| Menu | ||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
|
| Vertel het verder! |
|---|
|
Klik hier en stuur deze website naar uw vrienden: e-mail to a friend |
| Plein |
|---|
|
Voorbeeld Koningin Elizabeth kleedt zich sober, gaat in eigen land met vakantie, het liefst per trein en heeft haar Rolls Royces voorzien van een schone LPG-installatie. Zou Beatrix dat bedoelen met haar Kerstboodschap ‘een beter milieu begint bij jezelf’? Ook aan de tv-toespraak van haar hoogbejaarde vakgenote kan Beatrix een voorbeeld nemen. Een zakelijk verhaal, to the point, afgewisseld met leuke beelden over de activiteiten van haarzelf en haar familie gedurende het afgelopen jaar. Het verschil met het hoogdravende gemoraliseer waarop wij elk jaar worden getrakteerd, was ditmaal wel erg opvallend. Frans Kok |
| In de rij voor de gaskamer |
|
|
| Marjolijn Uitzinger | |
| dinsdag 13 november 2007 | |
|
Berlijn – Anne Frank en de DDR, zo heet de tentoonstelling die tot eind november te zien is in het Anne Frank Zentrum aan de Rosenthaler Strasse in Berlijn, middenin de voormalige Joodse wijk van de stad. Over de relatie tussen het Duitse meisje Anne Frank (die opgroeide in Frankfurt totdat de familie in 1933 naar Nederland vluchtte) en de DDR valt veel te zeggen, naar blijkt. De SED, de socialistische eenheidspartij, gebruikte Anne voor alle denkbare propagandadoeleinden: zij was een typisch slachtoffer van de Westduitse fascisten en de heilstaat was nu precies wat zij als ideaal voor ogen had. Deze leugens wekten de woede van vader Otto Frank, maar hij stond betrekkelijk machteloos. Aanleiding voor de tentoonstelling is het feit dat de eerste druk van het dagboek van Anne Frank in Oost-Duitsland precies 50 jaar geleden werd gepubliceerd. Samen met een paar Nederlandse correspondenten in Berlijn was ik vorige week bij de opening van de tentoonstelling, waar allerlei authentiek materiaal wordt gepresenteerd, zoals filmpjes, televisie-opnamen, radiotoespraken en correspondentie uit openbare en particuliere archieven. Het was er eigenlijk veel te druk om rustig te kunnen kijken en we zeiden tegen elkaar: tsja, hoe treurig ook, je weet het eigenlijk allemaal wel, we gaan weleens een andere keer. Nog even een rondje en dan gaan we weer. Bij dat rondje kwam ik een brief tegen van een vrouw, die Anne en Margot Frank tijdens hun laatste dagen in Bergen-Belsen had meegemaakt. Ze schreef dat Anne kort voordat ze stierf had gehuild, toen ze een groep Hongaarse kinderen voor de gaskamer in de rij had zien staan. “Ze huilde, terwijl wij allang geen tranen meer hadden”, aldus de brief. En dan opeens is het er weer, het gevoel. Niks vermoeidheid of ik weet het nu allemaal wel. Zes miljoen is een ongrijpbare abstractie. Maar het beeld van een rij kinderen voor de gaskamer, dat laat je niet meer los. Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken |
| < Vorige | Volgende > |
|---|
