| Menu | ||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
|
| Vertel het verder! |
|---|
|
Klik hier en stuur deze website naar uw vrienden: e-mail to a friend |
| Plein |
|---|
|
Voorbeeld Koningin Elizabeth kleedt zich sober, gaat in eigen land met vakantie, het liefst per trein en heeft haar Rolls Royces voorzien van een schone LPG-installatie. Zou Beatrix dat bedoelen met haar Kerstboodschap ‘een beter milieu begint bij jezelf’? Ook aan de tv-toespraak van haar hoogbejaarde vakgenote kan Beatrix een voorbeeld nemen. Een zakelijk verhaal, to the point, afgewisseld met leuke beelden over de activiteiten van haarzelf en haar familie gedurende het afgelopen jaar. Het verschil met het hoogdravende gemoraliseer waarop wij elk jaar worden getrakteerd, was ditmaal wel erg opvallend. Frans Kok |
| Taalstrijd: de Hollander begrijpt de Vlaming nog steeds niet |
|
|
| Paul van Velthoven | |
| woensdag 21 november 2007 | |
|
Waarschijnlijk hebben de taalconflicten in België hier nog nooit zoveel publiciteit in onze media opgeleverd als nu. Oude dromen of vage wensen steken in die aandacht soms de kop op. Laat Vlaanderen maar Nederland komen, lees je hier en daar in allerlei varianten. Maar los van het feit dat de Belgische structuren zo hecht zijn dat ze onmogelijk of zeer moeilijk te doorbreken zijn is het ook nog eens zo dat de Vlamingen zelf daar weinig trek in hebben. Als de oude Grootnederlandse gedachte al leeft, dan misschien hooguit bij sommigen in Nederland, maar niet in Vlaanderen. Een enquête van de Vlaamse krant De Standaard wees vorige maand uit dat de Vlamingen de oplossing voor hun conflicten met de Franstaligen helemaal niet verwachten door zich aan te sluiten bij Nederland. Uit die enquete bleek nog eens dat we in Vlaanderen nog steeds een arrogante uitstraling hebben. Ze lusten ons daar in het zuiden nog niet echt, ook al moet tegelijkertijd geconstateerd worden dat de contacten beter zijn geworden en de vooroordelen over en weer zijn afgenomen. Het is opvallend hoeveel Vlaamse kunstenaars en politici momenteel figureren in Nederlandse radio- en televisieprogramma’s. De Vlamingen zijn zelfbewuster geworden en slikken lang niet alles meer wat uit het noorden komt. Ook de norm voor goed taalgebruik wordt niet langer als vanzelfsprekend aan het noorden ontleend. Wat ondanks alle verbeteringen gebleven is, is het onbegrip in Nederland voor wat de Vlamingen bezielt wanneer zij willen dat in de Vlaamse regio het Nederlands als bestuurstaal wordt gehanteerd en de politiek daar ook naar handelt. Hier en daar kun je naar aanleiding van de hoog opgelopen ruzies rond het centrale kiesdistrict Brussel-Halle-Vilvoorde zelfs horen dat de Vlamingen met hun eisen aan de Franstaligen zich schuldig maken aan etnische zuivering. Of men vindt dat de Vlamingen in de ondehandelingen niet te hoog van de toren moeten blazen. Over dat onbegrip beklaagden de Vlaamse woordvoerders zich vroeger ook al in bittere termen, wanneer de spanning tussen Vlamingen en Franstaligen bij gelegenheid weer eens opliep en daar vanuit Nederland meestal meewarig op werd gereageerd. Dat was trouwens voor velen van hen voldoende reden om het streven naar een Groot-Nederland vooral niet te serieus te nemen. Ze moesten- en zouden ook - hun eigen boontjes wel doppen. Hetgeen ook gebeurde zoals de geschiedenis heeft bewezen. De Vlamingen hebben hun voornaamste doel bereikt. Het Nederlands is in Vlaanderen de onbetwiste bestuurstaal geworden. In de hoofdstad Brussel, waar voor de oorlog nog een meerderheid van Vlaamse dialectsprekers aanwezig was, wordt het Nederlands echter hooguit geduld en in de directe omgeving rond Brussel wordt het ronduit bedreigd. En daar steekt oud zeer de kop op. Dat wordt pas begrepen wanneer men inziet dat de Vlaamse taalstrijd in wezen steeds een sociale strijd is geweest. De Vlaamse meerderheid in Vlaanderen leefde in de negentiende en een groot deel van de twintigste eeuw met een elite boven haar die Franstalig was. Dat had zeer grote sociale consequenties. Niet alleen voor wie werk zocht en hogerop wilde. Het zelfrespect van mensen was in het geding. De Vlamingen waren vreemdeling in eigen land. Aan die achterstelling kwam een eind toen in het begin van de jaren zestig de taalgrens werd vastgelegd. Aan de voortdurende talentellingen, die vrijwel steevast ten gunste van de Franstaligen uitpakte en hen sociale en economische voordelen bezorgden, kwam een einde. Daar is evenwel nog steeds een uitzondering op: het Vlaamse gebied rond de hoofdstad Brussel. De daar wonende Vlamingen zien met het jaar het taalregime in hun dorpen veranderen omdat de Franstaligen daar taalfaciliteiten genieten. Zij kregen ooit een vinger toegestoken, maar zij eisen nu de hele hand op. De oorspronkelijke bewoners dreigen vreemdeling in hun eigen omgeving te worden. Als de Vlaamse politieke partijen vrijwel eenstemmig eisen dat het taalregime in die regio definitief wordt omgezet naar wat elders in Vlaanderen de norm is, dan komt dat doordat het in de geschiedenis weg gezakte trauma dat geheeld leek opnieuw de kop opsteekt. Aan hun minorisering werd in Vlaanderen door de taalwetten een halt toegeroepen, maar in en rond Brusel is deze nog steeds dagelijkse realiteit. Dat steekt. Is het dan niet een anachronisme om te streven naar een taalhomogene streek in een tijd waarin de opmars van vreemde talen niet te stuiten valt? Wellicht is dat zo. Maar hoe zouden wij het vinden als een engelstalige elite in een stad als Den Haag met haar taal aan de overige bewoners de wet zou gaan stellen? Dat zouden wij niet prettig vinden. Wij willen best hun taal spreken, maar het zou voor ons te ver gaan wanneer wij onze eigen taal daarvoor zouden moeten opgeven. De Vlamingen leren nog altijd veel meer vreemde talen dan de Franstaligen, maar dat hun eigen taal in het bestuur wordt veilig gesteld is niet meer dan een volstrekt redelijke wens. Daar zouden wij best wat meer begrip voor mogen opbrengen. Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken www.paulvanvelthoven.nl |
| < Vorige | Volgende > |
|---|
