Vanaf heden kunnen we er op rekenen dat het bedrijfsleven, de sportwereld, de politiek en de koninklijke familie ons zullen teisteren met argumenten over de noodzaak van die Olympische Spelen over twintig jaar in ons land. En let op! Die argumenten zullen niets te maken hebben met sport of de liefde voor sport. De Olympische Spelen zullen voor het karretje van iedereen gespannen worden, behalve voor die van de sport. Natuurlijk zal die sport steeds als hoogste doel worden genoemd, maar zal het gaan over, in willekeurige volgorde: de economische groei, de export, het samenbindende element, de nationale eenheid, onze mentaliteit, de jeugd, de bouw van wegen, Schiphol, huizenbouw, congressen, zelfs over cultuur en vriendschap. Kortom: ieder zal iets van zijn gading kunnen vinden om aan de OS 28 te hangen. Voor premier Balkenende een ideaal onderwerp omdat het de VOC-mentaliteit in één groot project verenigt en het bovendien zo ver weg ligt dat hij nog niets hoeft te doen.

Eén van de argumenten die ik nu al in gezaghebbende wandelgangen hoor is: dan kunnen we eindelijk de wegen aanleggen die aangelegd moeten worden. Niemand zal het tegen zo’n lobby kunnen opnemen. Kortom de omgekeerde wereld: omdat wij niet in staat zijn onze infrastructuur op een gewone manier op orde te krijgen, gebruiken we de Spelen als drukmiddel. Een gotspe.

Een eerste voorbeeld hoe de lobby zal gaan wordt gegeven door Gijs de Vries, lid van de raad van bestuur van Ernst & Young Nederland/België, sponsor van NOC-NSF. Ik neem aan dat het de voormalige politicus en staatssecretaris is, maar weet dat niet zeker. De Vries gaat zover dat hij de prestaties van onze sporthelden ziet als een remedie tegen de economische malaise. Hij laat ons weten dat NOC-NSF Nederland wil profileren als uitvalsbasis naar de spelen in Londen in 2012. Door faciliteiten te bieden en congressen te organiseren. De lobby is dus al begonnen.

De Vries legt uit dat 1,3% van het bruto binnenlands product geproduceerd wordt in de sportsector. Dat er jaarlijks in ons land 9,4 miljard euro aan sport wordt uitgegeven, dat de sportsector jaarlijks 1,28 miljard in het laatje van de overheid stort via belastingen en dat de overheid 1,94 miljard teruggeeft.

Daarom concludeert hij dat ‘sport dus alles in zich heeft om de motor van ons land te zijn’. Nederland moet in zijn ogen een topsportland zijn dat een inspiratie moet zijn voor de hele maatschappij.

Wat de bezwaren zijn tegen deze gigantische inspanning, welke risico’s er zijn en waarom velen grote moeite zullen hebben met het opblazen van deze hype komt niet ter sprake. De Vries, als vooruitgeschoven pion van de sportlobby, eindigt met de opwindende woorden: ‘Op naar de gouden aanpak voor onze economie. Aan W.A. van Buren en Máxima zal het niet liggen’. Ziedaar het scenario: onder leiding van onze toekomstige koning en koningin wordt een lobby opgezet die geheel past in deze populistische tijd en waar geen politicus of columnist zich tegen durft te verzetten. Behalve misschien deze zuurpruim.