| Menu | ||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
|
| Vertel het verder! |
|---|
|
Klik hier en stuur deze website naar uw vrienden: e-mail to a friend |
| Plein |
|---|
|
Voorbeeld Koningin Elizabeth kleedt zich sober, gaat in eigen land met vakantie, het liefst per trein en heeft haar Rolls Royces voorzien van een schone LPG-installatie. Zou Beatrix dat bedoelen met haar Kerstboodschap ‘een beter milieu begint bij jezelf’? Ook aan de tv-toespraak van haar hoogbejaarde vakgenote kan Beatrix een voorbeeld nemen. Een zakelijk verhaal, to the point, afgewisseld met leuke beelden over de activiteiten van haarzelf en haar familie gedurende het afgelopen jaar. Het verschil met het hoogdravende gemoraliseer waarop wij elk jaar worden getrakteerd, was ditmaal wel erg opvallend. Frans Kok |
| Afscheid van de Povlakte, Vesuvius, Etna en Stromboli: het Italiaanse water en vuur |
|
|
| Frans Wijnands | |
| zondag 15 november 2009 | |
|
Rome -- Het is niet eenvoudig om een land te verlaten dat geregeerd wordt door een minister-president die zich achteloos vergelijkt met Napoleon, Churchill en De Gaulle. Zelfs met Jezus Christus. Maar dan in politieke zin: 'Ik ben ook slachtoffer en ik lijd voor iedereen". Weggaan voelt dan bijna alsof je vrijwillig het (aardse) Paradijs verlaat. Toch pak ik m'n koffers en verhuis naar België. Na tien jaar is het mooi geweest. Nog even die minister-president. Berlusconi, natuurlijk. Wie anders. Zelfs in de meest stupide televisiequiz waar dan ook in Europa zouden de deelnemers nog wel op die naam komen. Silvio van voren; bijgenaamd de Cavaliere; de ridder. Berlusconi is 'Ridder van de Arbeid'. Een hoge onderscheiding die sinds 1901 is uitgereikt aan 2652 succesvolle ondernemers, projectontwikkelaars en bouwheren vanwege hun bijdrage aan de samenleving. Die andere 2651 kent, behalve de naaste familie, bijna niemand meer... Berlusconi is een macho. Uiterst charmant, ijdel. Welke Italiaanse man is dat niet? Daarnaast een begenadigd entertainer, een talentvolle showman. Hij zou een geweldige talkshow kunnen presenteren. Dat doet 'ie eigenlijk toch al, ongeacht of 'ie in het Kremlin, het Witte Huis, het Europese parlement of bij zijn eigen tv-zenders te gast is. Mijn linkerbuurman geneert zich voor hem, en probeert me iedere keer weer duidelijk te maken dat niet alle Italianen zo zijn. Mijn rechterbuurvrouw dweept met hem en probeert me iedere keer te overtuigen dat de andere helft van de Italianen ook op hem zou moeten stemmen. Mijn linkerbuurman maakt zich kwaad als Berlusconi - de rijkste man van het land - werklozen oproept om zwart te gaan werken. Mijn rechterbuurvrouw adoreert hem omdat 'ie haar indirect aanspoort alsnog buitengaats een zwart rekeningetje te openen omdat de belastingdruk in Italië ongehoord hoog is. En ze vindt het heerlijk als Berlusconi in het openbaar roept dat 'alleen klootzakken links stemmen'. Don Camillo. Peppone. Het was mijn eerste kennismaking met politiek Italië. Lang voordat ik er meerdere malen ging wonen en werken. De pastoor en de communistische burgemeester. Een tijdsbeeld. Maar dat lijkt te hebben stilgestaan. Nog steeds bemoeit de (rk)kerk zich met de politiek. Ook al probeert Italië krampachtig de scheiding tussen kerk en staat in praktijk te brengen. Maar toen het Europese Hof onlangs vonniste dat ook in Italië de kruisbeelden uit alle openbare scholen moesten worden verwijderd klommen politici - van links tot rechts - op de barricaden om tegen die uitspraak te protesteren. Onder het verrassend eensgezinde motto: Italië is katholiek, we hangen kruisbeelden waar we willen en wie dat niet bevalt die kijkt maar een andere kant op. De glasheldere tweedeling van het na oorlogse Italië tussen Vaticaan getrouwe christen-democraten en God vrezende communisten is vervaagd. Overtuigde communisten zijn zeldzaam geworden. Politiek spelen ze geen rol meer. Hooguit knopen ze een rode zakdoek om als er ergens een lokale herdenking is tegen het fascisme. Toch is Berlusconi er niet gerust op. Hij beweert regelmatig dat 'ie - als een politieke duivel uitdrijver - het land van de communisten heeft bevrijd. Tegelijk scheldt hij de rechterlijke macht uit voor cryptocommunisten. Hij is allergisch voor het woord communistisch. Alessandra Mussolini, spraakmakende politica, kleinkind van de Duce en een nichtje van Sophia Loren - maar dat laatste doet er verder niet toe -, heeft over de extreme angst van Berlusconi voor links eens spottend gezegd: "Hij heeft zò'n hekel aan links dat 'ie op weg naar zijn werk zijn chauffeur opdracht geeft om alleen maar rechtsaf te slaan....'. Heb ik Italië de afgelopen tien jaar zien veranderen? Deels, en toch ook weer niet wezenlijk. Er ligt weliswaar jaarlijks minder sneeuw in de Dolomieten en er staat vaker hoog water in Venetië, maar dat heeft niets van doen met de landsaard. Er zijn toenemende problemen met immigranten, illegalen omdat de meerderheid van de Italianen onveranderd vasthoudt aan het uitgangspunt dat Italië in theorie geen multicultureel land is, uitgezonderd het internationale toerisme. Maar die vreemdelingen brengen geld mee en stappen op tijd weer op... Als ik mijn linkerbuurman en rechterbuurvrouw vertel over de gedoogmentaliteit in Nederland, over de invloed en deelname van allochtonen in alle sectoren van de samenleving - de politiek niet uitgezonderd! - kijken ze me ongelovig aan. Zo multi etnisch tolerant? Ja, knik ik. Blij dat ik ze niet hoef uit te leggen hoe dat ook alweer zat met de moorden op Pim Fortuyn en Theo van Gogh; de bedreigingen aan het adres van Wilders en Herman van Veen.... Met twee recente uitspraken over het veranderende Italië ben ik het hartgrondig eens. De historicus/auteur Claudio Magris zei onlangs dat hij bang is voor het groeiende populisme in Italië, de onverdraagzaamheid naar de wetgever. En de voorzitter van de Italiaanse bisschoppenconferentie constateert een verharding in de samenleving, een toenemend individualisme en een nauwelijks bedekte haat in het politieke krachtenveld. Dat laatste is de schuld van Berlusconi die bij zijn leest had moeten blijven: zaken doen, al dan niet corrupt. Maar geen namaak Duce, zoals Mussolini werd genoemd. . Italië heeft nòg een hardnekkig probleem. Dat is de (mentale) kloof tussen noord en zuid; eigenlijk al vanaf de Italiaanse eenwording, die officieel is vastgesteld op 1861. De laatste tijd is een binnenlandse migratie op gang gekomen, van zuid naar noord. Niet - zoals eerder - van handwerkers, maar van academici. In het zuiden blijft armoe troef; in het noorden staan de rijk gevulde vleespotten. Het noorden beschouwt het zuiden onverminderd als achterlijk, crimineel gebied. Het zuiden haalt de neus op voor het hooghartige noorden. De Po-vlakte tegenover het land van de Vesuvius, de Etna en de Stromboli. Water en vuur. In het noorden droomt de centrumrechtse aanvoerder van de Lega Nord, Umberto Bossi, hardop van een onafhankelijke staat Padania; van Turijn tot Trieste. Met Milaan als hoofdstad. Het zuiden denkt niet over afscheiding. Het vindt alles best zolang zich maar niemand met hun Mezzogiorno - alle gebied ten zuiden van Napels - bemoeit. Rome is in hun beleving een politiek roversnest waar je zoveel mogelijk subsidie uit moet slepen. Zo buigt de maffia zich likkebaardend over het zoveelste lucratieve miljardenproject: de brug tussen het vasteland van Italië en Sicilë waarvoor begin volgend jaar de eerste spade de grond in moet. Daar is grof geld aan te verdienen. Een zeer omstreden project overigens, niet alleen vanwege de miljarden die ermee gemoeid zijn maar ook vanwege het sluimerende risico van aardbevingen in dit seismisch gevoelige gebied. In de afgelopen tien jaar zijn drie zaken onveranderd gebleven: de machteloosheid - of onwil?- van de politiek om de maffia werkelijk aan te pakken, de invloed van het Vaticaan op de Italiaanse politiek en samenleving, en de verlammende versnippering van de linkse oppositie waardoor het centrumrechts van Berlusconi en kompanen vrij spel blijft houden. Voor zolang het duurt. Italië staat niet aan de rand van de economische afgrond, al groeit het aantal werklozen de laatste tijd alarmerend en komen vooral kleinere bedrijven in het gedrang. Italië staat ook niet aan het begin van een rechtse dictatuur. Het is een democratisch Europees land. Alleen anders. Een land dat meeloopt in de parade maar af en toe uit de pas. Voor mij is en blijft Italië vooral een gevoel. Een héél warm gevoel. Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken |
| < Vorige | Volgende > |
|---|
