| Menu | ||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
|
| Vertel het verder! |
|---|
|
Klik hier en stuur deze website naar uw vrienden: e-mail to a friend |
| Plein |
|---|
|
Voorbeeld Koningin Elizabeth kleedt zich sober, gaat in eigen land met vakantie, het liefst per trein en heeft haar Rolls Royces voorzien van een schone LPG-installatie. Zou Beatrix dat bedoelen met haar Kerstboodschap ‘een beter milieu begint bij jezelf’? Ook aan de tv-toespraak van haar hoogbejaarde vakgenote kan Beatrix een voorbeeld nemen. Een zakelijk verhaal, to the point, afgewisseld met leuke beelden over de activiteiten van haarzelf en haar familie gedurende het afgelopen jaar. Het verschil met het hoogdravende gemoraliseer waarop wij elk jaar worden getrakteerd, was ditmaal wel erg opvallend. Frans Kok |
| Italiaanse driekleur op je bordje.... |
|
|
| Frans Wijnands | |
| woensdag 13 juni 2007 | |
|
Rome – Het is lang geleden dat ik bij de (paters) Kruisheren in Rome mee mocht lunchen, in de refter van hun kleine klooster Velabro, terzijde van het Forum. Er stond toen een Ierse kok in de keuken die er lol in had om de nationale driekleur op je bordje te presenteren. Van links naar rechts: groen, wit en rood. Doperwtjes, aardappelpuree en worteltjes. Als die laatsten wat flets uitvielen was het de Ierse vlag (oranje); en hoe roder ze waren, des te meer het op de Italiaanse vlag leek. Een goede kok moet niet kleurenblind zijn.... Nu president Bush alweer een dag of wat uit Rome vertrokken is, de graffiti worden weggewassen, de vuilnisbakken weer op hun plaats zijn gezet, de afgezette straten zijn vrijgegegen en er geen scherpschutters meer in de dakgoten zitten, komen de keukenverhalen. Want bij alle staatsbezoeken, overal en altijd, zijn de twee belangrijkste vragen: wat hadden ze aan?, en wat hebben ze gegeten? Italianen staan bekend om hun 'bella figura' , de schone schijn. Bij rijk en arm, in de grootstad en op het platteland. Je groot houden zolang je snot in je neus hebt, zoals het in mijn schoonfamilie werd gezegd. Het Italië van vandaag kent de politiek-maatschappelijke tegenstellingen die je overal elders in Europa ook aantreft. Maar in dit wonderlijke land gaan die tegenstellingen nog een stapje verder als de keuken, het eten ter sprake komt. Sinds het bestaan van de Italiaanse Republiek - kort na de oorlog - hebben opeenvolgende presidenten en premiers tal van buitenlandse staatshoofden ontvangen en - een beetje populair gezegd - natuurlijk gevraagd om een vorkje mee te prikken. Zoals overal gebruikelijk is. Maar je moet - ook bij jezelf thuis - de gasten kennen om het hen ècht naar de zin te maken. De een wil bier, de ander geen wijn. Voor de een hoeft er geen vis op het menu en voor de ander vooral veel broccoli, liever vers fruit dan verse paddestoelen, ijs graag maar niet te koud.... Zoveel gasten zoveel zinnen. De vorige Italiaanse premier, Silvio Berlusconi, genoot ervan om zijn buitenlandse gasten gerechten met de kleuren van de Italiaanse vlag te laten serveren. En een beetje kok kan met groen, wit en rood een heel eind komen. Iedereen die ooit 'n keer in Italië is geweest kent de caprese: dat bord met tomaat, mozzarelle en basilicum. Mooiere, smakelijker driekleur is er niet. Of het zou de pizza Margherita moeten zijn die - volgens het verhaal - in Napels is uitgevonden door een inventieve pizzabakker die op de klassieke pizza met mozzarelle en tomaten wat blaadjes basilicum strooide ter ere van zijn koninklijke gasten. 'Non e vero, ben trovato', zoals het spreekwoord zegt: ook als 't niet (helemaal) waar is, dan is het nog mooi verzonnen... En als je helemaal niks beters weet dan mik je drie bolletjes ijs (wèl in de goede volgorde!) in een coupe: pistache, room en aardbeien. De huidige premier, Romano Prodi - een echte fijnproever - vindt dat het ergste wat je je gasten kunt aandoen. De vlag hoort aan de mast, en niet op je bord. Hij presenteert zijn gasten de Italiaanse keuken zoals die moet zijn: kwaliteit, herkenbare ingrediënten, harde kleuren. En niet alles - zoals de Fransen dat geraffineerd doen - wegstoppen onder pastelkleurige sausen. Zo kreeg hij jaren geleden tijdens een Italiaans-Duitse top de toenmalige kanselier Helmut Kohl in vervoering door hem in de buurt van Bologna in 'n eenvoudig eethuis kennis te laten maken met alles wat de befaamde keuken van die streek te bieden heeft. Zoals Helmut Kohl - een groot buffelaar - in zijn kanselierstijd zijn gasten likkebaardend liet kennis maken met de keuken van het Rijnland. Zo de waard is, vertrouwt 'ie zijn gasten. En omgekeerd natuurlijk. Helaas, zo werkt het in de internationale politiek niet. Een etentje is mooi meegenomen, maar heeft geen wezenlijke invloed op wereldverhoudingen. Alleen de huiselijke vrede gaat door de maag. En zelfs daar niet altijd. Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken |
| < Vorige | Volgende > |
|---|
