| Menu | ||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
|
| Vertel het verder! |
|---|
|
Klik hier en stuur deze website naar uw vrienden: e-mail to a friend |
| Plein |
|---|
|
Kerstboom De dodenherdenking op 4 mei is geen juist moment om in lachen uit te barsten. Toch gebeurt me dat (vermengd met grote ergernis) als ik Willem Alexander zie in zijn uniform. Een soort wandelende kerstboom. En 2 jaar geleden een rennende kerstboom, toen hij zijn vrouw aan haar lot overliet in de paniek rond de damschreeuwer. Waarom dost die man zich zo raar uit? Hij is toch geen beroepsmilitair? Bij zijn opa zat het in zijn Pruisische genen. En, eerlijk is eerlijk, hem stond het ganz nett. Bij Prins Pils staat het voor geen meter. En ik denk dat Claus zich elke keer omdraait in zijn graf, om het niet te zien. Frans Kok |
| Italianen haten dwangmatige agenda's |
|
|
| Frans Wijnands | |
| maandag 08 december 2008 | |
|
Rome – Zaken doen over de grenzen. Met een goed produkt en een vlotte babbel. Simpel toch? Vergeet het maar. Elk land heeft z'n eigen gebruiken en methoden die het zakendoen (kunnen) bemoeilijken. Nederlanders en Duitsers doen makkelijk samen zaken. Italianen en Nederlanders al veel moeilijker. Vraag het maar in de bestuuurskamers van de KLM dat een fusie mede zag stuklopen op de onverenigbare zakencultuur van Alitalia. Of aan de ABN/AMRO dat in goede tijden op de Italiaanse bankenmarkt op avontuur ging en ontdekte dat Italië ronduit een hekel heeft aan iedere buitenlander die zich in de Italiaanse bankenwereld wil binnendringen. Zelfs reclamemakers moeten rekening houden met zeer uiteenlopende associaties en acceptaties van bijvoorbeeld tv-reclamespotjes. Het idee van een reclamemaker om een voortvarende Italiaanse bank af te beelden als een schip met volle zeilen, vast op koers(winst), werd door de betreffende bank resoluut afgewezen. Want de rekeninghouders zouden het kunnen uitleggen dat de bank er met hun spaarcenten vandoor gaat..... De Nederlandse ambassade in Rome zag er onlangs voldoende discussiestof in voor een Italiaans-Nederlands seminar om elkaars zakencultuurverschillen te analyseren. Een oranje herenfiets, op een oranje lopertje tegen de gevel van het blinkend witte Ara Pacismuseum in een regenachtig Rome. Een herkenbaar Hollands welkom aan de deelnemers van die discussiebijeenkomst. Voor de Nederlanders heel vertrouwd; bij ons gaan immers ministers op de fiets naar hun werk. Voor Italianen iets onbegrijpelijks. Twee boeiende verschillen tussen Nederland en Italië bleken meteen al na de eerste getoonde tv-reclamespotjes: - Italianen zijn doodsbang voor alle soorten van risico's terwijl Nederlanders luchthartiger zijn en minder angstig en - terwijl Nederlanders over de hele wereld het devies uitdragen: "Doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg' , is de Italiaanse troefkaart gericht op de bella figura. Een zo goed mogelijk figuur slaan. Altijd, overal, met iedereen en elk produkt. En vooral met jezelf. Een typisch Nederlands (Honig)spotje waarin de vrouw des huizes gezellig een pan soep op tafel zet, vervulde de Italiaanse kijkers met afgrijzen. Een pan op tafel! Gasten die moeten luisteren naar het geschraap van de pollepel over de bodem of moeten kijken naar een pan vol krassen en brandzwart aan de onderkant. Of neem koffie. Voor elke Nederlander iets nuchters, gewoon een bakkie doen. Voor elke Italiaan daarentegen is koffie een symphonie van geuren, en kleuren, van smaak en vormgeving. Nederlandse tv-reclames spelen in op humor, en relativeren. Italiaanse tv-spotjes staan bol van familiegebondenheid maar vooral van uiterlijke vormgeving. 'Als ik een kadootje krijg, een foulard bijvoorbeeld, kijk ik meteen naar de kwaliteit en bijbehorende prijs. Is het pure zijde of 100% polyester? Niet omdat ik dure kadootjes hoef, maar omdat ik uit de waarde van het kado kan afleiden hoe de gever of geefster mij waardeert', aldus een deelneemster aan het seminar. De les daar uit? Je geeft een lieve vriend of vriendin geen schuimwijn uit de supermarkt maar een fles Champagne. De Italiaanse deelneemsters keurden een KLM-spot unaniem en hartgrondig af. Totaal ongeschikt voor de Italiaanse markt. Hoezo dan?, want op het filmpje speelt een blond meisje in een schattig broderiejurkje op een zonovergoten strand met zeesterren en schelpen. Ze springt met blote voetjes in de vloedlijn en de aanrollende golfjes, terwijl haar moeder verderop in het zand een boek leest. Hoog in de blauwe lucht vliegt een KLM-toestel over. Hollandser hebben we niet.... Maar de Italiaanse dames vielen over elkaar heen in hun afkeuring: een moeder die daar zo maar zit te lezen terwijl dat kind onbeschermd in de zon loopt. Geen mutsje op, en helemaal alleen de zee inloopt....! Risico's, risico's, risico's. Italianen moeten er niets van hebben. Het is niet voor niets dat ze minder last hebben van de hypotheekcrisis, want zelfs bij de eenvoudigste bankhandeling komt een hele santekraam van paperassen, doorslagen en handtekeningen aan te pas. Lastiger worden de tegenstellingen als het gaat om efficiency, besluitvaardigheid. Nederlanders kunnen niet leven zonder agenda. Een Italiaan is doodsbang de gevangene van zijn agenda te worden. Nederlanders hoeven niet alles in een contract te zetten. Italianen wel. Elke punt en komma moet worden beschreven, vanwege de rechtsgeldigheid van het beschrevene. Tegelijkertijd zijn Nederlanders rechtlijniger in de afspraken, terwijl er met Italianen alles te improviseren valt. Nederlanders die in Italië zaken komen doen hebben een mandaat op zak om beslissingen te nemen. Italianen nooit. Die zoeken altijd een hogere in de hiërarchie die het ultieme besluit neemt. Italiaanse jongeren blijven in de zakenwereld heel lang jonkies. Er is altijd wel een vader, een oudere of een superieur die de dienst uitmaakt. Om over vrouwen maar niet te spreken. Een Nederlandse zakenvrouw is net zo vanzelfsprekend als een man in het huishouden... In Italië worden vrouwen nog steeds niet helemaal voor vol aangezien. Nergens, behalve achter de pannen. Nòg een verschil: Nederlanders doen goed voorbereid overal ter wereld zaken. Ze kennen de gewoonten van hun zakenpartners: van China tot Alaska. Italianen niet. Die komen zelfverzekerd met een goed produkt en dat is het. Ze spreken geen talen en zijn totaal niet geïnteresseerd in de cultuur en levensomstandigheden van hun zakenpartners. Wederzijds vertrouwen is in het zakendoen van essentieel belang. Nederlanders zijn daar makkelijk in: een woord is een woord en dat moet voldoende zijn. Italianen gaan anders te werk. Zij bouwen het vertrouwen met hun handelspartners langzamer op; bij voorkeur op aan tafel. Lang, uitvoerig tafelen. Zonder stress, zonder haast. Nederlanders vinden doorgaans een belegd broodje en een glaasje karnemelk al een uitstekende basis voor een goed zakengesprek. Voor Italianen is de lol er dan van af. De slotconclusie: ophouden met mekkeren over wat die anderen allemaal anders en verkeerd doen, maar zoeken naar elkaars sterktes. Gewoon leren van elkaar en daar over en weer je voordeel mee doen. Een ideëel slot van een zakelijke discussie.... Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken |
| < Vorige | Volgende > |
|---|
