| Menu | ||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
|
| Vertel het verder! |
|---|
|
Klik hier en stuur deze website naar uw vrienden: e-mail to a friend |
| Plein |
|---|
|
Voorbeeld Koningin Elizabeth kleedt zich sober, gaat in eigen land met vakantie, het liefst per trein en heeft haar Rolls Royces voorzien van een schone LPG-installatie. Zou Beatrix dat bedoelen met haar Kerstboodschap ‘een beter milieu begint bij jezelf’? Ook aan de tv-toespraak van haar hoogbejaarde vakgenote kan Beatrix een voorbeeld nemen. Een zakelijk verhaal, to the point, afgewisseld met leuke beelden over de activiteiten van haarzelf en haar familie gedurende het afgelopen jaar. Het verschil met het hoogdravende gemoraliseer waarop wij elk jaar worden getrakteerd, was ditmaal wel erg opvallend. Frans Kok |
| Aan tafel met Franciscus.... |
|
|
| Frans Wijnands | |
| maandag 24 december 2007 | |
|
Rome – Greccio? Nooit van gehoord.... Waarom zou je ook. Het is zo'n Italiaans stadje van dertien in het dozijn. Halverwege Rome - Assisië. In het gebied waar lang geleden de Sabijnse maagden werden geroofd door een roedel hunkerende Romeinen. Greccio ligt op een steenworp van Rieti, in de Valle Santa, de heilige vallei waar Sint Franciscus vaak en graag kwam. De eerste keer begroette hij de inwoners met een allesontwapenend 'Buon giorno, buone gente' ; 'Goedendag, goede mensen'. Dat hoor je er nog steeds, en het klinkt tòch aardiger dan het in Nederland kennelijk trendy Goeiemoggel.... Greccio komt doorgaans maar eens per jaar in de belangstelling, in de kersttijd. Want dáár, hoog in de heuvels, is de levende kerststal uitgevonden. Franciscus was in 1223 met een aantal medebroeders vanuit Rome op terugweg naar huis, na een wat teleurstellend bezoek aan paus Honorius III die met de nodige aan- en kanttekeningen uiteindelijk zijn goedkeuring gaf aan de regelgeving van de nieuwe monnikenorde van Franciscus. Als een soort troost had de paus tegen Franciscus gezegd dat 'ie het naderende kerstfeest naar eigen idee mocht vieren en vormgeven. Zoiets moest je nou nèt tegen die wonderlijke prediker zeggen! In Greccio aangekomen vroeg hij een vrome vriend, tevens de heer van het stadje, Giovanni di Velita, om hulp. Veel had Franciscus overigens niet nodig: een voederbak, wat stro, een os en een ezel. Dat alles liet hij plaatsen in een kluis, een grot, ver buiten het stadje. Hij vroeg een paar kinderen of ze hem wilden helpen. Waarmee dan wel? 'Om vannacht mijn engelen te zijn', en Franciscus vertelde hen dat hij die nacht op een bijzondere manier de geboorte van Christus zou vieren. De opgewonden kinderen holden door de straatjes en langs de boerderijen om het iedereen - ook de herders - te vertellen. Tegen middernacht trokken al die nieuwsgierige mensen met fakkels over de beboste hellingen naar de grot. Daar brandden volop kaarsen en door de bossen klonk het gezang van de broeders. Franciscus las het Kerstevangelie bij de voederbak die als altaar diende. Aan het eind van de mis knielde hij bij de kribbe, spreidde zijn armen uit en nog jaren later beweerden de dorpelingen dat ze toen gezien hebben hoe Franciscus heel kort een levend kindje in zijn armen had. Dan vallen werkelijkheid(?) en zinsbegoocheling samen. Maar die eerste levende kerststal van Greccio is historisch bewezen en nog elk jaar voeren tientallen inwoners van het stadje dat kersttafereel op, zoals op honderden plaatsen elders in heel Italië. Na die gedenkwaardige nachtmis werd er - zoals ook nu nog in veel landen gebruikelijk is - gegeten. Franciscus had weliswaar de onthechting aan aardse bezittingen en de armoede als grondregel, maar hij at met smaak wat de natuur schonk. Dat kerstmaal van Franciscus en zijn tafelgenoten heeft er - bijna zeker - als volgt uitgezien: - al dan niet geroosterd brood, crostini genaamd, besmeerd met olijvenpasta en paté van kippenlevertjes. Het staat op elke menukaart is Umbrië en Toscane, en die paté's zijn ook in de betere Nederlandse supermarkten en delicatessenwinkels verkrijgbaar; - een groentensoep met gekookte spelt. Dat is een zeer gezonde graansoort die nog steeds in delen van Italië wordt verbouwd en gegeten. Spelt werd eeuwen geleden al gebruikt als krachtvoer voor de Romeinse legioenen; - een hartige groententaart met forel en rivierkreeftjes. Dat is tegenwoordig 'duur' eten, maar de riviertjes en beken zaten toentertijd vol met dit zwemmende volksvoedsel, - en als toetje speltkoekjes met rozijnen. Waar nodig werd de maaltijd besprenkeld met de lokale olijfolie. Wijn?, dat zal toch wel..... Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken |
| < Vorige | Volgende > |
|---|
