De oogst van vier jaar Trump

 

De laatste vier jaar met Trump heb ik geregeld met misnoegen gekeken naar beelden van wat ik mijn tweede homeland ben gaan noemen.  Maar de beelden van de door Trump georkestreerde aanval van een uitzinnige menigte op het Capitol heb ik met walging gezien. Dat is wat je oogst na vier jaar lang presidentieel schelden op alles wat niet rechts is en voortdurende beschimping van de ordentelijke journalistiek. Het is niet prettig om walging te voelen voor een land dat zo veel moois herbergt. Ik heb er eind jaren zeventig en begin jaren tachtig van de vorige eeuw gewoond, ben er ook daarna veel terug geweest en ben van het land en de mensen die er wonen gaan houden.

Amerika is in oorsprong een conservatief land, maar bijna altijd met een vriendelijk gezicht. Ook toen ik daar woonde, verbaasde het conservatisme mij soms. Op een partijtje in de fraaie buurt waar wij gingen wonen, liet een vriendelijke buurman mij weten dat als ik in deze buurt een zwarte zag lopen, ik onmiddellijk de politie moest bellen. Ik was te verbijsterd om te antwoorden, maar het liet mij niet meer los. Bij een diner op het Foreign Press Agency zat ik naast een allervriendelijkste ambtenaar van Buitenlandse Zaken. Die vriendelijkheid verdween toen we het over Cuba kregen. Ik betoogde dat de gemiddelde Cubaan toch beter af was onder Fidel Castro dan onder diens wrede voorganger Batista. Of ik gek geworden was. De man heeft de rest van het diner geen woord meer met mij gewisseld.

Ik herinner mij nog het eerste bezoek aan de kapper, een aardige man, die natuurlijk onmiddellijk vroeg ‘where you from’, zelf roots bleek te hebben in Italië en mij het hemd  van het lijf vroeg over het leven in Nederland. Ik vertelde hem over de zegeningen van onze ruime sociale voorzieningen.  Na een  tijdje keerde hij zich van mij af, keek naar me zoals je van een afstand een uniek kunstwerk beschouwt en zei ‘sir, you are a communist’.

Amerika heeft altijd een grote aantrekkingskracht gehad op conservatief ingestelde mensen. Kijk naar de grote Nederlandse gemeenschap in Michigan, waarbij in sommige gebieden onze eigen ‘bijbelbelt’  een losgeslagen bende lijkt. Amerika is wel veranderd. Dat gebeurde al bij de overgang van president Carter naar Ronald Reagan. Onder Carter waren de Volkswagen kevers erg populair en zag je ook bij officiële ontvangsten mannen in  geruite houthakkershemden. Reagan en vooral zijn vrouw Nancy zorgden voor een overgang naar elegante kleding en opzichtige sieraden. Je zag de verandering heel duidelijk in de etalages van modewinkels in Washington DC. Echt aansprekende presidenten zijn er daarna niet geweest. De mateloze populariteit van Obama, overigens meer buiten dan binnen Amerika, is nogal overschaduwd door de felle tegenwerking van een Republikeins Congres. Toen mijn jongste zoon en ik een paar jaar geleden een wat langere trip aan de Oostkust maakten, zagen we weer een vriendelijk Amerika. Maar wat ons meteen opviel was dat het verkeersbeeld veel en veel ruwer was geworden. En mijn zoon constateerde geschokt dat alle minder aantrekkelijke baantjes door zwarte mensen worden uitgevoerd.

Bij het zien van de gruwelijke beelden van vorige week  gingen mijn gedachten terug naar het beeld van de militair, die met getrokken pistool op het spreekgestoelte stond van het Spaanse parlement. Dat was in 1981, de coup mislukte, maar ik heb dat schokkende beeld nog veel teruggezien als het over een intussen ordentelijk Spanje ging. Ik weet niet of het ooit nog goed komt tussen mij en Amerika. De eerste daden van Joe Biden zijn veelbelovend, maar van Trump en zijn fanatieke aanhang zijn we nog niet af. Ik heb troost gevonden in muziek, want op dat gebied blijft Amerika een prachtig land. Het concert van Simon en Garfunkel in Central Park (1981) werkt helend. Ruim 500.000 mensen waren erbij en geen enkele wanklank. De Amerikanen hebben een ‘Bridge over troubled water’ nodig.

Dick Toet
Latest posts by Dick Toet (see all)

Over Dick Toet

Dick Toet (1942) is zijn hele loopbaan werkzaam geweest in de dagbladjournalistiek. Hij was onder meer parlementair redacteur (Brabant Pers), vijf jaar correspondent in de USA (Zuid Oost Pers) en bijna twintig jaar lid van de hoofdredactie van de Haagsche Courant