| Menu | ||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
|
| Vertel het verder! |
|---|
|
Klik hier en stuur deze website naar uw vrienden: e-mail to a friend |
| Plein |
|---|
|
Mohammed R. op tournee Ik kwam in De Volkskrant de zoveelste brief tegen van politieke veteranen die VVD en CDA waarschuwen om niet in zee te gaan met Wilders. Hedy d'Ancona – kwiek en kras tenslotte – was één van de ondertekenaars. En hé, daar was Mohammed Rabbae ook weer! Minstens zo onvermoeibaar op tournee door medialand. In 1989 toonde Mohammed R. veel begrip voor de fatwa van de ayatollah's op het hoofd van Salmon Rushdie, schrijver van de Duivelsverzen, je reinste blasfemie immers. En nu, ruim twintig jaar later, Mohammed R. als briefschrijver in de rol van beschermer van de grondrechten, waaronder dat van vrije meningsuiting. Als dat niet onvermoeibaar is, weet ik het niet meer. Doorgaan Mohammed! Han Mulder |
| Italiaanse pers rel stinkt ordinair |
|
|
| Frans Wijnands | |
| zondag 06 september 2009 | |
|
Rome – 'In de pers staat alles behalve de waarheid. En daar moeten we mee leven. Arm Italië'. Dat zegt de Italiaanse premier Silvio Berlusconi in een reactie op het recente terugtreden van Dino Boffo, directeur/hoofdredacteur van het katholieke dagblad Avvenire. "Ik heb daar niets mee van doen. Tot een paar dagen geleden had ik geen idee wie hij was'. Dat is een leugen want Berlusconi is - achter de schermen - wel degelijk betrokken bij wat als 'De affaire-Boffo" de Italiaanse persgeschiedenis in zal gaan. Berlusconi vond hoofdredacteur Boffo de zoveelste luis in de pels, de zoveelste hinderlijke persmuskiet. Zoals hij alle journalisten en programmamakers die het niet met hem eens zijn nitwitten vindt. 'De buitenlandse kranten sturen hun slechtste journalisten als correspondenten naar Italië', verzuchtte hij onlangs. Alsof de hele buitenlandse persclub in Rome bestaat uit linkse, crypto communistische amateurs die er alleen maar op uit is om hem, zijn partij en dus ook Italië in diskrediet te brengen. Waar hebben we dat eerder gehoord, dat 'de leugen regeert...."? Het Italiaanse medialandschap is overzichtelijk: een dozijn landelijke (kwaliteits)kranten, van gematigd links tot gematigd rechts; een baaierd aan goede en minder goede regionale kranten die zich vanuit hun optiek hoofdzakelijk op de regio richten, en dan is er de audiovisuele jungle aan publiekrechtelijke-, regionale-, lokale-, commerciële- en piratenzenders. Op zich een herkenbaar media landschap. Het is in Nederland, Frankrijk en Duitsland niet veel anders. Met als uitzondering dat de Italiaanse premier eigenaar is van, dan wel een dikke vinger in de pap heeft bij kranten en televisiestations. Wie alleen de 'Berlusconi'-kranten leest en zijn tv stations bekijkt, zou moeten weten dat 'ie eenzijdig wordt geïnformeerd. Met halve waarheden en weinig of geen wederhoor. Veel glitter en gebakken lucht, weinig inhoud en diepgang. 'En met zo'n pers moeten we leven'.... Inderdaad: arm Italië. In zijn eigen krant werd de teruggetreden Boffo prijzend Mijnheer de Directeur genoemd, een gentleman, een man van eer. Achttien jaar geleden stapte hij de redactie van Avvenire binnen; drie jaar later werd hij directeur/hoofdredacteur en onder hem groeide de oplage naar ruim 150.000 exemplaren. Tot grote tevredenheid van de Italiaanse bisschoppen, want zij zijn eigenaar van dit gezaghebbende katholieke dagblad. Een herkenbaar katholieke krant, maar vrijer in nieuwsgaring en commentaar dan de officiële krant van het Vaticaan, de Osservatore Romano. Avvenire werd in 1968 opgericht, op aandringen van paus Paulus VI die een katholieke krant wilde, geredigeerd door een overtuigd katholieke en praktiserende redactie. Dino Boffo was de man die, zowel journalistiek als in religieus opzicht, een groot inspirator was. Tot hij opstapte na een week lang slagen onder de gordel te hebben geïncasseerd. Vernederd, beschuldigd van homoseksuele praktijken en intimidatie van de vriendin van de man met wie hij indertijd een relatie zou hebben gehad. Jaren en jaren geleden. De betreffende strafdossiers ontbreken, zo bevestigt de officier van Justitie in wiens arrondissement toentertijd de zaak tegen Boffo heeft gediend en werd geseponeerd. Maar 'Il Giornale' - een rechtse Italiaanse krant - rakelde die zaak op, strooide er wat anonieme insinuaties doorheen en beschuldigde Boffo van immoreel gedrag. De (inter)nationale pers is vrijwel eensgezind in de verontwaardiging daarover en spreekt van 'gooien met modder' en 'karaktermoord'. De zaak Boffo is niet louter een polemiek tussen hoofdredacteuren, want over de affaire hangt de doemschaduw van Berlusconi. Die wordt al maandenlang bekritiseerd om zijn losse levenswandel, zijn hoogmoed, zijn (vermeende) omgang met vrouwen van allerlei slag en snit. Niet alleen de media hebben kritiek. Ook de Italiaanse bisschoppen staan openlijk afwijzend tegenover de levenswijze van Berlusconi. Zij vinden dat een premier een voorbeeldfunctie heeft als het gaat om (christelijke) normen en waarden. Het Vaticaan is ook kritisch, maar genuanceerder, diplomatieker. Want Vaticaan en Berlusconi kunnen niet zonder elkaar: de premier heeft katholieke kiezers nodig om aan de macht te blijven, en de kerk heeft Berlusconi nodig omdat onder zijn regering geen 'immorele' abortus- en euthanasiewetten zullen verschijnen. De centrumrechtse regering van Berlusconi is voor paus en Vaticaan een garantie dat de kerk achter de schermen politieke invloed zal en kan blijven uitoefenen. Hoofdredacteur Boffo schaarde zich bij degenen die Berlusconi om zijn gedrag kritiseerden. Zijn broodheren - de bisschoppen - steunden hem daarin. De genadeklap voor Boffo kwam evenwel niet uit de kerkelijke, of politieke hoek, maar uit de journalistiek. Zijn collega - allesbehalve zijn vriend - Vittorio Feltri van Il Giornale publiceerde met veel poeha het seksuele verleden van Dino Boffo. Dat Il Giornale met modder ging gooien ligt achteraf voor de hand: de krant is namelijk eigendom van Paolo Berlusconi, de broer van premier Silvio..... En daarmee lijkt de cirkel gesloten: een getergde premier Berlusconi is de aanvallen op zijn privé leven spuugzat, hij realiseert zich dat hij met het Vaticaan goede betrekkingen moet blijven houden maar zoekt tegelijkertijd naar middelen om Avvenire en hoofdredacteur/directeur Boffo de mond te snoeren en vindt in hoofdredacteur Vittorio Feltri van Il Giornale een ideale 'karaktermoordenaar'. Boffo stapte op omdat hij het middelpunt was geworden van een buitenproportioneel debat en een bizarre polemiek. Om de rust voor zichzelf en zijn gezin terug te vinden legde hij zijn functie neer; mede in het belang van de Kerk, de bisschoppen en zijn krant. 'Boffo, het laatste slachtoffer van de premier', schreef de New York Times. Maar Berluscoini voelt zich daarentegen het eerste slachtoffer van het internationale media offensief tegen hem. Daarom heeft 'ie de jacht geopend op kranten die hem durven bekritiseren. Hij klaagt ze aan. Niet wegens 'majesteitsschennis', maar wegens belediging van het ambt en schending van zijn privacy. Inzake Dino Boffo gedraagt de Italiaanse premier zich intussen als Pilatus, de handen wassend in onschuld. Hij bewierookt zichzelf terwijl Boffo dat had verdiend. De affaire Boffo stinkt ordinair. Arm Italië... Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken |
| < Vorige | Volgende > |
|---|
