| Menu | ||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
|
| Vertel het verder! |
|---|
|
Klik hier en stuur deze website naar uw vrienden: e-mail to a friend |
| Plein |
|---|
|
Voorbeeld Koningin Elizabeth kleedt zich sober, gaat in eigen land met vakantie, het liefst per trein en heeft haar Rolls Royces voorzien van een schone LPG-installatie. Zou Beatrix dat bedoelen met haar Kerstboodschap ‘een beter milieu begint bij jezelf’? Ook aan de tv-toespraak van haar hoogbejaarde vakgenote kan Beatrix een voorbeeld nemen. Een zakelijk verhaal, to the point, afgewisseld met leuke beelden over de activiteiten van haarzelf en haar familie gedurende het afgelopen jaar. Het verschil met het hoogdravende gemoraliseer waarop wij elk jaar worden getrakteerd, was ditmaal wel erg opvallend. Frans Kok |
| Gevangenenruil: Taliban succesvol met beproefde methode |
|
|
| Frans Wijnands | |
| donderdag 22 maart 2007 | |
|
Rome -- 'We maken geen gevangenen'. Al eeuwenoud het standaarduitgangspunt voor strijdende partijen. En als je al gevangenen maakte was je ze na korte tijd liever kwijt dan 'rijk'. En dus ontstond de gewoonte gevangenen uit te ruilen; een oplossing uit de nood geboren. Nog immer actueel. Israel bijvoorbeeld heeft er ervaring mee, en - iets verder terug - oost en west tijdens de Koude Oorlog, toen de onaanzienlijke Glienicker Brücke, op de grens van het toenmalige oost- en west-Berlijn, meermalen het tafereel was van uitwisseling van spionnen. Er zal, af en toe, wel iets voor te zeggen zijn om op die manier mensenlevens te redden.
Los van oorlogssituaties is het ruil-beginsel ook actueel gebleven voor kidnappers, criminele ontvoerders, gijzelnemers en al dan niet gestoorde fanatici op welk gebied dan ook. Losgeld is dan meestal het toverwoord. Het slachtoffer kan in de regel rekenen op vrijlating als zijn familie, werkgever of anderen een paar zakken geld ophoesten. Vrij overzichtelijk, en hoe ermee om wordt gegaan verschilt van land tot land, van cultuur tot cultuur. De laatste decennia hebben we een nieuwe groep ontvoerders leren kennen: terroristen. Wat doe je dan bij een ontvoering? a) Losgeld betalen?, b) gevangenen uitwisselen?, of c) helemaal niet onderhandelen? In die macabere multiple-choice is c het 'goede' antwoord. Ook voor minister Maxime Verhagen van Buitenlandse Zaken in wiens jongensdroom dit soort rampscenario's niet bestonden. Het is voor hem (en anderen) te hopen dat hij er in zijn loopbaan als minister - hoe lang die ook moge duren - nooit mee te maken krijgt. Al zit hij nu al met de erfenis van zijn voorganger Ben Bot, die met een voorschot aan Artsen Zonder Grenzen de vrijlating van Arjan Erkel in Dagestan voor elkaar kreeg. Verhagen wil dat voorschot en driekwart miljoen van Artsen Zonder Grenzen terug. Niet uit Hollandse zuinigheid - daarvoor is hij teveel Limburger -, maar om de schijn te voorkomen dat Nederland de vrijlatingsonderhandelingen toentertijd heeft gecoordineerd. En dus wel degelijk op de financiele eisen van de ontvoerders van Erkel is ingegaan. De Italiaanse regering-Prodi ligt nu in het verbale schootsveld van NAVO-partners en de binnenlandse oppositie. Prodi zou namelijk de recente vrijlating van de Italiaanse journalist Daniele Mastrogiacomo door zijn Afghaanse Taliban-ontvoerders hebben kunnen bereiken door vijf Taliban-gevangenen van de Afghaanse regering uit te ruilen. Dat roept internationaal vragen op. Mag dat?, in ethische zin. Mag je, op welke manier ook, met terroristen onderhandelen? Met gewone criminelen ligt dat iets anders. Natuurlijk onderhandelt de politie als een bankrover een paar mensen in gijzeling houdt. Maar terroristen?, dat is een ander slag. Oud-premier Silvio Berlusconi noemde de aanpak van de Italiaanse regering 'een bewijs van onbetrouwbaarheid naar de NAVO-partners en naar de VS in het bijzonder'. Hoe blij iedereen ook is dat Mastrogiacomo weer heelhuids thuis zit. De Italiaanse meervoudig oud-premier Giglio Andreotti, thans senator voor het leven, noemt de gevangenenruil in Afghanistan een zeer gevaarlijk precedent. Wat minister Verhagen ook al zei: als je eenmaal begonnen bent met eisen in te willigen, dan is iedere Nederlander - en vooral journalisten en hulpverleners - vogelvrij. Andreotti weet waar hij het over heeft. Hij koos, bijna 30 jaar geleden, voor de harde lijn toen zijn christen-democratische partijgenoot Aldo Moro door de Rode Brigades was ontvoerd. Niks onderhandelen, besloten Andreotti en de zijnen. Moro werd een paar weken later dood in de kofferbak van een geparkeerde auto gevonden. Andreotti zegt dat de ideale oplossing van het drama voorhanden was, namelijk dat het Vaticaan een hoog losgeld zou betalen, maar dat het helaas anders afliep.... ; het blijft ook dertig jaar na datum een bijna cynische uitspraak. Maar ook Duitsland heeft vergelijkbaar gehandeld toen de Rote Armee Fraktion haar eisen stelde om gijzelaars vrij te laten. En ook daar werden de gegijzelden het slachtoffer. De Taliban die Daniele Mastrogiacomo ontvoerden kozen voor de eeuwenoude formule: gevangenenruil. Dit keer heeft de Italiaanse regering dat uitgehandeld. Tot grote vreugde van Mastrogiacomo en zijn familie, van de Italiaanse regering, van heel Italie. 'En vooral van de Taliban', zoals 'Der Spiegel' reageerde. Ligt nu de weg open voor meer van dit soort ontvoeringen? Ongetwijfeld. Temeer omdat terrorische ontvoerders aan hun acties een loodzwaar emotioneel element hebben toegevoegd: videobeelden van hun slachtoffers, nog in leven, of op het moment van hun executie. De slachtoffers krijgen via die beelden een gezicht voor de hele wereld. Het wordt mede daarom voor elke regering toenemend een bijna onmenselijke opgave om stoer het principe overeind te houden om nooit met terroristen te onderhandelen als op de televisie de beelden van de wanhopige, smekende, huilende, gemartelde en radeloze gegijzelden te zien zijn. Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken |
| < Vorige | Volgende > |
|---|
