Een poging vrouwen te begrijpen  

 

Met een blanke academisch gevormde Nederlandse vrouw sprak ik over de discussie van de dag: seksueel misbruik van vrouwen, kortweg #MeToo. Tegelijkertijd correspondeerde ik over hetzelfde onderwerp met een Nederlandse vrouw met, naar ik aanneem Noord-Afrikaanse roots, en een eigen website. Opmerkelijk was dat mij daarbij persoonlijk werd verweten de oorzaak van dat misbruik te zijn omdat ik een blanke man ben die behoort tot wat ik kortweg maar het systeem zal noemen.

In dat woord worden verschillende zaken samengevoegd. In de eerste plaats mijn herkomst  die mij tot een blanke man bestempelt en in de tweede plaats onze kapitalistische vrije markt economie die tot grote welvaart in westerse landen heeft geleid en tegenwoordig ook daarbuiten.

Wat ik begrijp van hun stelling is dat het kapitalisme, dat uit de westerse wereld stamt, tot machtsposities leidt waarbij de zwakkere vrouw door de man seksueel wordt misbruikt. Bovendien is in dat systeem vervolging via de juridische weg onvoldoende, omdat politie en justitie de klachten en aangiften niet serieus nemen, geleid als zij worden door het soort mannen als ik. Daarbij durven misbruikte vrouwen hun klachten niet te uiten omdat ze vrezen voor hun baan of toekomstige baan aangezien in het systeem mannen zoals ik de macht hebben. 

 

Voorzichtig samenvattend: Ik ben onderdeel van een systeem dat vrouwenmisbruik mogelijk maakt (en bevordert?) en om dat te voorkomen is een juridische aanpak onvoldoende omdat die niet werkt omdat hij door mannen wordt aangestuurd. Aangezien ik een blanke man ben, ben ik zowel veroorzaker als gebruiker van dit systeem.

 

Ik formuleer dit alles voorzichtig omdat ik probeer zo goed mogelijk te formuleren wat ik als blanke man uit een verkeerd systeem begrijp van vrouwen. Mij wordt namelijk verweten dat ik niet wil luisteren, maar alles op mijzelf betrek. Niettemin blijf ik serieus geïnteresseerd in wat vrouwen drijft en probeer tot de kern van de problematiek door te dringen.

 

Ikzelf stelde dat in de #MeToo discussie twee zaken door elkaar worden gehaald, namelijk strafbare en niet strafbare handelingen en dat daarbij het begrip macht een cruciale rol speelt. Overlast of misbruik vanuit een machtspositie (leeftijd, maatschappelijke positie, fysieke kracht) is strafbaar. Als justitie klachten daarover niet serieus neemt, moet daaraan intern of via de politiek iets worden gedaan. Lobbyen dus. De #MeToo actie is daarvan een effectief voorbeeld, maar dreigt door massaal en ongenuanceerd gebruik tot een machteloze hype te worden. Is er geen sprake van een machtspositie, dan liggen de zaken naar mijn mening anders omdat van gelijkwaardigheid sprake is en het slachtoffer (m/v) nee kan zeggen of krachtiger maatregelen nemen.

 

Als je het zo formuleert dan is daar geen speld tussen de krijgen, maar mij bleek uit mijn communicatie met de twee vrouwen dat het niet zo werkt. Het is namelijk een juridische redenering, terwijl het in deze gevallen vooral om een emotionele discussie gaat. Op zichzelf begrijp ik  dat er sprake kan zijn van woede, het gevoel achtergesteld, bedreigd, niet serieus genomen te worden, kortom van woede uit een gevoel van machteloosheid. Als je verkracht bent en je ervaart dat de politie het niet wil horen is woede de enige uitweg om er niet intern door verteerd te worden. Wie ben ik, ook als nooit verkrachter, om dat niet serieus te nemen?

 

Het probleem blijkt echter dat als je vervolgens de vraag stelt hoe ik dat zou kunnen helpen oplossen – al of niet samen met vrouwen –, het antwoord mij niet overtuigt. Wat ik hoor is dat het systeem moet worden veranderd. Nu kan ik niet zoveel met dat woord en gebruik daarom maar het woord cultuur. De vraag is dus, hoe kunnen we onze kapitalistische blanke  mannen cultuur zodanig aanpassen dat machtsmisbruik wordt voorkomen als dat niet met juridische of politieke instrumenten kan? Eén antwoord bereikte mij wel: je moet dit probleem aankaarten bij soortgelijke witte mannen als jij. Mannen moeten dat zelf doen. Bespreekbaar maken heet dat op de radio.

 

Dus legde ik de volgende vraag voor aan een groepje mannen waarmee ik zo nu en dan samen kom om over oude auto’s, kunst en vrouwen (ja zeker) te spreken. ‘Wie van jullie heeft wel eens een vrouw verkracht?’ Gezien de cijfers die circuleren zou in ons groepje statistisch gezien in ieder geval één verkrachter kunnen verkeren. Ik kreeg vanzelfsprekend alleen ontkennende antwoorden, want wie bekent openlijk dat hij een misdaad heeft begaan? Maar wel raakten we in een gesprek, waarbij  een aantal bekenden in hun herinnering te zijn gedoken om na te gaan of iemand hen zou kunnen beschuldigen van #MeToo.

Van daaruit verzandde het gesprek al gauw in anekdotiek en allerlei theorieën over wie, hoe en waarom? De een sprak daar subtieler over dan de ander en ik denk dat, als zij nog eens in een potentiële #MeToo situatie terecht komen, wat langer zullen nadenken dan voorheen, toen machogedrag nog meer voor kwam dan nu. Want, zoals de oude feministe Fay Weldon op 11 november in De Volkskrant stelde, de moderne man heeft zich volledig aangepast dankzij het feminisme en noemt zich tegenwoordig zelfs feminist. Diezelfde Fay Weldon (86) wees overigens ook het kapitalisme aan als veroorzaker van het machtsmisbruik. Daarbij vergetend dat machtsmisbruik (m/v) in alle systemen en culturen voorkwam en voorkomt.

 

Kortom, dit korte verslag van een poging om het denken van twee verschillende en gemotiveerde vrouwen over het bestrijden van machtsmisbruik in seksuele situaties te begrijpen, eindigt in machteloosheid. Ik kom er niet uit. Misschien ben ik daarvoor teveel een blanke man in een kapitalistisch systeem en moeten vrouwen mijn rol maar overnemen. Wat ik nog wel wil laten weten is dat ik bezwaar heb gemaakt tegen het over één kam scheren van alle blanke witte mannen. Het riekt naar racisme en ik herken mij er niet in. Je kunt ook niet stellen dat alle moslims terroristen zijn.

 

 

 

 

Deel dit berichtShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on Google+Email this to someone
Theo Monkhorst

Theo Monkhorst

Theo Monkhorst was journalist, politiek adviseur, politicus en columnist. Sinds 2005 heeft hij vijf romans, vier bundels gedichten, een bundel vertaalde poëzie, twee toneelstukken en een groot aantal columns en korte stukken gepubliceerd. Hij werkt aan een nieuwe roman en nieuwe gedichten
Theo Monkhorst

Latest posts by Theo Monkhorst (see all)

Over Theo Monkhorst

Theo Monkhorst was journalist, politiek adviseur, politicus en columnist. Sinds 2005 heeft hij vijf romans, vier bundels gedichten, een bundel vertaalde poëzie, twee toneelstukken en een groot aantal columns en korte stukken gepubliceerd. Hij werkt aan een nieuwe roman en nieuwe gedichten