| Menu | ||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
|
| Vertel het verder! |
|---|
|
Klik hier en stuur deze website naar uw vrienden: e-mail to a friend |
| Plein |
|---|
|
Kerstboom De dodenherdenking op 4 mei is geen juist moment om in lachen uit te barsten. Toch gebeurt me dat (vermengd met grote ergernis) als ik Willem Alexander zie in zijn uniform. Een soort wandelende kerstboom. En 2 jaar geleden een rennende kerstboom, toen hij zijn vrouw aan haar lot overliet in de paniek rond de damschreeuwer. Waarom dost die man zich zo raar uit? Hij is toch geen beroepsmilitair? Bij zijn opa zat het in zijn Pruisische genen. En, eerlijk is eerlijk, hem stond het ganz nett. Bij Prins Pils staat het voor geen meter. En ik denk dat Claus zich elke keer omdraait in zijn graf, om het niet te zien. Frans Kok |
| Vaticaan voert zoveelste achterhoedegevecht... |
|
|
| Frans Wijnands | |
| zondag 11 februari 2007 | |
|
Rome – Een hotel dat zich aanprijst als homo-vriendelijk. In Italie. Een witte raaf? In elk geval een uitzondering. Kindvriendelijk, diervriendelijk klinkt ook ten zuiden van de Alpen langzamerhand vertrouwd. De lijst van horecalokkertjes kun je bitterzoet aanvullen: gehandicaptenvriendelijk, zwartvriendelijk, fietsersvriendelijk, moslimvriendelijk, Saabrijdersvriendelijk, drugsvriendelijk, bejaardenvriendelijk.... In Italië kuieren weliswaar veel (oudere) mannen gearmd over straat, mannen kussen elkaar ter begroeting op beide wangen, maar het blijven herkenbare machohetero's. En ook al zijn Italiaanse mannen 'pakkeriger' dan in het Europese noorden, dan nog heeft dat allemaal niets met mannenliefde te maken. Homo's/lesbiennes worden doorgaans met een scheef oog bekeken. Een huwelijk zoals onlangs tussen André van Duin en zijn partner, met de grootste theaterproducent van het land als getuige, is in Italië (nog) ondenkbaar. 'Homo's? Allemaal van de andere kant, links volk', aldus ex-premier Silvio Berlusconi. Vlerkerige 'grappenmakerij' van iemand die inmiddels een paar huwelijken achter de rug heeft, maar zich blijft opwerpen als een eerzaam verdediger van de katholieke normen en waarden. Gelukkig dat de katholieke premier Romano Prodi samen met zijn katholieke ministers werkt aan een normalisering van de Italiaanse samenleving wat betreft het wettelijk erkend samenleven van ongehuwde stellen: hetero, homo, lesbisch. Zijn kabinet werkt met instemming van de Kamer aan wetsvoorstellen om ongehuwd samenlevenden een reeks van alledaagse rechten te geven. Zonder poespas. Even bij de burgerlijke stand langs en je als samenlevend laten registreren; zonder rijstkorrels, zedenpreken en tuiltjes oranjebloesem. Gewoon een rechtsgeldige DICO-verklaring, zoals de afkorting luidt voor 'Rechten en plichten van samenlevende personen'. 'Tweederangs gedoe, alsof je in de eerste divisie speelt in plaats van in de eredivisie', alweer Berlusconi, die onlangs een regionale politieke tegenstander belachelijk maakte vanwege diens tweede naam: Maria. Waarom luisteren nog zoveel verstandige Italianen naar deze demagoog van het verkeerde soort? De gevaarlijkste tegenwind voor Prodi komt evenwel vanaf de Vaticaan heuvel. Paus en bisschoppen vinden de wetten die nu in de maak zijn overbodig en een bedreiging voor het traditionele, kerkelijk gefundeerde huwelijk tussen man en vrouw. Het is hun goede en onomstreden recht om te zeggen wat ze vinden, zoals het hun bestaansrecht is om de eigen (katholiek/christelijke) normen en waarden te verdedigen. Maar waar ligt de grens tussen openlijke bezorgdheid en politieke bemoeienis? Per Concordaat (het Verdrag van Lateranen, 1929) regelde Mussolini de verhouding tussen kerk en staat op de eenvoudige basis dat ze niet zonder elkaar konden, maar ieder op hun eigen terrein en bij eigen verantwoordelijkheid moesten blijven. Pas in 1984 werd het Concordaat fundamenteel aangepast: het katholicisme was niet langer staatsgodsdienst. Daar zijn de (meeste) Italiaanse bisschoppen nog steeds niet aan gewend, en omdat de paus in Rome zetelt spreekt hij zich bijna 'logisch' vaak uit over binnenlandse Italiaanse kwesties. Niemand - zelfs niet de meest extreemlinkse politicus - zou de paus (of de bisschoppen) de mond willen snoeren. Vrijheid van meningsuiting, nietwaar? Maar de Vaticaanse pressie op katholieke politici in kabinet, Kamer en Senaat, gaat velen te ver. De Italiaanse grondwet verbiedt discriminatie. Dus claimen minderheidsgroepen als ongehuwd samenwonenden van welke sekse dan ook, hun grondrechten. Die krijgen ze ook. Vroeg of laat. De respectabele overwegingen en tegenstand van de RK kerk ten spijt, maar die loopt al eeuwen achter de feiten aan als het om wezenlijke veranderingen op welk maatschappelijk/wetenschappelijk terrein dan ook gaat, onder het behoudende motto 'dat het altijd te vroeg is voor hervormingen....' De echte pijn bij de Italiaanse bisschoppen zit 'm in het feit, dat ze beseffen dat ze gaandeweg de greep op katholieke politici verliezen; dat ze niet langer kunnen dicteren wat katholieke politici wel en niet moeten doen en dat die zonder last en ruggespraak (en in overeenstemming met hun geweten) doen waar ze voor staan. Zoals het hoort. Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken |
| < Vorige | Volgende > |
|---|
