|
Dick Toet
|
|
maandag 11 juni 2012 |
“Het is allemaal hoogst pijnlijk en daarom zou Van Marwijk beter de eer aan zichzelf kunnen houden. Prima man, hoor, die Van Marwijk, maar geen creatieve, vernieuwende geest. Nog minstens twee jaar Van Marwijk is geen mooi vooruitzicht. Dat betekent nog twee jaar Van Persie in de spits. Want dat wil Van Persie nu eenmaal tegen beter weten in en de coach schenkt hem vertrouwen. Dat is nog twee jaar het adagium dat Van der Vaart en Sneijder niet in één team kunnen spelen. (Ooit iemand horen suggereren dat Xavi en Iniesta niet in één team kunnen). Dat betekent nog twee jaar een hand boven het warrige hoofd van Nigel de Jong, tenzij hij al eerder een echte doodschop uitdeelt. Dat betekent nog twee jaar verantwoorde teksten van een aardige man. Van Marwijk heeft het met zijn ‘vader-is-niet-boos-stijl’ twee jaar mogen proberen. Hij is ver gekomen, daarover bestaat geen twijfel. Maar volgens mij is er weer behoefte aan een beetje avontuur”.
Aldus de letterlijke tekst uit de column die ik bijna twee jaar geleden schreef na afloop van het wereldkampioenschap voetbal in Zuid-Afrika, waar Nederland in de finale verloor van Spanje. Doorgaans vind ik het wat flauw om via oude teksten te proberen je gelijk te halen, maar soms wint ijdelheid het nu eenmaal van betere deugden. En bovendien is de vergelijking in dit geval wel relevant, want bondscoach van Marwijk laat niet na voortdurend te vertellen dat hij geen boodschap heeft aan welk advies dan ook. Nu kan ik me voorstellen dat hij af en toe horendol wordt van alle raadgevingen, zeker als die komen van pedante ‘voetbalprofessoren’ als Johan Derksen, René van der Gijp (die elke avond op tv onbeschaamd zijn boek mag promoten), Jack van Gelder en Willem van Hanegem, die ook nog menen dat ieder ander eigenlijk zijn mond moet houden over voetbalzaken. Maar er is van Marwijk veel aan gelegen vol te houden dat voetbal een extreem moeilijk spelletje is met een onontbeerlijke inbreng van de coach. Een voetballer heeft aanleg nodig, dat staat wel vast, veel aanleg zelfs, maar vooral is het een kwestie van oefenen, plezier hebben en soms natuurlijk een zak met heel veel centen. De coach is er om de shirtjes op tijd gewassen te krijgen, te inspireren, een goede conditietrainer te vinden, een paar goede raadgevingen te geven en iedereen gelukkig te houden. In dat laatste is Van Marwijk sowieso al niet geslaagd.
Voetbal gaat verder vooral mank aan ontwikkeling. In vrijwel geen balsport wordt nog met buitenspel gewerkt. Elektronische hulpmiddelen zijn in het voetbal nog altijd uit den boze. Het spel zelf is ook nauwelijks aan verandering onderhevig. Ja, de coaches hebben er een soort schaakspel van gemaakt, maar gelukkig is er dan een Iers elftal om te laten zien dat voetbalplezier zonder opwindende resultaten ook kan boeien. Maar verder staat de spelontwikkeling stil. Neem nu de uittrap van de keeper. Er wordt wat meer gericht gegooid, maar veelal gaat de uittrap blind zo ver mogelijk naar voren. Een verdediger, die zulke passes zou geven, wordt onmiddellijk vervangen. En dan de corner, van de tien komt er hooguit één op een verantwoorde plek terecht. Met strafschoppen, vrije schoppen en ingooien is het al even erbarmelijk gesteld. Al de achterlijkheden, die het voetbal nog steeds kenmerken, komen nogal eens samen in de voetbalbesturen. Al die baasjes en zelfbenoemde deskundigen zijn bezig een wereld overeind te houden, waarbij de voetballiefhebber alleen maar mag toekijken en juichen en verder zijn kop moet houden. In elk ander onderdeel van de samenleving zouden de toeschouwers dat niet meer pikken. Met andere woorden, die toeschouwers hebben er recht op ook de topscorer van de Duitse competitie (Huntelaar), de spelbepaler van één van de grootste clubs van Engeland (van der Vaart) en het wellicht grootste voetbaltalent van de afgelopen jaren (Maher, al naar huis) aan het werk te zien.
|
