|
Nonnen zijn geen reclasseringsbeambten |
|
|
|
Frans Wijnands
|
|
maandag 06 augustus 2012 |
|
GENT - Dat de zusters Clarissen – de Arme Klaren zoals ze in België worden genoemd – de vervroegd vrijgelaten ex-vrouw van meervoudig moordenaar Marc Dutroux gaan opvangen blijft voor grote ophef zorgen. Michelle Martin kreeg 30 jaar cel voor haar passieve en actieve betrokkenheid bij meervoudige kinderroof en de hongerdood van twee tieners. Keurig volgens de justitiële regels kan ze nu vervroegd vrijkomen, als het Hof van Cassatie althans geen procedurefouten constateert. Dan gaat het feest voor madame Martin niet door. Want de intrek in dat zusterklooster moet voor haar een feest zijn; weliswaar opnieuw achter dikke muren en symbolische tralies, maar vrij! En in gezelschap van een dozijn vriendelijke bejaarden in habijt. Er zal gewerkt moeten worden voor de kost. Maar ach, wat huishoudelijk werk, beetje schoonmaken, de tuin harken en wat onkruid wieden. Wat kun je na ruim zestien cel eigenlijk nog meer wensen?
Zoals dat vandaag de dag gebruikelijk is heeft iedereen een mening over de situatie. Het gros van de meningen en reacties komen op hetzelfde neer: madame Martin komt naar veler rechtvaardigheidsgevoel te vroeg vrij, Justitie heeft (weer) geen rekening gehouden met de nabestaanden en een Clarissenklooster is toch wel de laatste plaats waar ze terecht mag komen. Haar advocaten hebben handig ingespeeld op het gemoed van de zusters en die voelden het als een Goddelijke plicht om de misdadige verschoppelinge onderdak te geven. Waar zou ze anders heen moeten?
Dat is de cruciale vraag. Het is wel heel erg gemakkelijk om uit angst voor de vijandige buitenwereld in een klooster onder te duiken. Nog afgezien van de vraag of kloosters van contemplatieve ordes wel de geschikte plek zijn om ex-gevangenen te huisvesten. De nonnen hebben – volgens eigen zeggen – lang geaarzeld om Michelle Martin op te vangen. Er is binnen de kloostermuren lang en breed over gediscussieerd, maar uiteindelijk liet moeder-overste weten dat de zusters hebben gemeend de ex-vrouw van Dutroux een tweede kans te geven. Tijdelijk, tot ze zich elders kan vestigen.
Het is een dapper besluit van de zusters en natuurlijk zijn kloosters de eeuwen door toevluchtsoord geweest voor vluchtelingen en verschoppelingen, voor boetedoeners en daklozen. Maar madame Michelle is van een andere orde. Ze zou volgens haar advocaat een ander mens zijn geworden. Maar de ouders en families van de omgekomen meisjes wachten nog steeds op een woord van spijt, op een publiekelijk berouw, op nadere toelichting over het ellendige einde van hun kinderen.
Vervroegde vrijlating is een gunst. Geen automatisme, geen verkregen recht. Het is begrijpelijk dat madame Martin schrik heeft voor de buitenwereld. Dus maar het klooster in. Dus? Bejaarde Clarissen zijn uiteraard vergevingsgezind maar ze hebben geen verstand van begeleiding en reclassering van criminelen. Ze zeggen te beseffen dat de ouders van de slachtoffers toen - en nu weer - door een hel van leed gingen en gaan. Maar desondanks. Een verzoek van de ouders om op hun besluit terug te komen legden de nonnetjes naast zich neer. En ze wilden ook geen gesprek met de ouders.
Dat is een gemiste kans. Want als de brave Arme Klaren een kwartiertje naar die ouders zouden hebben geluisterd zouden ze madame Martin acuut laten weten dat ze maar elders onder dak moet zien te geraken. Zoals het hoort. Iemand die vervroegd mag vrijkomen zoekt met advocaten en gespecialiseerde hulpverleners naar een nieuw onderkomen en begin. De nonnen doen met hun omstreden gastvrijheid niemand een plezier. Behalve dan mevrouw Martin. En dat is op z’n zachtst gezegd de omgekeerde wereld.
Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken
|
