Onze brievenbesteller is van het type dat in Nederland is uitgestorven in het begin van de jaren zeventig, al rijdt hij op een modern bedrijfsrijwiel in de kleuren van het Belgische bedrijf De Post. Hij kent zijn klanten, hij weet wat hen bezighoudt, wat ze zoal aan tijdschriften lezen, hoe ze leven, wie ze zijn. Dat is een direct gevolg is van het feit dat de gestandaardiseerde brievenbus in België nog niet is uitgevonden. In onze voordeur, direct aan de straat, zit een brievenbusje dat berekend is op een enkel envelopje en een krantje van vooroorlogse omvang.

In Nederland had er al lang een gestandaardiseerd groen ding aan de gevel gemoeten. In België houden ze daar niet van. Voor de liefhebbers zijn hier in tuincentra brievenbussen in alle soorten en maten te vinden, met als extravagant hoogtepunt een exemplaar van anderhalve meter hoog met een betonnen jongetje dat behulpzaam naar de klep wijst. Als een buitenbus ontbreekt, zoals bij ons, belt de postbode gewoon aan. Hij weet dat wij een grote hond hebben die de vriendelijkheid zelve is. Hij weet dat we onevenredig veel kranten krijgen en vraagt zich bezorgd af of we wel tijd hebben om dat allemaal te lezen. Als hij op vakantie gaat, meldt hij zich af en belt speciaal nog even aan om zijn vervanger even voor te stellen. Die krijgt instructies die per klant op maat gesneden zijn. Als de deur weer dicht is, hoor ik hem uitleggen dat er bij ons nóóit post voor het raam mag worden gelegd. ,,Altijd aanbellen als het niet door de bus kan, of eventueel bij de buren afgeven!"

Zoveel dienstverlening was ik in Nederland niet gewend, en zoveel gezelligheid op de vroege morgen al helemaal niet. Langzaam maar zeker is de postbode een deel van ons bestaan geworden. Zijn rijwiel staat regelmatig een kwartiertje voor de deur, met de post voor een heel dorp in de zijtassen. Want als het warm is, drinkt hij graag een glaasje water. Als het koud is, wil een kopje koffie wel smaken. In december vraagt hij vijf euro voor de kalender van zijn werkgever, en ik struikel over mijn benen in mijn haast om een portemonnee te halen. Die kalender haalt overigens nooit de muur, want aan ontwerpers geeft De Post zijn geld niet uit.

Onze postbode werkt met zijn collega's vanuit het dorpspostkantoor waar de sfeer hangt van de jaren vijftig, en dat eerder doet denken aan het Franse platteland dan aan de gestroomlijnde Nederlandse dienstverleningstempels. Hoe zou het hier zijn geweest als de Nederlandse TNT er in was geslaagd om een meerderheidsaandeel in het De Post te verwerven?, vraag ik me af terwijl ik geduldig op mijn beurt wacht. TNT wil eigenlijk geen zes dagen per week meer de post bezorgen. ,,Modernisering van de dienstverlening" heet dat in het onovertroffen jargon van de TNT-baas Peter Bakker, en hij hoopt uit Brussel te horen of dat mag. Ik heb nieuws voor mijnheer Bakker: in België wordt de post al járen slechts vijf dagen per week bezorgd. Van een Europese regel dat het er zes moeten zijn, heeft hier kennelijk nog nooit iemand gehoord. Maar van dienstverlening wel en dat maakt verschil.