Enig eigen onderzoek onder de verontwaardigde overwinteraars op het Iberisch schiereiland leert mij dat vooral de Nederlandse consul in Torremolinos de gebeten hond is. Huisarts nog wel van professie. De consul steekt geen poot uit. Trouwens, de hele Nederlandse diplomatieke vertegenwoordiging in Madrid kan de expats gestolen worden. Wat doen die mensen – ik bedoel dus die diplomaten - eigenlijk de hele dag? Een andere Nederlandse dokter in Torremolinos tempert ietwat de commotie door mee te delen dat iedereen op het Spaanse grondgebied met een medisch risico ongeacht zijn nationaliteit of herkomst gewoon de griepprik zal krijgen. Ben je als expat of kloosterling bijvoorbeeld een medisch risico dan ligt ook in Spanje de spuit voor je klaar. Derhalve voor ongelijke monniken, ongelijke kappen. Goede gezegden verdragen enige rek.

Ik stel vast dat kwesties rond dreigende ziektes en het voortbestaan in het algemeen ineens heel basale reacties bij de mens kunnen veroorzaken. Dan zijn we ineens weer heel erg op onszelf. Die Spanjaarden schijnen veel zuiniger griepvaccins te hebben ingekocht dan onze eigen minister Klink. Of ze daar goed aan hebben gedaan, kan ik niet beoordelen, want de Nederlandse deskundigen en de gretige televisiekanalen waarvan ze zich bedienen, spreken niet altijd met één mond. Dat kan ook niet, elke deskundige heeft immers zijn eigen mond. Wat natuurlijk wél merkwaardig blijft, is dat de expats hun gram niet halen bij de Spaanse minister van volksgezondheid die blijkbaar zo karig is, maar bij de diplomatieke bruggenhoofden van de verzorgingsstaat der Nederlanden in Madrid en Torremolinos: die verzorgingsstaat is de laatste decennia weliswaar behoorlijk uitgekleed, zoals Marcel van Dam me pas omstandig probeerde uit te leggen maar houdt nog altijd een paar essentiële delen bedekt.

Luister, hoe een strijdbare expat uit Torremolinos zijn gramschap per mail verwoordt: “Terwijl onze ambassadeur te Madrid, onze consul te Torremolinos, met hun personeel de diverse recepties en vernissages aflopen om aldaar hun tequila sunrises te nuttigen, dreigen de pensionado’s aan de Spaanse kusten, de zon niet meer te zien opgaan, omdat zij een griepprik ontbeerden.”

Zo zie je maar weer: eens, lang geleden, bezat Spanje een rijk waarin de zon nooit onderging inclusief Mexico, waar behalve de griep ook de tequila sunrise vandaan komt. Nu gaat de zon onder en dreigt voor Spanje slechts de voortdurende duisternis, te beginnen in Torremolinos.

Daarom, expats, kom snel terug naar het vaderland. En jullie mogen zelf kiezen: zullen we jullie als verloren zoon of dochter meteen stijf in de armen sluiten of willen jullie toch eerst maar de griepprik?


( Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken )