman is meer van de bestsellers en De Wereld Draait Door, als u begrijpt wat ik bedoel. Schrijvers maken in het weekend hun opwachting en vertellen over hun werk. Volle balpen in de hand om te signeren. Toegang doorgaans gratis maar reserveren verplicht. Ik kom en koop geregeld bij Paagman. Er is een informatiebalie en als ik wat wil weten zoekt de jongeman of jongedame van dienst dat keurig voor mij op de computer uit. In het restaurant van Paagman is het altijd druk en met de cappuccino daar zou je best in Florence of Rome voor de dag kunnen komen. Bij Verwijs op de eerste etage daarentegen is altijd plaats. De laatste keer dat ik er mijn koffie dronk kon ik mijn lepeltje horen vallen. En dat in de Boekenweek nog wel. En toch, ik zou Verwijs vele malen meer missen dan Paagman. Hoe komt dat eigenlijk? Misschien moet ik het in een vergelijking zoeken. Verwijs staat tot Paagman, zoals de Koninklijke Schouwburg staat tot het Circustheater. Niets te na gesproken over Joop van den Ende natuurlijk. Maar ik maak van mezelf uit al zoveel herrie. Han Mulder |
| < Vorige | Volgende > |
|---|
| Henk Beereboom | ||||
|---|---|---|---|---|
|
||||
