| Menu | ||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
|
| Vertel het verder! |
|---|
|
Klik hier en stuur deze website naar uw vrienden: e-mail to a friend |
| Plein |
|---|
|
Voorbeeld Koningin Elizabeth kleedt zich sober, gaat in eigen land met vakantie, het liefst per trein en heeft haar Rolls Royces voorzien van een schone LPG-installatie. Zou Beatrix dat bedoelen met haar Kerstboodschap ‘een beter milieu begint bij jezelf’? Ook aan de tv-toespraak van haar hoogbejaarde vakgenote kan Beatrix een voorbeeld nemen. Een zakelijk verhaal, to the point, afgewisseld met leuke beelden over de activiteiten van haarzelf en haar familie gedurende het afgelopen jaar. Het verschil met het hoogdravende gemoraliseer waarop wij elk jaar worden getrakteerd, was ditmaal wel erg opvallend. Frans Kok |
| Voor studenten in Triest, gemiddeld een 9: huis cadeau |
|
|
| Frans Wijnands | |
| donderdag 13 november 2008 | |
|
Rome – Er zijn van die momenten dat je als geroutineerd krantenlezer even de adem inhoudt als je de kop van een bericht ziet. Je weet intuïtief - nog vóórdat je het artikel gelezen hebt - dat je een goednieuws pareltje hebt gevonden: human interest met een gelukkige afloop. Goed nieuws pur sang. Dagdromers hebben ooit over een krant met louter goed nieuws gemijmerd, maar hun idealistisch ideetje bleek in de boze buitenwereld als een blaadje op de wind. Een 'goednieuws krant' staat immers los van de alledaagse werkelijkheid. Echte, of gewone kranten halen nu eenmaal liever het slechte in de maatschappij, dan het goede naar boven; de lezers/lezeressen terwille ..... Maar gisteren had ik het geluk om een sprookjesachtig goed nieuwsverhaal te lezen. Het speelt in Triëste, op zich al een wonderlijke stad op het snijvlak van doorlopend veranderde staatkundige grenzen, culturen en talen. Daar besloot een 80-jarige gepensioneerde lerares haar bezittingen - een aardig vermogen - na te laten aan pientere studenten. Om ze zonder geldzorgen in staat te stellen te studeren, te promoveren en bij te dragen aan de wetenschap en een betere samenleving. De gulle fee heet 'professoressa Giulia'. Een leven lang heeft ze les gegeven aan L'Instituto Magistrale Carducci; een pedagogische academie. Een onderwijzeres in hart en nieren. En nog steeds, 80 jaar oud, weduwe, kinderloos en zonder naaste familie, is haar warme belangstelling voor de jeugd niet verflauwd. Daarom wilde ze iets doen, zoals dat dan heet.... Ze klopte aan bij de directie van haar eigen academie en van twee andere hogere opleidingsinstituten in haar stad om hen haar plan te vertellen. Ze wilde haar zeven huizen, een paar handenvol juwelen en haar antieke meubelen schenken aan zeer getalenteerde studenten die aan twee voorwaarden moesten voldoen: gemiddeld een 9 hebben gehaald in de afgelopen studiejaren en min of meer armlastig zijn. Want, zo redeneerde de professoressa, soms worden hoogbegaafde studenten geremd in hun verdere studie omdat ze die eenvoudigweg niet kunnen betalen. Ze vroeg de verbaasde directies om medewerking. Om een eerste schifting, zodat ze vervolgens zelf de eindselectie kon maken op grond van alle rapporten en aanbevelingen die ze van en over de geselecteerde studenten te zien kreeg. Maandenlang heeft mevrouw Giulia over die definitieve keuze gedaan. Vervolgens nodigde ze de elf uitverkoren jonge studenten - samen met hun meer dan verbouwereerde ouders - bij haar thuis om de zaak definitief te regelen. . De professoressa had alles uitstekend voorbereid; met diverse notarissen gesproken, alle fiscale gevolgen van haar gebaar doorberekend en tenslotte elf schenkingscontracten laten opstellen. In haar huis hield ze een kleine loterij met als prijzen: haar vijf appartementen in Triëste, een appartement in het nabije stadje Grado, een chalet in de bergen en enkele porties juwelen en antieke, kostbare meubels en kunstwerken. En ze hield - als een geboren onderwijzeres - een streng toespraakje: 'Gooi, wat ik jullie nu schenk, niet over de balk. Blijf ijverig, en gebruik het geld om te studeren, om te promoveren". Eind goed, al goed, met als enige kanttekening dat de 80-jarige fee het vruchtgebruik van haar onroerend goed wil hebben tot aan haar dood. Wie zou haar dat misgunnen? Zo'n verhaal geeft weer vertrouwen in de mensheid. Wat een positief gebaar, zeker in vergelijking met die excentriekelingen die bij hun volle verstand (verstand??) hun geld nalaten aan een knuffelhondje of een schorre parkiet in een toch al gouden kooitje.... Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken |
| < Vorige | Volgende > |
|---|
