| Menu | ||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
|
| Vertel het verder! |
|---|
|
Klik hier en stuur deze website naar uw vrienden: e-mail to a friend |
| Plein |
|---|
|
Voorbeeld Koningin Elizabeth kleedt zich sober, gaat in eigen land met vakantie, het liefst per trein en heeft haar Rolls Royces voorzien van een schone LPG-installatie. Zou Beatrix dat bedoelen met haar Kerstboodschap ‘een beter milieu begint bij jezelf’? Ook aan de tv-toespraak van haar hoogbejaarde vakgenote kan Beatrix een voorbeeld nemen. Een zakelijk verhaal, to the point, afgewisseld met leuke beelden over de activiteiten van haarzelf en haar familie gedurende het afgelopen jaar. Het verschil met het hoogdravende gemoraliseer waarop wij elk jaar worden getrakteerd, was ditmaal wel erg opvallend. Frans Kok |
| Al Gore roept weemoed op |
|
|
| Dick Toet | |
| woensdag 18 oktober 2006 | |
|
Hoe zou de wereld er vandaag uitzien als in 1940 niet de Democraat Franklin Roosevelt de Amerikaanse presidentsverkiezingen had gewonnen, maar zijn Republikeinse tegenstrever Charles Lindbergh? Lindbergh was in de jaren dertig immens populair, nadat hij als eerste solo over de Atlantische Oceaan was gevlogen. De ontvoering en dood van het zoontje van het echtpaar Lindbergh bracht ook nog eens een golf van medeleven op gang. Lindbergh was een bewonderaar van Hitler, hij was voorman van de beweging ‘America First’. Hij ijverde voor het blanke ras, was nauwelijks verholen antisemiet en vreesde de communisten als de pest. Uiteindelijk heeft Lindbergh zijn ontluikende politieke ambities niet waargemaakt en won Roosevelt de verkiezingen in 1940 op zijn sloffen. De Amerikaanse auteur Philip Roth, die al vele jaren de Nobelprijs voor de literatuur wordt toegedicht, heeft er een prachtig boek over geschreven. In ‘Het complot tegen Amerika’ beschrijft Roth op fascinerende wijze wat er zou zijn gebeurd als zijn veronderstelling inderdaad was uitgekomen. Roth stopt in oktober 1942, maar het kost weinig moeite te bedenken dat een Duits-Amerikaanse hegenomie van de wereld tot een totaal ander wereldbeeld zou hebben geleid. Zwakste punt in de gedachtengang van Roth is dat de zege van Roosevelt in 1940 eigenlijk geen moment in gevaar is geweest. In ieder geval was Al Gore zes jaar geleden in zijn strijd tegen George Bush jr. aanzienlijk dichter bij het Witte Huis dan Lindbergh ooit is geweest. Sterker nog, velen menen nog altijd dat Gore de presidentsverkiezingen van 2000 heeft gewonnen. Gore kreeg zelfs meer stemmen, maar een wekenlang juridisch gevecht leverde Bush uiteindelijk toch een zeer nipte overwinning op. De vraag hoe de wereld er zou hebben uitgezien als Gore inderdaad had gewonnen, is dus aanzienlijk realistischer dan de veronderstelling van Philip Roth. Hoewel de schrijver er nooit een geheim van heeft gemaakt Bush een ramp voor het land te vinden, heeft hij altijd ontkend dat hij de inspiratie voor zijn boek heeft geput uit de omstreden zege van Bush. Al Gore is intussen 58 en toert de wereld rond met een film en een boek, waarin uit de doeken wordt gedaan hoe gruwelijk de mens het milieu aan het verpesten is en hoe dicht we een catastrofe zijn genaderd. Onlangs was Gore in ons land om zijn werken te promoten. Amersfoort aan zee is volgens hem al weer achterhaald. Nederland zal als de opwarming van de aarde in het huidige tempo doorgaat over afzienbare tijd geheel onderlopen. Het strand zal zich dan zo ongeveer bij de Duitse grens ophouden. Natuurlijk overdrijft Gore, maar zijn boodschap is duidelijk: zonder drastische maatregelen gaat de wereld aan luxe en verspilling ten onder. Jammer dat veel wetenschappers al weer roepen dat het allemaal wel meevalt. Misschien heeft Gore dat een beetje in de hand gewerkt door zijn boodschap wel erg scherp aan te zetten. Maar Gore toont zich wel een bewogen en verantwoordelijk mens met een open oog voor de wereld om hem heen. Je vraagt je meteen af wat er zou zijn gebeurd als niet Bush, maar Gore zes jaar geleden in het Witte Huis was beland. Geen oorlog in Irak, dat staat wel vast, misschien ook geen aanslag op de torens van het WTC, een Amerikaanse blik naar buiten, oog voor het belang van de dialoog, geen voedingsbodem meer voor intussen wijd verbreid anti-Amerikanisme en natuurlijk veel meer aandacht voor het milieu, om maar een paar ingrijpende veranderingen te noemen. Het zijn niet de gigantische wendingen die Roth in zijn fantasie over 1940 bedacht, maar ingrijpend hadden ze wel kunnen zijn. Genoeg in ieder geval om bij het optreden van Gore sterke gevoelens van weemoed te voelen binnensluipen. Voor de goede orde: zijn film ‘Een ongemakkelijke waarheid’ draait in de bioscopen. Zeer de moeite waard. Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken |
| < Vorige | Volgende > |
|---|
