Berlijn – Ze kwamen in september vorig jaar met 15 mensen in het parlement van de deelstaat Berlijn, waar ze in 2006 waren opgericht. Bijna negen procent van de stemmen kregen ze. De Piraten. Met pleidooien voor een transparante informatiesamenleving, kleurige hoofddoeken en domme teksten. Althans, dat vond ik, en daarmee lokte ik in mijn omgeving veel discussie uit. Het is helemaal niet erg dat die mensen geen idee hebben van de schuldenlast van de stad en nauwelijks weten wie de burgemeester is, hielden vrienden en collega’s mij voor; dat soort kennis komt allemaal wel. Ja, en een open internet houdt ook in dat kinderporno ongeremd mag worden verspreid. De staat mag zich niet bemoeien met het internet. Dat is juist een heel mooi streven.
Het is toch al zo moeilijk de Duitse politieke constellatie te veranderen, vanwege de kiesdrempel van 5 procent, zeiden mijn vrienden. Daarom is een nieuwe partij juist goed, ook al is het in zekere zin een protestpartij. En ook serieuze politici houden tot op de dag van vandaag vol dat de Piraten echt geen eendagsvliegen zijn en dat ze over tien jaar nog bestaan. Dat ze verfrissend zijn en andere partijen dwingen hun positie scherper te bepalen.
Ik ging bij mijzelf te rade. Ben ik een oude muts aan het worden? Mis ik de boot? Moet ik een open oog hebben voor dergelijke nieuwe politieke ontwikkelingen? Of zijn die anderen juist bang dat hen dit verwijt kan worden gemaakt, en juichen ze daarom de komst van de Piraten toe, tegen beter weten in?