| Menu | ||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
|
| Vertel het verder! |
|---|
|
Klik hier en stuur deze website naar uw vrienden: e-mail to a friend |
| Plein |
|---|
|
Mohammed R. op tournee Ik kwam in De Volkskrant de zoveelste brief tegen van politieke veteranen die VVD en CDA waarschuwen om niet in zee te gaan met Wilders. Hedy d'Ancona – kwiek en kras tenslotte – was één van de ondertekenaars. En hé, daar was Mohammed Rabbae ook weer! Minstens zo onvermoeibaar op tournee door medialand. In 1989 toonde Mohammed R. veel begrip voor de fatwa van de ayatollah's op het hoofd van Salmon Rushdie, schrijver van de Duivelsverzen, je reinste blasfemie immers. En nu, ruim twintig jaar later, Mohammed R. als briefschrijver in de rol van beschermer van de grondrechten, waaronder dat van vrije meningsuiting. Als dat niet onvermoeibaar is, weet ik het niet meer. Doorgaan Mohammed! Han Mulder |
| Taalgrens |
|
|
| Hetty van Rooij | |
| woensdag 30 mei 2007 | |
|
Brussel – Tien kilometer van mijn huis loopt, geheel onzichtbaar, de taalgrens. In het Vlaamse dorp waar ik woon kijken mijn Belgische buren naar Tien voor Taal en het NOS-Journaal. Tien kilometer naar het zuiden is de blik niet meer op Amsterdam gericht, maar op Parijs. In Wallonië zit de Nederlandse televisie niet op de kabel omdat er geen enkele belangstelling voor is. Franstalige Belgen kijken naar de Franse televisie, zien het Franse journaal en interesseren zich nauwelijks voor wat er in Vlaanderen gebeurt, laat staan in Nederland. Andersom is het niet anders: als ik naar de Vlaamse TV kijk, is het alsof Franstalig België niet bestaat. De Belgische verkiezingsstrijd lijkt uitsluitend een Vlaamse aangelegenheid, minister-president Verhofstadt spreekt rap Nederlands en de misdaad in Charleroi is heel ver weg. Op de Waalse televisie beantwoordt Verhofstadt vragen in rap Frans, en het moet wel heel dol worden als het journaal zich daar bezondigt aan de misdaad in Antwerpen. De taalgrens, met andere woorden, is veel geslotener dan ik me kon voorstellen voordat ik naar Vlaanderen verhuisde. België is niet één land, het zijn er twee. Dat levert vermakelijke anekdotes en mooie verhalen op, bijvoorbeeld over de situatie in een straat bovenop de taalgrens waar aan de ene kant Frans en aan de andere kant Nederlands wordt gesproken. Het levert ook politieke conflicten op waarvan het belang en de ernst soms wat traag tot me doordringen. België is een federale staat, met scherp omschreven en even scherp bewaakte bevoegdheden voor de Franstalige, Nederlandstalige en, niet te vergeten, de Duitstalige gemeenschap. Maar Brussel is officieel tweetalig, en om Brussel wordt dus permanent gevochten. De Vlaamse Gemeenschap geeft een vermogen uit om het Nederlands in de hoofdstad te bevorderen en om Nederlandstalige Belgen te verleiden zich in Brussel te vestigen. Franstalige Belgen wonen graag in de aantrekkelijke Nederlandstalige gemeenten rond de hoofdstad, en zij proberen hun rechten daar zo ver mogelijk op te rekken. Zo leeft daar de prangende en doodserieuze kwestie: hebben Franstaligen het recht te eisen dat zij tot in lengte van dagen door hun Nederlandse gemeentebestuur in het Frans bediend worden? En de eeuwigdurende problematiek rond de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde, in de wandeling en voor het gemak van krantenkoppenmakers ‘BHV’ genoemd. ,,BHV” draait om de vraag of Franstalige Belgen in de Vlaamse dorpen Halle en Vilvoorde, die deel uitmaken van het kiesdistrict Brussel, het recht hebben om op Franstalige politici te stemmen. Met het oog op de komende verkiezingen wilden de Vlamingen een splitsing van het kiesdistrict om dat onmogelijk te maken, maar dat is mislukt. Ik heb het heel lang een totaal oninteressante ambtelijke discussie gevonden die veel te veel aandacht kreeg, maar ik zag het volledig fout. ‘ BHV’ draait om de vraag hoe ver de Franse invloed in België mag gaan. En er is in Vlaanderen, waar het Frans eeuwenlang de taal van de heersende klasse is geweest, geen gevoeliger kwestie te bedenken. Toen ik laatst in gezelschap een badinerende opmerking maakte over het ondoorgrondelijke probleem ‘BHV’, wees een Vlaamse buurman me terecht met een vergelijking tussen de strijd in Noord-Ierland en de taalstrijd in België. Zijn logica was waterdicht. ,,Wíj lossen de problemen misschien een beetje ingewikkeld en met heel veel woorden op. Maar hier in België valt in de strijd tussen bevolkingsgroepen nooit meer een dode”. |
| < Vorige | Volgende > |
|---|
