Brussel --  Af en toe knalt de ergernis zelfs uit de luidsprekers. De hoofdconducteur: ,,Dames en heren, mocht u zich afvragen waarom we niet opschieten: ProRail heeft een goederentrein voor onze neus gezet". Wij vaste klanten van de Beneluxtrein knikken elkaar berustend toe. We zijn het gewend: de hogesnelheidstrein tussen Brussel naar Amsterdam zou al lang moeten rijden, maar door problemen met de nieuwe spoorbaan is hij er nog steeds niet. En de bestaande verbinding tussen Brussel en Amsterdam, altijd bomvol Europese pendelaars en vliegpassagiers richting Schiphol, is een onbetrouwbare boemel geworden.

Veronica Boysen uit Montana, USA, wordt er een beetje onrustig van. Ze komt uit Parijs en wil naar Schiphol, waar ze absoluut op een afgesproken tijdstip moet zijn. In de manege van de luchthaven wachten de twee peperdure renpaarden waarmee ze straks over de oceaan vliegt. Tussen Parijs en Brussel had de TGV lekker vaart gemaakt. Waarom is er na de overstap in Brussel dan nu opeens drie kwartier vertraging, en waarom staat de trein al een kwartier stil bij een station dat Roosendaal heet?

Wij routiniers praten haar even bij. Vanaf Brussel moet de internationale trein over het drukke 'gewone' spoor, ingeperst tussen goederentreinen en stoptreinen. Als Vernonica even uit het raam kijkt, ziet ze de ongebruikte en glanzend nieuwe hi-speed rails liggen. Maar daar wordt haar frustratie niet minder van. De Beneluxtrein rijdt bovendien met Belgische locomotieven die al jaren afgeschreven zijn en die het om de haverklap laten afweten. 'Tractieproblemen' heet dat doorgaans, áls er al een verklaring voor de vertraging wordt gegeven. Wie écht op tijd moet zijn, oreren wij, kan beter de Beneluxtrein van een uur eerder nemen en desnoods maar anderhalf uur gaan koffiedrinken. Maar hoe had Veronica uit Montana dat moeten weten?

Als het echt misgaat, is in de coupés en op de perrons de verbroedering groot. We weten het allemaal: de Beneluxtrein is onbetrouwbaar, omdat het een internationale verbinding is kun je meestal fluiten naar compensatie, en maar heel zelden worden passagiers behoorlijk ingelicht over wat er aan de hand is. De informatie uit de luidsprekers blijft meestal beperkt tot mededelingen van het type 'de volgende halte is Rotterdam'. Maar dat dan wel consequent in vier talen.
Sterke verhalen zijn er onderweg altijd volop. Over het Portugese echtpaar dat met drie enorme koffers naar Schiphol moest, en niet wenste te geloven dat ze opeens in Roosendaal de trein uit moesten. Over het eeuwige oponthoud in Roosendaal, waar de Nederlandse conducteurs ook nog wel eens met vertraging arriveren. En over die ene keer, rond de jaarwisseling, toen de Beneluxtrein drie uur lang ten noorden van Antwerpen stilstond zonder elektriciteit en de totaal verkleumde passagiers uiteindelijk met thermische dekens uit de trein moesten worden gehaald.

Raadsels zijn er ook. Waarom vertrekt de trein uit Amsterdam meestal redelijk op tijd, en waarom is die uit Brussel zo vaak al vanaf de eerste minuut vertraagd? Het zijn die oude Belgische locomotieven, weet een van de vaste klanten. Onder de Europese ambtenaren op het perron in Den Haag gaat vaak een zucht van verlichting op, als de grijs-roze Beneluxtrein naar Brussel arriveert en getrokken blijkt te worden door een Nederlandse locomotief.
Veronica Boysen vindt het allemaal heel interessant, maar ze schiet er niets mee op. Ze dacht dat ze ruim op tijd was; nu is haar marge zodanig geslonken dat het allemaal erg krap begint te worden. Als de trein met vijftig minuten vertraging Den Haag Hollands Spoor binnensukkelt, neemt ze een kloek besluit en pakt haar jas. Ze kiest de taxi voor haar laatste zestig kilometer naar Schiphol.