| Menu | ||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
|
| Vertel het verder! |
|---|
|
Klik hier en stuur deze website naar uw vrienden: e-mail to a friend |
| Plein |
|---|
|
Voorbeeld Koningin Elizabeth kleedt zich sober, gaat in eigen land met vakantie, het liefst per trein en heeft haar Rolls Royces voorzien van een schone LPG-installatie. Zou Beatrix dat bedoelen met haar Kerstboodschap ‘een beter milieu begint bij jezelf’? Ook aan de tv-toespraak van haar hoogbejaarde vakgenote kan Beatrix een voorbeeld nemen. Een zakelijk verhaal, to the point, afgewisseld met leuke beelden over de activiteiten van haarzelf en haar familie gedurende het afgelopen jaar. Het verschil met het hoogdravende gemoraliseer waarop wij elk jaar worden getrakteerd, was ditmaal wel erg opvallend. Frans Kok |
| Berlijn, reus op lemen voeten |
|
|
| Marjolijn Uitzinger | |
| woensdag 16 december 2009 | |
|
Berlijn – De Duitse hoofdstad glanst en schittert in deze donkere dagen van het jaar. Meer dan 60 Kerstmarkten lokken honderdduizenden bezoekers per dag, lichtjes, enorme Kerstbomen, prachtig gedecoreerde winkels en etalages bepalen het beeld, en vandaag valt er zelfs sneeuw. Maar niet alleen voor toeristen is Berlijn aantrekkelijk. De stad geldt al jaren als het creatieve centrum van de westerse wereld, waar bijvoorbeeld veel jonge Amerikaanse kunstenaars op af komen. Want, zo juichen zij, Berlijn is in beweging zoals New York in de jaren tachtig. Niets is af, alles kan nog, en alles mag. Berlijn is innovatief, jong, je kunt er goedkoper wonen dan in alle andere Duitse steden en de levenskwaliteit is hoog. Allemaal waar, maar onder de oppervlakte loeren tal van bedreigingen. Onderzoekers luiden de noodklok: geen enkele andere Duitse stad heeft zo weinig economische groei en zo’n laag welvaartspeil. Hoe lang kan dat goed gaan, wat moet er gebeuren om het tij te keren? Een mode-ontwerpster verwoordt het kort maar krachtig: “Berlijn is het Mekka van de creatieve bedrijfjes, maar links en rechts van mij gaan ze op de fles.” Het economisch klimaat van de stad is bedenkelijk en het veelgeroemde creatieve potentieel wordt klaarblijkelijk onvoldoende benut. De crisis heeft de stad bovendien in de ergste malaise sinds 1945 gestort, aldus de directeur van de Kamer van Koophandel. De werkloosheid is opgelopen tot zo’n 14 procent en dat is twee keer zo hoog als het landelijk gemiddelde. De zwarte Piet komt in het publieke debat doorgaans terecht bij het stadsbestuur, bestaande uit sociaaldemocraten en de voormalige communisten, verenigd in Die Linke, onder leiding van de ambitieuze SPD-burgemeester Klaus Wowereit. Hij legt teveel nadruk op het creatieve milieu en op het imago van Berlijn als vernieuwende stad met een uniek cultureel klimaat en een bloeiende society, maar veronachtzaamt de problemen, luidt de kritiek. En die zijn niet mis. Bijna 20 procent van de Berlijners is structureel aangewezen op staatssteun, een kwart van de bevolking bestaat uit migranten en daarvan is 40 procent werkloos. Voor de toekomst ziet het er niet veel beter uit; vooral de schooluitval van allochtone jongeren baart zorgen. Mensen die het zich kunnen veroorloven sturen hun kinderen naar “witte” openbare scholen of naar particuliere. Wowereit (homo zonder kinderen) liet zich eens ontvallen dat hij zijn kind ook niet in Kreuzberg op school zou doen, en deze slordige opmerking deed vreemd genoeg geen stof opwaaien - in hun hart zijn veel mensen het met hem eens. Maar met zo’n tekst kom je er natuurlijk niet en uiteraard wordt er veel geld in verbetering van het onderwijs gestoken. Toch zet dat beleid weinig zoden aan de dijk. Met de regelmaat van de klok staan schoolleiders op om te waarschuwen voor verloedering van de schoolomgeving, verpauperde gebouwen en een schrijnend gebrek aan onderwijzend personeel, met alle gevolgen van dien voor de mentaliteit van de leerlingen. In termen van economische ontwikkeling staat Berlijn helemaal onderaan de lijst van grote Oost-Duitse steden. Om over een vergelijking met West-Duitsland nog maar te zwijgen: de grote ondernemingen zitten in steden als Frankfurt, Hamburg, Stuttgart, München, Düsseldorf. Uiteraard is die voorsprong ten dele een erfenis van de Duitse deling, maar inhalen blijkt moeilijker dan gedacht. Toch scoort het vestigingsklimaat in Berlijn hoger dan dat in Londen, Parijs of Madrid: dichtbij de politieke besluitvorming, een record aantal hoogopgeleiden, relatief lage lonen, goedkope woningen, prima verbindingen met de omringende steden en landen, een veilige omgeving en een hoge levenskwaliteit. De randvoorwaarden zijn dus bepaald niet ongunstig. Probleem is vooral, zeggen economen, dat Berlijn er niet in slaagt het aanwezige creatieve potentieel te koppelen aan gevestigde ondernemingen. Het nieuwe Berlijn is nu 20 jaar oud en het wordt tijd dat het uit de puberteit komt, zo valt her en der te beluisteren. Oftewel: het was leuk, maar party time is over. Dat gevoel leidt waarschijnlijk ook tot een wisseling van de wacht op het hoogste niveau. In 2011 kiezen de Berlijners een nieuw bestuur en het lijkt voor de hand te liggen dat de huidige coalitie dan moet plaatsmaken voor een stadsbestuur dat meer oog heeft voor de structurele problemen: groeiende tegenstelling tussen arm en rijk, gebrekkige integratie van minderheden, achterblijvende economische groei, onderwijsachterstanden. Wat dat voor Wowereit betekent is nog niet duidelijk. De burgemeester wordt gekozen door het huis van afgevaardigden en sinds zijn verkiezing in 2006 is de glans van deze charmante party-tijger aardig verbleekt. Maar Klaus zit er niet mee, want hij kijkt verder dan Berlijn. Hij is inmiddels landelijk vice-voorzitter van de SPD en tijdens een werkbezoek aan San Francisco haalde hij de krant met de nonchalante opmerking dat hij zich een homosexuele Bondskanselier zeer goed kan voorstellen. Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit te kunnen bekijken |
| < Vorige | Volgende > |
|---|
