De Nobelprijs voor de vrede voor de Amerikaanse president Barack Obama heeft nogal wat verbazing gewekt, niet in het minst in zijn eigen land. Je zou toch mogen verwachten dat de Amerikanen zouden zwelgen van trots nu hun nieuwe president al zo snel een dergelijke prestigieuze prijs in de wacht sleept. Maar er wordt in de VS nogal wat schamper gereageerd. Beetje vroeg, is zo ongeveer de vriendelijkste reactie. Dat is natuurlijk voor een belangrijk deel te verklaren door het feit dat de Amerikaanse conservatieven hun nederlaag moeilijk hebben kunnen verkroppen en al maanden bezig zijn Obama op alle mogelijke manieren zwart te maken. Een daarbij wordt geen middel geschroomd.

Er zijn zelfs serieus te boek staande media die beweren dat Obama er alleen maar op uit is Amerika om te vormen tot een communistische maatschappij. Bijna in geen land ter wereld kan het conservatisme zo’n lelijk gezicht krijgen als in de Verenigde Staten. De Klu Klux Klan is er nog steeds niet uitgeroeid. Toen ik er woonde vroeg een kapper mij eens , nadat ik had verteld over de sociale voorzieningen in Nederland: `so, you are a comunist’. Maar ook veel recenter zijn er soms verbijsterende reacties. Ooit logeerde ik in Houston bij een familie (die zich beschikbaar had gesteld om buitenlanders te leren kennen), waarvan de dochter zich aanbood om mij naar een bijeenkomst te vervoeren. Toen ik mijn laptop in haar koffferruimte wilde plaatsen, ontwaardde ik een groot geweer. Of dat serieus was, vroeg ik. “Ja, natuurlijk”, zei ze met een overtuigende vanzelfsprekendheid, “stel je voor dat ik op de highway met een lekke band kom te staan”. Het duurt al erg lang, maar de pioniersgeest zit er nog altijd in.

Obama heeft echter vooral te maken met buitengewoon onvriendelijke reacties van Republikeinse zijde. En zelfs veel van zijn vrienden zijn sceptisch. Jammer, want Obama heeft wel degelijk een zeer grote impact op de internationale verhoudingen. Obama is nauwelijks negen maanden aan het bewind en de hele toon in de mondiale betrekkingen is volledig veranderd. Natuurlijk heeft dat nog niet tot concrete successen geleid, maar er is gezaaid en de oogst zal ongetwijfeld volgen. Het wekken van zoveel hoop als Obama heeft gedaan, mag in een politieke wereld, waarin symboliek nu eenmaal een belangrijke rol speelt, als een zeer belangrijke verworvenheid gelden. Kennedy deed het, maar won geen Nobelprijs, Martin Luther King deed het en won die prijs wel, maar geen enkele na-oorlogse Amerikaanse president slaagde erin deze prijs te verwerven. Henry Kissinger slaagde er als minister van buitenlandse zaken wel in, maar ‘de goede president’ Carter bleef ervan verstoken. Barack Obama heeft zich vooralsnog vooral opgeworpen als de favoriete Amerikaanse president buiten zijn eigen land. Dat is mooi, maar het zou goed zijn als veel meer Amerikanen inzien dat zij een unieke persoonlijkheid in het Witte Huis hebben gekozen.

Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken