‘Frenkie van der Poel’   

 

Wat missen mensen toch veel als ze helemaal niets om sport geven. Sorry, maar vooral veel vrouwen, zelfbenoemde intellectuelen, mensen die zich religieus onderdompelen, bekakte Hagenaars, opgefokte Hooligans, dat zijn zo wat groepen waar weinig echte sportliefhebbers te vinden zijn. De anti-sporter doet zichzelf ernstig te kort. Er is veel plezier te beleven aan actieve sportbeoefening, maar vooral ook de niet aan leeftijd gebonden passieve sportbeleving kan tot diep genot aanleiding geven. En het mooie ervan is, het is doorgaans volstrekt onschuldig. Met sportfundamentalisme doe je niemand kwaad als je je agenda er tenminste niet volledig door laat beheersen.

Afgelopen dagen waren er weer een paar van die geluksmomenten van ongekende schoonheid. Dat begon natuurlijk met Ajax, dat eerst Real Madrid en vervolgens Juventus op eigen veld versloeg. De betekenis daarvan laat zich eigenlijk niet beschrijven. De wereld likte de vingers af bij het vernemen van dit nieuwe Ajax, dat men zich nog herinnerde van Cruyffiaanse tijden. Ajax is een voor Nederlandse begrippen uitstekend voetbalteam, getraind door een man met de uitstraling van een opgejaagde ouderling. Jong talent, vermengd met een paar ‘ouderen’ van rond de dertig. Maar dat clubje had allang de aansluiting verloren met de voetbaltop. Het Ajax-groepje verdient goed, maar alles bij elkaar opgeteld zo ongeveer wat een sterspeler van een van de topclubs in zijn eentje verdient.

Intussen is een van die jonkies, Frenkie de Jong, al voor 75 miljoen verkocht aan Barcelona. En er volgen er meer, want dat is het drama van zo’n ontbolstering, Ajax wordt komende zomer leeggekocht. En dan kunnen ze weer opnieuw beginnen met het creëren van een verrassend voetbalteam dat ons intussen toch ongemeen voetbalplezier heeft bezorgd.

En daar was ook nog eens Mathieu van der Poel, ook al een vaderlands sportwonder van ongekende schoonheid. De jongeman fietst al geruime tijd als veldrijder door de modder en wint daar doorgaans op een slof en een oude wielrenschoen. Zijsprongetje naar het mountainbiken en ook daar is hij groots. Hij wil zelfs als mountainbiker naar de Olympische Spelen, want op de spelen is veldrijden geen sport. Hij is intussen Nederlands kampioen veldrijden, mountainbiken én op de weg. Een belachelijke prestatie, die te vergelijken zou zijn als Daphne Schippers ook de Nederlandse titel op de 100 meter vlinderslag zou winnen. De wegtitel van Mathieu deed al vermoeden dat hij op de weg ook zijn mannetje kan staan. Maar daar rijden dure ploegen, die hun renners een geavanceerde training geven met windtunnels, wetenschappelijke begeleiding enzo. Niets van dat alles voor Mathieu. Hij heeft de modder afgespoeld en is voor het eerst in een paar befaamde voorjaarskoersen verschenen.

Hij heeft intussen zes wedstrijden met overmacht gewonnen en afgelopen zondag bij de klassieke Amstel Gold Race maakte hij het zo bont dat ik in diverse reportages nog nooit zo vaak heb horen schreeuwen dat het helemaal niet kon. Mathieu won vanuit verloren positie, waanzinnig, uniek, nog nooit vertoond. Gelukkig kan Mathieu niet worden weggekocht door Barcelona of Manchester City.

 

Deel dit berichtShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on Google+Email this to someone
Dick Toet

Dick Toet

Dick Toet (1942) is zijn hele loopbaan werkzaam geweest in de dagbladjournalistiek. Hij was onder meer parlementair redacteur (Brabant Pers), vijf jaar correspondent in de USA (Zuid Oost Pers) en bijna twintig jaar lid van de hoofdredactie van de Haagsche Courant
Dick Toet

Over Dick Toet

Dick Toet (1942) is zijn hele loopbaan werkzaam geweest in de dagbladjournalistiek. Hij was onder meer parlementair redacteur (Brabant Pers), vijf jaar correspondent in de USA (Zuid Oost Pers) en bijna twintig jaar lid van de hoofdredactie van de Haagsche Courant