|
Vaticaan pleegt morele chantage.... |
|
|
|
Frans Wijnands
|
|
donderdag 15 maart 2007 |
Rome -- De aanhoudende bemoeizucht van de paus, de Curie en de Italiaanse bisschoppenconferentie met de Italiaanse binnenlandse politiek begint stilaan ergerlijk te worden. Er gaat geen dag voorbij of de hoogste gezagsdragers van de rooms-katholieke kerk wijzen katholieke (christelijke) politici op hun heilige plicht om politiek te bedrijven, niet naar eigen eer en geweten, maar in overeenstemming met Gods wetten en voorschriften; danwel met de Vaticaanse richtlijnen. Het begint de schijn van morele chantage te krijgen.
De kerkelijke staat gedraagt zich als een irritante moraalridder die ongestraft de agenda van het Italiaanse Parlement probeert te bepalen en tweedracht zaait in fragiele regeringscoalities. Je kunt je de reacties voorstellen als het Vaticaan zich op dezelfde manier met de Duitse Bondsdag zou bemoeien...
Paus Benedictus XVI draait de klok niet terug, zo haasten Curie-prelaten te verduidelijken, 'hij scherpt eerdere besluiten alleen maar duidelijk aan'. Zoals meer missen in het latijn, meer Gegrogiaanse gezangen, een onwrikbaar celibaat, geen inter-communie in oecumenische diensten en geen communie aan gescheiden en hertrouwde mensen. Voor de een is het noodzakelijke gestrengheid, voor de ander onvruchtbare onverzoenlijkheid.
Zoals het weigeren van de communie aan gescheiden, hertrouwde en in actieve liefdesrelatie levende gelovigen. Welke pastoor houdt zich daar aan? Terwijl iedere parochieherder heel goed weet wie in die 'zondige staat' leven. Het zou de Italiaanse clerus sieren als ze vandaag nog een begin maken met dat Vaticaanse voorschrift dat eerder een hol dreigement lijkt, en bijvoorbeeld aan de eerder gescheiden en hertrouwde ex-premier Silvio Berlusconi demonstratief de communie zouden weigeren. Het land zou te klein zijn.....
Het pauselijke/Vaticaanse 'neen' tegen elke vorm van abortus en euthanasie is bekend; net als de afwijzing van iedere wettelijke samenlevingsvorm, anders dan tussen (gehuwde) mannen en vrouwen.
Het moet voor de zoveelste keer en voor alle duidelijkheid gezegd worden: de rk-kerk heeft het volste recht om de eigen (ethische) geloofsstandpunten te verkondigen; bij voorkeur in de kerk en vanaf de preekstoel.
De Italiaanse bisschoppenconferentie begint evenwel op een politieke partij te lijken die katholieke politici dwint om hun werk eenzijdig te doen, uitsluitend ten faveure van geloofsgetrouwe katholieken.
Maar in Italie wonen, leven en werken ook andersdenkenden, ongehuwd samenwonende mensen, zelfs homoseksuelen.
In de Vaticaanse redenering zijn dat stakkerds, die weliswaar medemenselijke belangstelling verdienen, maar geen wettelijke erkenning moeten krijgen. Katholieke politici moeten vooral niet meewerken aan wetten die haaks staan op de traditionele christelijke waarden van man, vrouw en gezin; de katholieke versie van huisje, boompje, beestje....
Het blijft onbegrijpelijk dat de Italiaanse politiek zo onder de plak blijkt te zitten van het religieuze mini-staatje 'aan de overkant van de Tiber' , zoals Vaticaanstad in de volksmond wordt genoemd.
Er is nog een andere kanttekening te maken bij de bemoeienis van paus en Vaticaan in de Italiaanse politiek. Kan die energie niet beter worden besteed? Bijvoorbeeld in het oprechte streven naar eenheid tussen de kerken, en dan niet uitsluitend langs de arrogante eenrichtingsredenering van de rk-kerk. Zou die Curie niet (nog) meer tijd en energie moeten steken in de strijd tegen uitbuiting van mensen, tegen kinderarbeid, onderdrukking, tegen aids en honger in de wereld?, inplaats van te proberen in Italie een utopie van braaf-katholieke gezinnetjes na te streven.
Terecht is paus Benedictus XVI bezorgd over de verdergaande secularisering van het ooit christelijke Europa en over het verlies van de katholieke identiteit. Maar verongelijkt mopperen dat elke verwijzing naar God of de christelijke wortels in de Europese handvesten en grondwet ontbreekt, is niet genoeg. De rk-kerk zal van binnenuit zijn spirituele waarden moeten terugvinden. Een 'hell of a job'. Maar doorlopend de moeite waard.... En laat politici hun eigen werk doen, ook een hels karwei.
|
