| Menu | ||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
|
| Vertel het verder! |
|---|
|
Klik hier en stuur deze website naar uw vrienden: e-mail to a friend |
| Plein |
|---|
|
Voorbeeld Koningin Elizabeth kleedt zich sober, gaat in eigen land met vakantie, het liefst per trein en heeft haar Rolls Royces voorzien van een schone LPG-installatie. Zou Beatrix dat bedoelen met haar Kerstboodschap ‘een beter milieu begint bij jezelf’? Ook aan de tv-toespraak van haar hoogbejaarde vakgenote kan Beatrix een voorbeeld nemen. Een zakelijk verhaal, to the point, afgewisseld met leuke beelden over de activiteiten van haarzelf en haar familie gedurende het afgelopen jaar. Het verschil met het hoogdravende gemoraliseer waarop wij elk jaar worden getrakteerd, was ditmaal wel erg opvallend. Frans Kok |
| Drie keer niks in Italie |
|
|
| Frans Wijnands | |
| maandag 17 december 2007 | |
|
Rome – Het blijft een adembenemende uitspraak voor een (toenmalig) premier van een democratisch Europees land, en ik citeer Silvio Berlusconi: 'De drie afwijkingen in Italië zijn de media die allemaal op de hand van links zijn; de oppositie die niet democratisch is en de rechters. Die zijn gewoon gek. Nee, dat is niet helemaal juist: ze zijn hardstikke gek; antropologisch verschillend van de rest van het menselijke ras'. Twee Britse journalisten noteerden drie jaar geleden deze 'karakterschets' van de Italiaanse samenleving. Volgens Berlusconi. Die is inmiddels oud-premier en oppositieleider van een krakkemikkige rechtse coalitie. Maar zijn uitspraak van toen is nog onveranderd actueel, want je kunt van Berlusconi zeggen wat je wilt maar niet dat hij een weerhaan is en meedraait op alle winden. Hij was, is en blijft ervan overtuigd dat Italië ten onder gaat aan 'occulte communisten' , en dat alleen hij de Redder des Vaderlands is, de Messias op wie Italië heeft gewacht. Berlusconi is allergisch voor alles wat de rechtspraak betreft en bekritiseert de Italiaanse rechtsgang nog steeds op het onbeschofte af. Twee presidenten hebben hem daarvoor al op de vingers getikt omdat Berlusconi de geloofwaardigheid van de rechterlijke macht ernstig ondermijnt. Die argwaan, de wrok en de hartgrondige hekel van Berlusconi ten opzichte van de rechterlijke macht bestaat al sinds hij als zakenman, mediamagnaat en politicus actief is; dus zeg maar vanaf zijn middelbare schooltijd. Al jarenlang heeft hij met Justitie te maken, vanwege hoogst bedenkelijke financiële praktijken, corruptie, belangenverstrengelingen en belastingproblemen. Het gekke is dat hij er telkens met vrijspraken of belachelijk lage boetes van af komt. En terwijl de ene zaak wordt geseponeerd opent de volgende Officier van Justitie alweer het volgende dossier. Nu ook weer, omdat Berlusconi, al dan niet direct, invloed heeft uitgeoefend op topbestuurders van de publieke omroep RAI. Hij is immers ook eigenaar van een paar televisie- en radiostations. Dat hij op zijn charmante manier een paar actrices heeft aanbevolen bij de RAI vindt iedereen heel gewoon. Maar het wordt bedenkelijk als de staatsomroep en de commerciële zenders van Berlusconi een soort handjeklap spelen over zendtijd voor politieke partijen en het infiltreren in de organisatie en programmering van de RAI. Sinds kort heeft Berlusconi ruzie met iedereen; da's natuurlijk wèl zo overzichtelijk. 'Naar de duivel met die bondgenoten', riep hij onlangs op een spreekbeurt in de Sardijnse hoofdstad Cagliari, en met die bondgenoten bedoelde hij zijn (ultra)rechtse coalitie-partners die openlijk beginnen te twijfelen aan de politieke houdbaarheidsdatum van Berlusconi. Maar juist als hij in het nauw gedreven wordt klauwt Berlusconi van zich af. Hij noemt zijn partners 'ouderwets' , een ander woord voor ouwe zakken. In elke normaal functionerende democratie zou zo'n uitspraak politieke zelfmoord zijn. Niet in Italië. Zijn aanhangers - en dat zijn er héél veel - gniffelen als ze in de krant lezen dat hun idool op zijn belastingformulier 30 miljoen euro inkomen invult; tegenover een armzalige 87.000 van zittend premier Romani Prodi. In Nederland schrikken mensen kennelijk als een Kamerlid het woord 'knettergek' gebruikt. In Italië zou dat woord niet eens opvallen in een Kamerdebat. Dat komt mede door het taalgebruik van Berlusconi die in de loop der jaren is gaan geloven dat hij zich met zijn brede glimlach verbaal alles kan permitteren. Als het dan soms toch tot bredere verontwaardiging leidt, komt hij altijd met hetzelfde smoesje: 'Het was maar een grap'. Zoals dit voorjaar op een partijbijeenkomst in Palermo toen hij letterlijk zei: "Wie niet op mij stemt is mentaal ziek'. Dat was 'n 'verspreking' . Hij had bedoeld te zeggen dat die mensen niet goed snik zijn.... Ongecorrigeerd bleef zijn uitspraak dat 'alleen klootzakken links stemmen'. Nee, tegen het fenomeen Berlusconi is vooralsnog niets te doen. Zijn innemende charisma straalt als nooit tevoren. Bovendien blijft hij machtig; zakelijk en politiek. Omdat de huidige rechtse coalitie hem niet meer beviel, veranderde hij onlangs van de ene dag op de andere, zonder partijcongres, zonder inspraak van wie dan ook, de naam van zijn partij. 'Forza Italia' (Hup Italië) is voortaan 'Partito del Popolo' , de Partij van het Volk, hongerig jagend op het grote (en vooral katholieke) midden van het kiezersveld. De kiezers vinden het allang best. What's in a name..... Premier Prodi probeert als een dappere Dodo hervormingen door te voeren, maar stuit daarbij op alle soorten tegenwerking en verontwaardiging. En alles wat niet lukt, speelt de sluwe Berlusconi in de politieke kaart. Begenadigde theatermensen als Nobelprijswinnaar Dario Fo en gelauwerd filmmaker Roberto Benigni laten geen kans voorbij gaan om Berlusconi op de hak te nemen. En die moet daar niet over zeuren, vindt Benigni: 'De afgelopen jaren hebben we de regering belachelijk gemaakt. Nu is de oppositie aan de beurt. Kan het nog democratischer....?' Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken |
| < Vorige | Volgende > |
|---|
