| Menu | ||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
|
| Vertel het verder! |
|---|
|
Klik hier en stuur deze website naar uw vrienden: e-mail to a friend |
| Plein |
|---|
|
Voorbeeld Koningin Elizabeth kleedt zich sober, gaat in eigen land met vakantie, het liefst per trein en heeft haar Rolls Royces voorzien van een schone LPG-installatie. Zou Beatrix dat bedoelen met haar Kerstboodschap ‘een beter milieu begint bij jezelf’? Ook aan de tv-toespraak van haar hoogbejaarde vakgenote kan Beatrix een voorbeeld nemen. Een zakelijk verhaal, to the point, afgewisseld met leuke beelden over de activiteiten van haarzelf en haar familie gedurende het afgelopen jaar. Het verschil met het hoogdravende gemoraliseer waarop wij elk jaar worden getrakteerd, was ditmaal wel erg opvallend. Frans Kok |
| Nederlaag VS in Irak heeft ook voordeel |
|
|
| Marc De Koninck | |
| zondag 28 januari 2007 | |
|
Washington -- Gelukkig heeft de schepping Johan Cruijff opgeleverd. We kunnen hem gebruiken nu het einde der tijden in zicht is. Tenslotte vrezen thans ook de aanstichters van het Irak-avontuur van George W. Bush dat ze het armageddon over onze planeet hebben afgeroepen. In het maandblad Vanity Fair bekennen Amerika’s meest prominente neo-conservatieve filosofen - de mensen die de gedachte in de Verenigde Staten aanvaardbaar maakten dat Irak met geweld door Amerika moest worden hervormd tot een westerse democratie - dat het debacle aldaar op een finale wereldbrand dreigt uit te lopen. Ze hebben dan ook berouw over hun boodschap van weleer. Niet omdat de boodschap fout was, maar omdat die zo abominabel is uitgevoerd door Bush en zijn gesloten kringetje gelijkgezinden. De spijtoptanten zijn lieden als Richard Perle, Kenneth Adelman en Eliot Cohen, die na 11 september 2001 naaste adviseurs waren van de Amerikaanse president. Nu noemen ze Bush, vice-president Cheney en inmiddels ex-defensieminister Rumsfeld ‘het meest incompetente nationale veiligheidsteam van na de Tweede Wereldoorlog’ (Adelman), ‘verantwoordelijk voor rampzalige beslissingen die een Soennitisch-Sjiietische burgeroorlog hebben veroorzaakt terwijl aan weerszijde van de Perzische Golf kernwapens worden verworven’ (Perle) en ‘figuren die de wereld opzadelen met een keuze tussen iets afschuwelijks en iets verschrikkelijks.’ Sommigen onder ons wisten een paar uur na de aanslagen van 11 september al dat die het einde van onze beschaving inluidden, maar nu het officieel wordt bevestigd door genoemde mensen die denken dat ze het weten kunnen, hoewel ze destijds iets heel anders dachten te kunnen weten, ben ik weer geneigd om naar het voordeel van het nadeel op zoek te gaan. Dat is niet zo moeilijk te vinden. Immers, het is een nadeel te noemen (tenzij je erg depressief bent) dat de wereld binnenkort vergaat omdat George W. Bush de oorlog in Irak heeft verloren, maar het voordeel van dat nadeel is dat Bush de oorlog in Irak niet heeft gewonnen. Men stelle zich eens voor dat deze president die oorlog wel had gewonnen. Dat Irak een vredige en stabiele democratie was geworden dankzij de volhardende visie van een man die er trots op is dat hij onbereisd en onbelezen is, niet nieuwsgierig is, geen twijfels kent en geen belangstelling heeft voor nuance en detail. Men denke zich in dat de wereld gered was door de triomf van de ongeïnformeerde overtuiging, van de cerebrale afsluiting, van het zwart-witdenken, van de idee-fixe. Men hale zich de overwinning voor de geest van de religiositeit à la Bush op de rede, van de ultra-conservatieve romantiek op de verlichting, van (ooit belichaamden ze samen de schitterende symbiose die Amerika was) de cowboy op de Nobelprijswinnaar. De victorie van het onbenul had, in elk geval de westerse, wereld in een intellectuele Sahel veranderd waarin geen vrije geest nog kon gedijen, geen academisch brein excelleren, geen kunstenaar shockeren. Misschien dat ik liever dood was geweest dan slaaf van zo’n bar regiem. Niet alleen in Irak woedt een burgeroorlog die de wereld kan meesleuren. Ook in Amerika voltrekt zich een (tweede) civil war, nu tussen blinde christen-kapitalistische orthodoxie en vrijzinnige moderniteit, waarvan de uitkomst het culturele klimaat op aarde kan bepalen. Eindelijk zijn in die binnenlandse Amerikaanse oorlog de kansen gekeerd en lijkt Bush op het slagveld van de recente tussentijdse verkiezingen dodelijk verwond. Jammer alleen dat het waarschijnlijk te laat is. Maar als we er dan toch aan moeten geloven, als we dan toch mee ten onder moeten in de val van het hoogmoedig Amerikaans onverstand zoals zich dat nu in Irak voltrekt en zoals zich dat niet tot Irak dreigt te beperken, dan hebben we tenminste de dunne troost dat het voordeel is dat aan het alternatief - Bush wint in Irak - een onverdraaglijk nadeel had gekleefd. Met dank aan Johan Cruijff. |
| < Vorige | Volgende > |
|---|
