De rebellie van de borreltafel

 

Hij vindt, tegen massaal en mondiaal beter weten in, dat er met het klimaat niets mis is. Hij wil de chaos opzoeken door net als Engeland uit de Europese gemeenschap te stappen. Hij vindt dat door de misdaad van een ‘doorgesnoven’ crimineel al diens geloofsgenoten het land uit zouden moeten en zaait angst dat dit soort rampen veel vaker zullen gebeuren als we ‘onze’ identiteit niet zuiver houden. Hij vindt dat doorgedraaide conservatieve Amerikaanse denktanks het heel vaak bij het rechte eind hebben.

Waar hij woont? Niet in een psychiatrische inrichting. Nee, hij woont in volle vrijheid in een land dat deze week door de Verenigde Naties is aangewezen als het op vier na gelukkigste land van de wereld. En die man verwierf deze week de steun van pakweg zo’n driekwart miljoen mensen.

Belachelijk? Ja, hoewel Nederland een reputatie heeft van het (tijdelijk) omhoog stuwen van malloten. Dat begon al met boer Koekoek en is  nu via Janmaat, Fortuyn en Wilders bij zelfbenoemd intellectueel Baudet aangeland. Is dat te analyseren? Nauwelijks, zij het dat de onbewezen stelling dat Nederlanders notoire mopperaars zijn er wel iets mee te maken kan hebben. Op een gemiddeld verjaardagspartijtje vliegen boude politieke stellingen je vaak om de oren, waarbij gebrek aan kennis zelden als een bezwaar wordt gezien.

Er wordt vaak betoogd dat de kiezer altijd gelijk heeft. Onzin, want dat gaat er vanuit dat de kiezer altijd weloverwogen te werk gaat. Maar vooral afstraffen van de gevestigde orde is doorgaans het hoogste doel. Maar wat is er eigenlijk in te brengen tegen ‘de gevestigde orde’ als die orde de zaken goed voor elkaar heeft. En dat is kennelijk zo, getuige het geluksrapport van de VN. Ook zo raar dat een term als ‘politiek correct’ in dit land een soort scheldwoord is geworden. En wat te doen met het stompzinnige verzet tegen wat ‘de elite’ wordt genoemd.

In onze traditionele coalitiepolitiek schuilt ook geen echte verklaring. Er is in ons  versplinterde landschap veel te kiezen. Dat leidt weliswaar vaak tot onduidelijkheid, maar vooralsnog niet tot grote ongelukken. Amerika met een tweepartijenstelsel bracht bij de laatste presidentsverkiezingen een man voort, waarvan Baudet qua politieke lompheid nog veel kan leren.

De opkomst van Baudet is ronduit verbijsterend. Maar het is een troostrijke gedachte dat al dit soort onbegrijpelijke oprispingen wel weer overwaaien. Maar ‘Wilders met een intellectueel sausje’ kan ons nog lang dwarszitten. Veel stemmen op Baudet komen van voormalige PVV-stemmers. Ook dat is een kleine troost. En de winst van fatsoenlijke partijen als GroenLinks en ChristenUnie duidt erop dat weldenkend Nederland ook nog wel een woordje mee wil spreken. Misschien is het succes van Baudet het best te kenmerken als ‘de rebellie van de borreltafel’.

Deel dit berichtShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on Google+Email this to someone
Dick Toet

Dick Toet

Dick Toet (1942) is zijn hele loopbaan werkzaam geweest in de dagbladjournalistiek. Hij was onder meer parlementair redacteur (Brabant Pers), vijf jaar correspondent in de USA (Zuid Oost Pers) en bijna twintig jaar lid van de hoofdredactie van de Haagsche Courant
Dick Toet

Over Dick Toet

Dick Toet (1942) is zijn hele loopbaan werkzaam geweest in de dagbladjournalistiek. Hij was onder meer parlementair redacteur (Brabant Pers), vijf jaar correspondent in de USA (Zuid Oost Pers) en bijna twintig jaar lid van de hoofdredactie van de Haagsche Courant