| Menu | ||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
|
| Vertel het verder! |
|---|
|
Klik hier en stuur deze website naar uw vrienden: e-mail to a friend |
| Plein |
|---|
|
Kerstboom De dodenherdenking op 4 mei is geen juist moment om in lachen uit te barsten. Toch gebeurt me dat (vermengd met grote ergernis) als ik Willem Alexander zie in zijn uniform. Een soort wandelende kerstboom. En 2 jaar geleden een rennende kerstboom, toen hij zijn vrouw aan haar lot overliet in de paniek rond de damschreeuwer. Waarom dost die man zich zo raar uit? Hij is toch geen beroepsmilitair? Bij zijn opa zat het in zijn Pruisische genen. En, eerlijk is eerlijk, hem stond het ganz nett. Bij Prins Pils staat het voor geen meter. En ik denk dat Claus zich elke keer omdraait in zijn graf, om het niet te zien. Frans Kok |
| Na de verkiezingen wordt het pas leuk in de Duitse politiek |
|
|
| Marjolijn Uitzinger | |
| vrijdag 02 oktober 2009 | |
|
Berlijn - Zo saai als de verkiezingscampagne was, zo heerlijk opwindend zijn de gevolgen van de Duitse verkiezingen. Na de eerste prognose om 6 uur ’s avonds was afgelopen zondag al duidelijk dat de christendemocraten van Angela Merkel konden gaan regeren met de liberalen van Guido Westerwelle en dat de afgeslachte sociaaldemocraten de komende periode in de oppositiebankjes hun wonden mogen likken. Een aardige uitslag voor wie weer eens wat anders wilde dan de grote coalitie van CDU/CSU en SPD, maar veel politiek vuurwerk valt daarvan niet te verwachten. Zo’n kabinet is snel gevormd, met af en toe een beetje ketelmuziek, en zonder al teveel problemen. Laten we zeggen zoals de formaties uit the good old days van Dries van Agt en Hans Wiegel. Nee, het vuurwerk of liever gezegd de veenbrand speelt zich elders af – bij de verliezers. Daar ontstaat een machtsstrijd met Shakespeareaanse trekjes. Tot die verliezers hoort opmerkelijk genoeg ook de Beierse zusterpartij van de christendemocraten, de CSU van minister-president Horst Seehofer. Hij zit Merkel al tijdenlang dwars omdat hij voor zichzelf een grote rol opeist en heeft de liberale FDP in de verkiezingscampagne keer op keer afgedroogd, hoewel zijn politieke leider Merkel zich sterk maakte voor een coalitie met die partij. Zondag moest Seehofer in het stof bijten. Zijn CSU, altijd oppermachtig in Beieren, haalde het slechtste resultaat sinds de oprichting in 1949. Merkels wraak is zoet; bij de coalitiebesprekingen zitten er geen drie partijen aan tafel (CDU, CSU en FDP), maar twee, liet zij vriendelijk weten, namelijk CDU en FDP. De lijn wordt vooraf afgestemd met de CSU en daarbij blijft het. En dat is nog niet alles. CSU-glamourboy Karl-Theodor zu Guttenberg, de tussentijds aangetreden minister van Economische Zaken, die zich in een buitengewone populariteit mag verheugen door zijn doortastende optreden in de economische crisis, laat geen gelegenheid voorbijgaan om zout in de wonden van zijn partijbaas te strooien. In een televisie-talkshow nodigde hij iedereen uit, eens de factor Guttenberg uit de verkiezingsuitslag te halen. Het is interessant te zien waar de CSU dan terecht zou komen, verklaarde hij parmantig. Seehofer zat zich thuis ongetwijfeld te verbijten op de bank. Maar hij kan er niet omheen: hij heeft een veel te grote broek aangetrokken en dat breekt hem nu danig op. Een tweede soap speelt zich af bij de sociaaldemocraten van Frank-Walther Steinmeier. Die stonden er al een hele tijd beroerd voor en ondanks een kleine opleving hebben ook zij zondag de slechtste verkiezingsuitslag aller tijden moeten incasseren. Aanvankelijk zat iedereen elkaar een beetje beteuterd aan te kijken, zonder over consequenties te beginnen. Steinmeier, die kennelijk een Bijltjesdag zag aankomen, was zo slim om op de verkiezingsavond al meteen te roepen dat hij bereid was de oppositie aan te voeren, waarmee het voor de partij onmogelijk was geworden hem weg te sturen. Maar toen het stof gedaald was, gingen er koppen rollen: de demissionaire minister van Financiën, de secretaris-generaal en de oude vos Müntefering, partijvoorzitter, moesten het veld ruimen. De nieuwe machthebbers zijn inmiddels duidelijk: de demissionaire Milieuminister Sigmar Gabriel moet partijvoorzitter worden (in Duitsland een veel machtiger positie dan in Nederland) en het linkse boegbeeld Andrea Nahles wordt hoogstwaarschijnlijk de nieuwe secretaris-generaal. Die functionaris coördineert de dagelijkse gang van zaken van de partij en speelt bijvoorbeeld een sleutelrol in de verkiezingscampagne. Maar als William Shakespaere daadwerkelijk zou rondlopen in het hedendaagse Berlijn, zou hij zonder twijfel SPD-burgemeester Klaus Wowereit tot centrale figuur in zijn koningsdrama maken. Hij voldoet aan alle vereisten: hij ziet er goed uit, heeft charisma, beweegt zich in de hoogste partijkringen, heeft al eens gesolliciteerd naar een hoge post in de partij, kreeg nul op het rekest, maar hij geeft de moed niet op. Naar buiten afficheert hij zich als superloyaal aan zijn partij en zijn partijbazen. Hij prijst ze om zo te zeggen regelrecht het graf in. Tegelijkertijd laat hij doorschemeren dat de SPD een nieuwe koers moet gaan varen. Zo moet samenwerking met de oud-communistische Linke (die flink gewonnen hebben bij de verkiezingen) niet langer een taboe zijn, vindt Wowereit, die daarmee impliciet pleit voor een nieuwe generatie SPD-machthebbers. Hijzelf bijvoorbeeld, want hij regeert in Berlijn al jarenlang met Die Linke. Het is zo langzamerhand geen geheim meer: Wowereit wil hogerop, tot Bondskanselier toe. Zijn eerste zorg is dan om in 2011 goed uit de Berlijnse deelstaat-verkiezingen te komen, en dat zal nog een hele toer zijn. Maar Wowereit heeft geen haast. Hij wacht zijn kansen af en die komen voor hem steeds beter te liggen. Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken |
| < Vorige | Volgende > |
|---|
