| Menu | ||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
|
| Vertel het verder! |
|---|
|
Klik hier en stuur deze website naar uw vrienden: e-mail to a friend |
| Plein |
|---|
|
Voorbeeld Koningin Elizabeth kleedt zich sober, gaat in eigen land met vakantie, het liefst per trein en heeft haar Rolls Royces voorzien van een schone LPG-installatie. Zou Beatrix dat bedoelen met haar Kerstboodschap ‘een beter milieu begint bij jezelf’? Ook aan de tv-toespraak van haar hoogbejaarde vakgenote kan Beatrix een voorbeeld nemen. Een zakelijk verhaal, to the point, afgewisseld met leuke beelden over de activiteiten van haarzelf en haar familie gedurende het afgelopen jaar. Het verschil met het hoogdravende gemoraliseer waarop wij elk jaar worden getrakteerd, was ditmaal wel erg opvallend. Frans Kok |
| Op restaurant in Belgie |
|
|
| Hetty van Rooij | |
| maandag 20 augustus 2007 | |
|
Brussel -- Onze Belgische buren gingen op vakantie naar Frankrijk en kwam minder enthousiast terug dan wij hadden verwacht. O zeker, mooi land en lekker weer, alleen - jammer dat ze nergens lekker konden eten. Het was hen niet gelukt om een fatsoenlijk restaurant te vinden, terwijl ze toch niet echt in de rimboe zaten. Vervolgens vertelden ze uitvoerig welk uitstekend Brussels etablissement ze na terugkeer had bezocht om de ontberingen weer een beetje goed te maken. Een tweede reis naar Frankrijk zit er voorlopig niet in, geloof ik. Iedere keer als wij in België, zoals dat heet, 'op restaurant' gaan, moet ik aan onze buren denken. 'In België eet iedereen lekker' heet mijn stukgebladerde kookboek waarin klassieke Vlaamse recepten zijn verzameld. En het is waar; eten in België is een kunst waar tijd, aandacht en geld aan wordt besteed. In een grote supermarkt ligt op een doordeweekse donderdag in januari een assortiment dat Albert Heijn in de week voor kerstmis nog niet in huis haalt, inclusief oesters, lamsbout, truffels, vijf verschillende soorten foie gras en gevulde parelhoen. Nog nooit heb ik in België een restaurant verlaten met het vervelende gevoel dat ik 'bekocht' was- dat ik, met andere woorden, teveel had betaald voor een overmaat aan pretentie en te weinig kwaliteit. De jaarlijkse verdeling van de Michelinsterren leidt in de Belgische media steevast tot een serieus debat over de kwaliteit van de Belgische keuken. De opiniepagina van kwaliteitskrant De Standaard weet het antwoord op de vraag waarom België 'het Walhalla' is: ,,Ons land is nu eenmaal gezegend met een gemotiveerd, kritisch, kwaliteitsbewust eterspubliek". En daar zit het verschil tussen Belgen en Nederlanders, zo weet de auteur. ,,Nederlanders kun je nog wel futloze knollen voor citroenen verkopen, in België is dat ondenkbaar. Een Belg die uit eten gaat, doet dat om te genieten. Hij eet dus niet functioneel zoals de Nederlander, die eet omdat zijn maag hem herinnert aan brandstofgebrek". In België staat nooit en nergens een assortiment schaaltjes naast het bord met appelmoes, worteltjes, sla met slasaus en sperzieboontjes uit blik. ,,Wat er op een bord ligt, is in Nederland van minder belang. Hoeveel erop ligt, is een stuk interessanter", wijsneust de Standaard. ,,De Nederlander brengt in een restaurant ook niet meer tijd door dan strikt noodzakelijk. Hij gruwt van de gedachte een hele avond in een restaurant door te brengen. En als hij dan een keer de tijd vergeet, wordt hij voor de tweede shift bezoekers met dessert en al naar buiten geschoven". Het is natuurlijk een beetje een karikatuur, dat geeft de schrijver zelf ook wel toe. Maar ik woon inmiddels lang genoeg in België om me in Nederlandse restaurants flink te ergeren aan onïnteresseerde werkstudenten in de bediening, veel te harde muziek, smakeloos eten en een eigenaar die op zijn horloge begint te kijken omdat het tafeltje om negen uur weer aan iemand anders is beloofd. En hoe zit het met Frankrijk, sinds mensenheugenis het land dat de culinaire standaard bepaalt? Daar signaleert de Standaard, net als onze buren, een interessante ontwikkeling: de Belgische chef-koks hebben hun Franse leermeesters ingehaald. De schrijver wijt dat aan een verschijnsel dat hij het 'groot Dictee- effect' noemt, in navolging van het verschijnsel dat Nederlanders een grote mond hebben als het over taal gaat en Vlamingen ieder jaar opnieuw het Groot Dictee winnen. ,,Zo slaan de Fransen nog steeds de hoogste toon aan, maar de Belgische koks hebben in hun schaduw een geweldige inhaalslag gemaakt. Het minderwaardigheidsgevoel heeft hen vleugels gegeven". Het wordt, met andere woorden, hoog tijd om het restaurant in Brussel eens te proberen dat onze buren zo van harte hebben aanbevolen |
| < Vorige | Volgende > |
|---|
