Haagse Columnisten - Geluk op z'n Italiaans:huisje, papa, mamma

Vertel het verder!
Klik hier en stuur deze website naar uw vrienden: e-mail to a friend

Plein
Voorbeeld Koningin Elizabeth kleedt zich sober, gaat in eigen land met vakantie, het liefst per trein en heeft haar Rolls Royces voorzien van een schone LPG-installatie. Zou Beatrix dat bedoelen met haar Kerstboodschap ‘een beter milieu begint bij jezelf’? Ook aan de tv-toespraak van haar hoogbejaarde vakgenote kan Beatrix een voorbeeld nemen. Een zakelijk verhaal, to the point, afgewisseld met leuke beelden over de activiteiten van haarzelf en haar familie gedurende het afgelopen jaar. Het verschil met het hoogdravende gemoraliseer waarop wij elk jaar worden getrakteerd, was ditmaal wel erg opvallend. Frans Kok

Plein

Voorbeeld

Koningin Elizabeth kleedt zich sober, gaat in eigen land met vakantie, het liefst per trein en heeft haar Rolls Royces voorzien van een schone LPG-installatie.
Zou Beatrix dat bedoelen met haar Kerstboodschap ‘een beter milieu begint bij jezelf’?
Ook aan de tv-toespraak van haar hoogbejaarde vakgenote kan Beatrix een voorbeeld nemen. Een zakelijk verhaal, to the point, afgewisseld met leuke beelden over de activiteiten van haarzelf en haar familie gedurende het afgelopen jaar.
Het verschil met het hoogdravende gemoraliseer waarop wij elk jaar worden getrakteerd, was ditmaal wel erg opvallend.

Frans Kok

Geluk op z'n Italiaans:huisje, papa, mamma

Frans Wijnands

woensdag 10 oktober 2007

Rome – Ons wat burgerlijke gezegde 'Huisje, boompje, beestje' kennen ze in Italië niet. Zo'n tachtig procent van de Italiaanse jongeren tussen de achttien en de dertig jaar kent alleen de Italiaanse variant: 'Huisje, papà, mamma'. Wie in noordelijk Europa op z''n achttiende niet de deur van het ouderlijk huis achter zich dichttrekt om op eigen benen verder te gaan, kan een schop onder zijn of haar kont krijgen. Uitgezonderd de naar vrijheid hunkerende studenten die door de kamernood gedwongen pendelaars zijn geworden tussen woonplaats en studiestad.

Vooral jonge mannen blijven in Italië thuis wonen, zolang ze kunnen. Gewoon, omdat het nu eenmaal zo is, zo hoort. Als in Nederland een jongere tot heel ver in de twintig nog thuis woont, wordt al gauw verondersteld dat er iets mis is met hem of haar; een afhankelijk moederskindje, ongeschikt voor het zelfstandig overleven in de boze buitenwereld. Als een Italiaanse jongere voor z'n twintigste zelfstandig gaat wonen wordt zonder meer aangenomen dat er thuis dus iets mis is.

Minister Padoa-Schioppa van Economische Zaken en Financien heeft het land nu tegen zich in het harnas gejaagd met een wat dubbelhartig voorstel: een huursubsidie voor jongeren die zelfstandig willen gaan wonen. Dat klinkt buitengewoon sociaal. Bijval alom.
Maar de reden waarom de minister zo gul subsidies wil gaan rondstrooien stuit veel ouders en jongeren tegen de borst. Hij probeert namelijk jongeren aan te moedigen om zelfstandig te gaan wonen omdat 'ie hun gelanterfanter niet langer kan aanzien. Ook de Italiaanse samenleving verandert, vergrijst. En ooit zal er een moment komen waarop jongeren niet langer kunnen profiteren van hun ouders: gratis kost en inwoning en dan ook nog kapsones hebben over wat ze willen eten, altijd wel een auto voor de deur, een moeder die voor ze wast en strijkt. Dus kunnen ze er maar beter nu aan wennen en op zichzelf gaan wonen.

Lang thuiswonen is een internationaal fenomeen. In de Angelsaksiche wereld worden ze kidults genoemd, inplaats van adults; in Duitsland zijn het 'Nesthockers'. In Italië noemt minister Padoa-Schioppa ze bamboccioni, wat je vrij vertaald mollige sukkels zou kunnen noemen; pastavretertjes die zo lang mogelijk bij mama op hun luie gat blijven liggen.

Prompt leeft nu de discussie op of het thuiswonen een economische noodzaak is (geworden), of en een antropologisch verschijnsel. Het is het een en het ander, maar elke Italiaanse deskundige op dit gebied benadrukt dat het langer thuiswonen een mediterraan verschijnsel is, en dat Italië de kroon spant. Je ging en gaat alleen voortijdig het huis uit om te emigreren of te trouwen. De emigratie-golven - met name naar de Verenigde Staten - zijn sterk afgenomen. Daarentegen is de binnenlandse emigratie toegenomen. Veel zuid-Italianen trekken naar het noorden van hun land, op zoek naar werk. Maar met bezwaard hart en lood in de schoenen. Want zeg nou zelf: wat moet een warmbloedige Siciliaan in de mistige Po-vlakte?

Trouwen is natuurlijk nog steeds een reden om het ouderlijk huis te verlaten, maar vergis je niet! Vraag het maar aan iedere niet-Italiaanse vrouw die met een Italiaan getrouwd is en in Italië woont. La mamma blijft altijd de baas, de belangrijkste. Ze belt bij nacht en ontij om haar getrouwde zoon te vragen hoe het gaat, of hij wel genoeg eet, zich goed aankleedt.
Als een getrouwde zoon in dezelfde stad woont als zijn moeder zal hij een keer of wat per week na zijn werk éérst bij hààr langs gaan en dan pas naar zijn eigen huis en gezin rijden. En iedere getrouwde vrouw schikt zich in het ritueel van het zondagse bezoek aan mamma. Niet voor een onnozel kopje koffie, maar voor een uitgebreide en lange maaltijd. Ze doet het in de wetenschap dat ze met haar zoontjes eenzelfde relatie zal houden.
's Lands wijn, 's lands eer: een dooddoener waar minister Padoa-Schioppa vooralsnog geen genoegen mee neemt.

Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken

< Vorige		Volgende >

[ terug ]