| Menu | ||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
|
| Vertel het verder! |
|---|
|
Klik hier en stuur deze website naar uw vrienden: e-mail to a friend |
| Plein |
|---|
|
Voorbeeld Koningin Elizabeth kleedt zich sober, gaat in eigen land met vakantie, het liefst per trein en heeft haar Rolls Royces voorzien van een schone LPG-installatie. Zou Beatrix dat bedoelen met haar Kerstboodschap ‘een beter milieu begint bij jezelf’? Ook aan de tv-toespraak van haar hoogbejaarde vakgenote kan Beatrix een voorbeeld nemen. Een zakelijk verhaal, to the point, afgewisseld met leuke beelden over de activiteiten van haarzelf en haar familie gedurende het afgelopen jaar. Het verschil met het hoogdravende gemoraliseer waarop wij elk jaar worden getrakteerd, was ditmaal wel erg opvallend. Frans Kok |
| PvdA: BEWEGEN, OF BIJTEN IN WOESTIJNZAND |
|
|
| henk beereboom | |
| maandag 27 juli 2009 | |
|
Laten we drie zaken vanuit internationaal gezichtspunt op rij zetten en vervolgens de binnenlandse kijk erbij halen. * Nieuwe feiten 1. Zeker in de internationale verhoudingen is het zaak om alert te zijn op nieuwe feiten en ontwikkelingen. Die geven vaak rugdekking aan een nieuwe benadering of vormen daarvoor een alibi. Voor velen is het bv. in die zin een nieuwe (en onaangenaam) gegeven dat de Taliban gevaarlijk veel sterker terugkomt dan gedacht. Dat belooft niet veel goeds. Het onderstreept ook de noodzaak om in Afghanistan zelf meer politie en leger op te leiden, zelfs al loop je het risico dat die op een slecht moment overlopen naar Taliban of El Qaida. Beide groeperingen zijn kundig, listig en machtig. “Droogleggen” van de geldstromen naar hen (bv. door de EU opium te laten opkopen), zou effectief zijn, maar andere interventies blijven onontbeerlijk. 2. Voor even zovelen is het een teleurstelling, en ook nieuw, dat de Afghaanse bevolking zich daarbij liever afzijdig houdt dan vastbesloten te kiezen voor de een of de ander. Het moet geen verwondering wekken dat een Afghaanse boer of burger kiest wat hem per moment het beste uitkomt. Of dat nu de Taliban betreft, Karzai of buitenlandse eenheden. Dat is uit puur lijfsbehoud; voor je het weet is je kop eraf. Voor de buitenlandse eenheden betekent dit dat het van het grootste belang is om militaire en politionele acties nog meer te kunnen richten op het bieden van vertrouwen en bescherming. Het is aan Nederland eigen daarbij te denken in ontwikkelingsprojecten en dat is ook onze kracht. Uitbreiding daarvan in tal en omvang is dan nodig maar dat betekent ook méér personeel, meer manschappen, meer tijd. Dat zijn ook méér zure appels om politiek doorheen te bijten. 3. Een actueel en belangrijk nieuw feit is dat Obama de knoop heeft doorgehakt en een extra troepenmacht stuurt. Het nieuwe momentum daarbij is dat hij die beslissing in het perspectief zet van een gedefinieerd vertrek. In 2012 zijn er nieuwe presidentsverkiezingen in Amerika. Obama wil stellig herkozen worden en moet voor die tijd laten zien dat er beweging zit in de Afghaanse zaak. Vandaar zijn timing om in 2011een begin te maken met terugtrekking. Geen enkele bondgenoot hoeft zich te generen om in zo’n stramien mee te doen. Van die bondgenoten verwacht Obama dat ook die er een extra schep bovenop doen. Dat is natuurlijk van belang voor de politieke positie van Obama, maar het is ook in het eigenbelang van bondgenoten, want met de huidige inzet en middelen, militair en civiel, dreigen de doelstellingen niet gehaald te worden. * Meer hulp, meer bescherming De inbreng van de PvdA in dit kader dreigt zich nu te beperken tot een simpel “nee” als de vraag wordt gesteld of er nog nagedacht kan worden over bijstelling aan nieuwe feiten van dat ingenomen standpunt: ’t heeft nu lang genoeg geduurd, we gaan weg. Dat is jammerlijk, voor iedereen. De Nederlandse inspanningen worden geprezen om hun kwaliteit. Er wordt mee gezocht naar wegen en middelen om niet alleen met geweld te opereren, maar ook sociaal-economisch actief en effectief te zijn. Kort gezegd: de opbouw waarin nooit genoeg kan worden geïnvesteerd.. Dat geldt vooral de locale en regionale infrastructuur (wegen, scholing, gezondheid, opleiding, bestuur). Niet alles lukt, er vallen slachtoffers, en Nederlanders worden niet ontzien omdat ze goede werken verrichten. Zeker in een land als het onze, zou daarbij het begrip kapitaalvernietiging een gevoelige snaar moeten raken. Vertrekken op zich zou die kapitaalvernietiging, ook de sociale, al in gang zetten en die zou zeker door bendes met harde hand voltooid worden. Het is niet moeilijk je voor te stellen wat er gebeurt met ontwikkelingswerken als die zonder militaire bescherming zouden komen te zitten. Voor een langer verblijf, en nog beduidend meer gestoeld op ontwikkelingssamenwerking, zou Nederland bredere bescherming, zowel met Afghanen als met eenheden van de bondgenoten, tot inzet van onderhandelingen kunnen maken. Dus: een verbreed en langduriger pakket, een beter over de landen gespreide bescherming, tijdgebonden en geplaatst in het perspectief van vertrek, min of meer parallel aan de timesetting van Obama. Toegegeven, dat is wel heel wat anders dan de eenvoud van inpakken en wegwezen. * Loon van angst Een beetje politicus heeft aan handvatten zoals hierboven aangereikt, genoeg om verstarde situaties te doorbreken. Een politicus die een heikel probleem moet oplossen, zal eerst tijd willen creëren. Wouter Bos en Marriet Hamer kunnen dat doen: de moeizame ontwikkelingen in Afghanistan zelf, de effectiviteit van de Nederlandse aanpak én de nieuwe benadering van Obama geven daartoe voldoende argument. Bos en Hamer moeten en mogen op grond daarvan ruimte nemen om de opbouw in Afghanistan te continueren. Tijd en ruimte, het is precies wat je nodig hebt in deze gevoelige, impopulaire aangelegenheid. Maar je moet het wel durven, en dat nu is weer vooral een binnenlands politieke kwestie. Onwil en angst voor gezichtsverlies of voor impopulaire maatregelen mogen het blikveld niet bepalen. We spreken hier niet over klein nationaal grut; de wereld is niet zo klein als Nederland groot is. Bovendien: het loon van de angst zou zijn dat –bij volharding van de huidige posities- het Kabinet breekt op deze kwestie. Je kunt op je vingers natellen dat dan de PvdA wat het CDA betreft voor jaren de woestijn ingestuurd zal worden. Vervolgens zal de operatie Uruzgan –de PvdA ten spijt- tóch verlengd worden. De opvolgers van Bos en Hamer zal daarna niet veel meer resten dan zandtaartjes te bakken. (www.henkbeereboom.nl) |
| < Vorige | Volgende > |
|---|
